Apotheorasis: Lab of the Blind Gods – Review

Το Apotheorasis: Lab of the Blind Gods είναι ένα νέο, ελληνικό παιχνίδι για PC, το οποίο παίζει μόνο με τον ήχο.

Ναι, το Apotheorasis είναι ένα βιντεοπαιχνίδι που δεν χρησιμοποιεί γραφικά. Αν σας έχουν ξεφύγει αυτές οι προσπάθειες, μπορείτε να τσεκάρετε τα Blind Drive και The Vale: Shadow of the Crown, επίσης.

Υπάρχει ένα ολόκληρο «ρεύμα» τέτοιου τύπου παιχνιδιών, τα οποία προχωρούν την προσβασιμότητα των video games σε νέα επίπεδα. Ας τα πούμε audio games, ή «ηχοπαιχνίδια». Το συγκεκριμένο ηχοπαιχνίδι, μάλιστα, είναι ένα first-person shooter…

Για να παίξεις το Apotheorasis χρειάζεσαι ένα ζευγάρι ακουστικά, που να μπορεί να «βγάλει» τρισδιάστατο ήχο, και ένα χειριστήριο (ή ποντίκι/πληκτρολόγιο).

gameplay

Εικόνα: Tall Guy Productions

Πρόκειται για μια χιουμοριστική ιστορία επιστημονικής φαντασίας, στην οποία χειριζόμαστε έναν χαρακτήρα που χάνει την όρασή του σε ένα ατύχημα αλλά αποκτά υπερφυσικές ικανότητες και προσπαθεί να ξεφύγει από ένα εργαστήριο γεμάτο φρουρούς και αλλόκοτες καταστάσεις.

Στο πλάι μας βρίσκεται ένας ακόμα χαρακτήρας, με τον οποίον επικοινωνούμε λέγοντας «Ναι» ή «Όχι» με τη βοήθεια ενός μηχανήματος, καθώς ο πρωταγωνιστής έχει χάσει και τη φωνή του.

Λοιπόν, αυτό το απλό στήσιμο δίνει τη δυνατότητα στον δημιουργό να χτίσει πολλά ενδιαφέροντα συστήματα.

Ένας ολόκληρος κόσμος χτίζεται στ’ αυτιά σου

Αρχικά, ας μιλήσουμε για το immersion. Παρ’ όλο που δεν βλέπεις τίποτα, παίζοντας το Apotheorasis θα αποκτήσεις μια σχεδόν σαφή εικόνα για τις τοποθεσίες στις οποίες κινείσαι και για τους χαρακτήρες που συναντάς.

Θα περπατήσεις σε ξύλινο δάπεδο, σε μεταλλικό πάτωμα, σε γέφυρες, σε νερό, θα αγγίξεις τους τοίχους, θα νιώσεις τον χώρο με τα αυτιά σου.

Ο ήχος του παιχνιδιού καταφέρνει να μεταδώσει την αίσθηση του χώρου και οι λεπτομέρειες επιτυγχάνουν τη μεταφορά της υφής των υλικών, της τοποθέτησης των αντικειμένων, του μεγέθους των δωματίων και διαδρόμων όπου βρισκόμαστε.

Έτσι, γρήγορα δημιουργείται στο μυαλό μας η αίσθηση ενός κρύου, μεταλλικού εργαστηρίου, με μεγάλες μπουκάλες γεμάτες με πράσινα υγρά που φωσφορίζουν και αυτόματες, σιδερένιες πόρτες.

 black screen

Ένα… screenshot από το gameplay / Εικόνα: Tall Guy Productions

Μετά από λίγη ώρα στον κόσμο του Apotheorasis, σίγουρα θα αρχίσετε να σχηματίζετε εικόνες στο μυαλό σας, με βάση τις πληροφορίες που δίνει ο ήχος -και γεμίζοντας με τη φαντασία σας όσα κενά αφήνει. Έχει γίνει καλή δουλειά εδώ, με προσοχή στη λεπτομέρεια και συνοχή στις πληροφορίες, ώστε να χτίζεται τελικά ένας πειστικός κόσμος, παρά το υπερβολικό της αφήγησης.

Μια ιστορία γεμάτη υπερβολή και χιούμορ

Είναι, εξάλλου, μια ιστορία που θυμίζει αντίστοιχες που θα βλέπαμε σε ένα point & click adventure στα 90s, με υπερβολικούς «κακούς» να φωνάζουν γελώντας.

Γενικά, το σενάριο έχει πλάκα χωρίς να είναι, από μόνο του, ιδιαίτερα αξιομνημόνευτο ή συναρπαστικό. Ωστόσο, ο τρόπος με τον οποίο ξεδιπλώνεται η ιστορία κάνει την ίδια την αφήγηση πιο αξιοπρόσεκτη. Σκηνές που σε άλλη περίπτωση θα ήταν χιλιοπαιγμένες, εδώ παίρνουν διαφορετική μορφή και καταφέρνουν να ξεχωρίσουν.

Θα χρειαστεί να τρέξετε σε μια γέφυρα για να ξεφύγετε από ένα πλάσμα, θα αποφύγετε νάρκες πηγαίνοντας προς ένα ασανσέρ (ακολουθώντας τη… μουσική, φυσικά), θα κάνετε stealth για να αποφύγετε φύλακες -ή θα τους αποτελειώσετε με τις σούπερ δυνάμεις σας.

Τελικά, το σενάριο μοιάζει με ένα origin story ενός υπερήρωα και είναι διασκεδαστικό από την αρχή ως το τέλος του, που έρχεται σε 1 περίπου ώρα (μετά, δίνεται η ευκαιρία να ξαναπαίξουμε με χρονικούς περιορισμούς, ή να κυνηγήσουμε τα achievements -για την απόκτηση των οποίων ενημερωνόμαστε από τον αφηγητή, σε μια αστεία πινελιά).

Το Apotheorasis δείχνει τι μπορεί να κάνει ένα audio game

Μέσα σε αυτό το διασκεδαστικό σενάριο, εμφανίζονται κάποιες αναλαμπές που ξεφεύγουν από τα χιουμοριστικά όρια και κάνουν εντύπωση.

Σε ένα σημείο, ο Κακός μάς βάζει να περάσουμε από κάποιες δοκιμασίες, από μερικά εμπόδια. Ενώ τα περισσότερα είναι αναμενόμενα σε ύφος, ξαφνικά σκάει ένα που αποτελεί και το highlight όλου του παιχνιδιού, αν ρωτάτε εμένα, και δείχνει τις δυνατότητες ενός audio game.

Διαβάστε επίσης:  Return to Monkey Island: Η εμβληματική σειρά επιστρέφει με ολοκαίνουργιο τίτλο

Πρέπει να αποφύγουμε κάποια πλάσματα, τα οποία λειτουργούν ως νάρκες, και να περάσουμε ως το τέλος ενός διαδρόμου. Λοιπόν, επειδή δεν βλέπουμε ποτέ τα πλάσματα, αλλά μόνο τα ακούμε, και σε συνδυασμό με το βασικό σενάριο, με το εργαστήριο στο οποίο βρισκόμαστε και τις προεκτάσεις που προκύπτουν από την αφήγηση, δημιουργείται μια υπέροχα ασαφής εικόνα για τα πλάσματα αυτά.

Οι φωνές τους μοιάζουν παιδικές, φαίνεται ότι πετούν, φωνάζουν ασυναρτησίες για μια καταιγίδα που έρχεται. Δεν ξέρω πώς πετούν, δεν καταλαβαίνω πώς κρατούν τις νάρκες, και τελικά μένω εκεί, να φαντάζομαι τεράστια μωρά, τα σώματα των οποίων έχουν αναμειχθεί με μεταλλικές κατασκευές, με σιδερένια φτερά και τεράστιες νάρκες με κόκκινα φώτα που αναβοσβήνουν.

Φυσικά, μπορεί ο δημιουργός να μην φαντάστηκε ούτε για μια στιγμή κάτι τέτοιο όταν έφτιαχνε τα πλάσματα αυτά, ωστόσο αυτή είναι και η μαγεία: κάθε άτομο που παίζει το Apotheorasis αναμένεται να ερμηνεύσει διαφορετικά αυτά που ακούει, πατώντας σε κάποιες κοινές βάσεις που θέτει η αφήγηση.

Αν έχω ένα παράπονο εδώ, είναι ότι θα ήθελα περισσότερα τέτοια, αλλόκοτα στιγμιότυπα. Αν ο δημιουργός φτιάξει κάτι σε παρόμοιο στιλ στο μέλλον, περιμένω να ξεφύγει λίγο περισσότερο από γνώριμες απεικονίσεις και να «αγκαλιάσει» πλήρως την παράξενη φύση του μέσου που επέλεξε. Φαίνεται πως θα μπορούσε να μας δώσει κάτι πολύ ενδιαφέρον, από αυτά τα δείγματα του Apotheorasis.

Apotheorasis: Ένα first-person shooter χωρίς γραφικά

Τώρα, εξαιρετικό ενδιαφέρον έχει επίσης το στήσιμο του gameplay. Το Apotheorasis επιχειρεί να στήσει μια πιο απρόσκοπτη εμπειρία σε σχέση με άλλα παιχνίδια του είδους του (που παίζουν μόνο με ήχο).

Έτσι, έχουμε μια συνεχόμενη ιστορία, χωρισμένη σε κεφάλαια, που μας βάζει να εξερευνήσουμε, να αντιμετωπίσουμε εχθρούς, να κάνουμε stealth, να αποφύγουμε κινδύνους. Για το στήσιμό του, το Apotheorasis επέλεξε ως βάση τους μηχανισμούς των FPS και τελικά ως τέτοιο παίζει, σχεδόν.

Μπορούμε να μετακινήσουμε τον χαρακτήρα μας στον χώρο ελεύθερα και να στρίψουμε προς κάθε κατεύθυνση, κατά βούληση (δεν κοιτάμε πάνω ή κάτω, αυτό θα έκανε τα πράγματα πολύ περίπλοκα, θα ήταν πράγματι αχρείαστο).

Μπορούμε να παίξουμε με ποντίκι και πληκτρολόγιο, ακριβώς όπως θα παίζαμε ένα FPS, ή με χειριστήριο, πάλι με τον ίδιο τρόπο (ένας μοχλός προχωρά κι ένας στρίβει/WASD προχωρά, ποντίκι στρίβει). Όλες αυτές είναι σωστές επιλογές και έχουν υλοποιηθεί εύστοχα, ώστε η περιήγηση στους χώρους και οι μάχες να μην ζορίζουν.

Είναι ένα απαιτητικό παιχνίδι, θα χάσουμε πολλές φορές, αλλά το θέμα είναι να κατανοούμε ακριβώς τι πρέπει να κάνουμε και πώς αυτό γίνεται, κάτι που το Apotheorasis επικοινωνεί σχεδόν πάντα επαρκώς. Επίσης, υπάρχει η δυνατότητα για skip, αν μας κουράσει ένα σημείο.

Μάχη, stealth, εξερεύνηση

Οι μάχες έχουν ένα παράξενο πρόβλημα. Μπορούμε να εξαπολύουμε την επίθεσή μας, ένα blast, πατώντας ένα πλήκτρο, και με ένα άλλο φτιάχνουμε μια ασπίδα γύρω μας. Για να καταλάβουμε πού πρέπει να χτυπήσουμε, θα χρειαστεί να εντοπίσουμε τους εχθρούς από τους ήχους που κάνουν.

Ωστόσο, μπορούμε απλώς να χτυπάμε στην τύχη γυρνώντας γύρω-γύρω, και να πετύχουμε όλον τον περιβάλλοντα χώρο, και έτσι και τους εχθρούς. Είναι κατανοητό: δύσκολα βρίσκεις μια ιδέα που θα μπορέσει να οδηγήσει σε ενδιαφέρουσα μάχη χωρίς γραφικά, χωρίς να την κάνει πολύ απαιτητική.

Όμως, όσο κατανοητή κι αν είναι η επιλογή, το αποτέλεσμα παραμένει κάπως απογοητευτικό σε κάποια σημεία του. Επίσης, θα μπορούσαν να υπάρχουν περισσότεροι μηχανισμοί, που να ξεκλειδώνονται σιγά-σιγά, για να δώσουν φρεσκάδα στο gameplay ως το τέλος του, γιατί, ως έχει, δεν διαφοροποιείται ιδιαίτερα από την αρχή ως τον τερματισμό.

Διαβάστε επίσης:  Metal: Hellsinger - Preview

Στην εξερεύνηση και τις παγίδες, πάντως, το gameplay τα πηγαίνει καλύτερα απ’ ό,τι στη μάχη. Για να περάσουμε από τη γέφυρα, θα πρέπει να ακούμε τον σύντροφό μας και να ακολουθούμε τα βήματά του, θα πρέπει να ακούμε τον ήχο του εδάφους ώστε να καταλαβαίνουμε πού πατάμε.

Για να αποφύγουμε τις νάρκες, θα πρέπει να ακούμε το «μπιπ-μπιπ-μπιπ» και να απομακρυνόμαστε όσο αυτό γίνεται πιο έντονο. Σε κάποια σημεία, οι ήχοι του περιβάλλοντος καταπνίγουν κάπως εκείνους που κάνουν τα βήματά μας και έτσι χάνουμε την αίσθηση του χώρου, αλλά αυτό δεν ενοχλεί πολύ καθώς είναι μια πρόκληση ρεαλιστικού τύπου που πρέπει να αντιμετωπίσουμε -και δεν συμβαίνει συχνά.

Ενδιαφέρον έχει ότι σε κάποια σημεία μάς δίνονται επιλογές που φαίνεται ότι αλλάζουν ελαφρώς τη ροή: μπορούμε να κρυφτούμε αλλά και να επιτεθούμε στους φρουρούς, μπορούμε να πούμε «ναι» ή «όχι» σε ερωτήσεις.

Αξιόλογοι ηθοποιοί, που δίνουν «ζωή» στους αλλόκοτους χαρακτήρες

Εκτός από τον ήχο, συνολικά, πολύ καλή δουλειά έχει γίνει και με τη μουσική επιμέλεια. Θα ακούσουμε μελωδίες, με πιάνο και τραγούδι, σε συγκεκριμένα σημεία -και φυσικά όχι συνεχώς, όχι εν μέσω gameplay, γιατί δεν θα μπορούσαμε να ακούσουμε βασικούς ήχους.

Οι στιγμές στις οποίες ακούγεται μουσική είναι σωστά επιλεγμένες και οι μελωδίες απόλυτα ταιριαστές με το ύφος, και δοσμένες με ιδανικό τρόπο. Οι ηθοποιοί, τώρα, είναι αξιόλογοι. Δεν φτάνουν σε επίπεδα μιας πιο «μεγάλης» παραγωγής, όμως η δουλειά είναι ικανοποιητική, σε γενικές γραμμές.

Κάποιοι είναι καλύτεροι από άλλους, ενώ μερικοί έχουν έντονη προφορά και κάνουν την κατανόηση των λέξεων κάπως δύσκολη (υπάρχουν υπότιτλοι, αν θέλετε, αλλά πλήττουν το immersion: αυτό είναι ένα παιχνίδι που παίζεται με κλειστά μάτια). Ωστόσο, στο σύνολό του, το αποτέλεσμα είναι επαρκές και ταιριαστό στο στιλ και το επιδιωκόμενο ύφος.

Σίγουρα, σε κάθε τομέα, το Apotheorasis με κάνει να θέλω να δω τι θα έφτιαχνε ο δημιουργός με περισσότερους πόρους και εμπειρία -και ελπίζω να δω, γιατί είναι ένας πολλά υποσχόμενος developer, με βάση το πρώτο δείγμα αυτό.

Apotheorasis, ένα ακόμα πετυχημένο πρότζεκτ στην εγχώρια ανάπτυξη παιχνιδιών

Τελικά, το Apotheorasis είναι, φυσικά, ένα παιχνίδι για συγκεκριμένο κοινό. Όμως, εγώ θα το πρότεινα σε περισσότερο κόσμο, μιας και το είδος του, από μόνο του, μπορεί να φανεί ενδιαφέρον σε πολλά άτομα, μιας και είναι κάτι ασυνήθιστο.

«Ένα παιχνίδι χωρίς γραφικά» δεν είναι κάτι που βλέπουμε κάθε ημέρα (που ακούμε, μάλλον), και αυτό είναι ένα αξιόλογο δείγμα του είδους αυτού. Πρόκειται για είδος που βάζει ένα μεγάλο λιθαράκι στην εξέλιξη της προσβασιμότητας των βιντεοπαιχνιδιών, δείχνει παράλληλα τι μπορεί να κάνει αυτό το μέσο -που δεν μπορούν άλλα- και παραμένει διασκεδαστικό.

Επίσης, είναι πολύ ευχάριστο να βλέπουμε όλο και περισσότερο πώς εξελίσσεται η εγχώρια ανάπτυξη των παιχνιδιών: έχουμε φτάσει πλέον σε ένα σημείο στο οποίο βλέπουμε προσπάθειες διαφόρων ειδών, τύπων, μεγεθών, από ταλαντούχους δημιουργούς με γνώσεις στο αντικείμενο.

Αν στηρίζετε τα εγχώρια παιχνίδια, αν θέλετε να παίξετε κάτι διαφορετικό, αν ενδιαφέρεστε για τέτοιου είδους προσπάθειες, δοκιμάστε το Apotheorasis. Εξάλλου, είναι ένα αξιόλογο και διασκεδαστικό δείγμα παιχνιδιού του είδους του.

 

Λεπτομέρειες
Διαθέσιμο‌ ‌σε:‌ PCapotheorasis-boxart

Δοκιμάστηκε‌ ‌σε:‌ PC
Εταιρεία‌ ‌Ανάπτυξης:‌ Konstantinos “Tall Guy” Vasileiadis
Εκδότρια‌ ‌Εταιρεία:‌ Tall Guy Productions
Είδος:‌ Adventure, Action
Ημ/νία‌ ‌Κυκλοφορίας:‌ 12 Μαΐου 2022
Official website:‌ tall-guy-productions.com


Το παιχνίδι μάς παραχωρήθηκε από την εκδότρια εταιρεία για τις ανάγκες του review.

Θετικά

  • Σχεδιασμός ήχου που φέρνει αυξημένο immersion
  • Ενδιαφέροντες, ασυνήθιστοι μηχανισμοί, εξέλιξη της προσβασιμότητας
  • Διασκεδαστικό, αστείο σενάριο
  • Κάποιες ιδέες που δείχνουν τις δυνατότητες ενός audio game
  • Τολμηρή προσπάθεια προσαρμογής ενός FPS σε ηχοπαιχνίδι
  • Εισαγωγή achievements

Αρνητικά

  • Η έντονη προφορά κάποιων ηθοποιών μπερδεύει
  • Οι μάχες μπορούν να νικηθούν «στην τύχη»
  • Υπήρχε χώρος για περισσότερους μηχανισμούς μάχης

Βαθμολογία

7.5
Καλό

Αφήστε σχόλιο

* Με τη συμπλήρωση των στοιχείων, αποδέχεστε την αποθήκευση και τη διαχείριση των πληροφοριών σας από την ιστοσελίδα.

Thanks for submitting your comment!

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ