Dying Light 2 Stay Human – Review

Το καλύτερο παρκούρ σε βιντεοπαιχνίδι

Μετά από καθυστερήσεις, κυκλοφόρησε τελικά το Dying Light 2 Stay Human, που προσπαθεί να «μεγαλώσει» τον προκάτοχό του σε κάθε τομέα.

Το Dying Light 2: Stay Human διαφημίστηκε ως ένα παιχνίδι ρόλων με έμφαση στο σενάριο. Διαφημίστηκε ως ένα RPG με επιλογές και συνέπειες που αλλάζουν δραματικά την έκβαση της ιστορίας. Διαφημίστηκε ως τέτοιο, αλλά έπρεπε να είναι κάτι διαφορετικό. Το Dying Light 2 έπρεπε να είναι ένα παιχνίδι με ζόμπι, ξύλο και παρκούρ, σε έναν ανοιχτό κόσμο.

Στιγμιότυπο από το gameplay του Dying Light 2

Παρκούρ σε σκεπές / Εικόνα: Techland

Πράγματι, το Dying Light 2 ΕΙΝΑΙ ένα παιχνίδι με ζόμπι, ξύλο και παρκούρ, σε έναν ανοιχτό κόσμο. Αλλά δεν είναι ΜΟΝΟ αυτό. Και έπρεπε να είναι ΜΟΝΟ αυτό. Η εταιρεία ανάπτυξης, η Techland, υποσχέθηκε πολλά, έφερε ονόματα όπως εκείνο του Chris Avellone -έστω για λίγο- και έδειξε πως θα εστιάσει στη δημιουργία ενός κόσμου και μιας ιστορίας με βάθος. Όλα αυτά, όταν το μόνο που έπρεπε να κάνει ήταν να στήσει μια «παιδική χαρά» για να τρέχουμε, να πηδάμε και να εξολοθρεύουμε ζόμπι.

Βέβαια, μπράβο στην Techland, πράγματι, της δίνω συγχαρτητήρια για την προσπάθεια. Ωστόσο, φαίνεται πως, όσον αφορά στη συγγραφή του σεναρίου, βούτηξε πιο βαθιά απ’ όσο αντέχουν τα πνευμόνια της.

Σενάριο που «το έχουμε ξαναδεί»

Έτσι, το Dying Light 2 όντως προσπαθεί να μας παρουσιάσει ένα στιβαρό σενάριο με βάθος, το οποίο διαμορφώνεται ανάλογα με κάποιες επιλογές που κάνουμε. Υπάρχουν αντίπαλα factions, πολλοί χαρακτήρες που γίνονται φίλοι ή εχθροί, προκύπτουν προδωσίες, έχουμε βασικές και παράπλευρες αποστολές… Ό,τι έχουμε μάθει να περιμένουμε από ένα RPG, δηλαδή. Ναι, οι επιλογές έχουν ενδιαφέρον, οι αποστολές επίσης και, γενικά, δεν πρόκειται για προχειροδουλειά ή κάτι τέτοιο. Δυστυχώς, όμως, η πλοκή είναι κατά πολύ κατώτερη των περιστάσεων.

Dying Light 2 concept art

Concept art που «πιάνει» το πνεύμα του κόσμου του Dying Light 2 / Εικόνα: Techland

Flashback με πειράματα σε ανθρώπους, κακοί που προσπαθούν να φαίνονται ενδιαφέροντες αλλά τελικά μοιάζουν με καρικατούρες βγαλμένες από κινούμενο σχέδιο της δεκαετίας του 1980, εντελώς αδιάφοροι χαρακτήρες που τους ξεχνάμε σε μερικά λεπτά και ένας τελείως, μα τελείως, βαρετός πρωταγωνιστής. Η βασική ιστορία δεν ξεφεύγει ποτέ από τα εντελώς προβλέψιμα νήματα που υφαίνονται στην αρχή, τα γεγονόταν ξεκινούν χωρίς προφανείς αφορμές -εκτός από μία: πρέπει κάπως να προκύψουν για να έχουμε κάτι να παίζουμε- και οι ηθοποιοί δεν δίνουν τη «σπιρτάδα» που χρειάζεται αυτό το setting, αν και δεν είναι δικό τους το φταίξιμο, αλλά του writing. Τελικά, έχουμε μια ιστορία που μας οδηγεί το δάχτυλο στο κουμπί “skip” συνεχώς. Δεν γίνεται σωστά η εισαγωγή μας σε αυτόν τον κόσμο, το immersion πλήττεται από έντονο και αχρείαστο exposition και, σε γενικές γραμμές, το Dying Light 2 δεν εκμεταλλεύεται σωστά τα εργαλεία αφήγησης που έχει επιλέξει.

Μια υπέροχη «παιδική χαρά» με ζόμπι

Ευτύχημα είναι, λοιπόν, ότι μεταξύ των cutscenes -ή των “skip”- παρεμβάλλεται το gameplay, που είναι φανταστικό. Εκεί που πρέπει, στο σημείο που έπρεπε να είναι το πιο βασικό, το Dying Light 2 διαπρέπει. Και αυτό το σημείο, φυσικά, δεν είναι άλλο από το παρκούρ σε πρώτο πρόσωπο, στον κατεστραμμένο κόσμο, ανάμεσα σε ζόμπι και μοχθηρούς survivors.

Στιγμιότυπο από το gameplay του Dying Light 2

Ζόμπι, ξύλο και παρκούρ / Εικόνα: Techland

Το level design είναι ο βασικός «παίκτης» εδώ. Η Techland έχει κάνει τρομερή δουλειά και έχει καταφέρει να σχεδιάσει έναν κόσμο που δείχνει όπως πρέπει (όχι αυτό το «όπως πρέπει»): ατμοσφαιρικός, κατεστραμμένος, παράξενα όμορφος. Η πόλη που αποτελεί το setting είναι γεμάτη μυστικά και εκπλήξεις, με μεγαλύτερη απ’ όλες την ύπαρξη εσωτερικών χώρων στα κτήρια. Ναι, σχεδόν όλα τα κτήρια που βλέπουμε έχουν εσωτερικό χώρο, τον οποίον μπορούμε να εξερευνήσουμε. Πρόκειται για ένα πρωτοφανές χαρακτηριστικό, το οποίο ενισχύει την εντύπωση πως κυκλοφορούμε σε πραγματική πόλη, γεμάτη βέβαια με απέθαντα όντα, και έρχεται να «δέσει» με το παρκούρ ιδανικά.

Η πόλη έχει σχεδιαστεί έτσι ώστε να μπορούμε συνεχώς να σκαρφαλώνουμε κάπου, να περνάμε μέσα από εσοχές, να περνάμε εμπόδια με ταχύτητα και στιλ. Πηδάμε μέσα από το παράθυρο ενός διαλυμμένου λεωφορείου, περνάμε πάνω από τα καθίσματά του, βγαίνουμε με ορμή από μια τρύπα στο πάνω μέρος του, σκαρφαλώνουμε σε μια λάμπα του δρόμου, πηδάμε σε διπλανή κολόνα και απο ‘κει σε σωλήνα που οδηγεί σε μια ταράτσα. Μετά, πέφτουμε στο διπλανό μπαλκόνι, μπαίνουμε σε ένα διαμέρισμα από τον κατεστραμμένο τοίχο, περνάμε από ζόμπι που «κοιμούνται», σπρώχνουμε ένα απ’ αυτά, χτυπάμε με μια αυτοσχέδια λεπίδα ένα άλλο, βγαίνουμε από το παράθυρο και συνεχίζουμε από τις ταράτσες.

Διαβάστε επίσης:  Dimday Red: Ένα ελληνικό RPG για το τέλος του κόσμου -Με επιρροές από Disco Elysium

Dying Light σημαίνει κορυφαίο traversal

Η μετακίνηση στον κόσμο του Dying Light 2 είναι υπέροχη, σχεδόν αυτοσκοπός. Εϊτε κινούμαστε την ημέρα, που είναι πιο «ασφαλής», είτε τη νύχτα, κατά την οποία βγαίνουν στους δρόμους τα πιο επικίνδυνα ζόμπι και μας κυνηγούν σε ορδές, το τρέξιμο, το σκαρφάλωμα και γενικά το traversal είναι κορυφαίας ποιότητας, ασύγκριτης ως τώρα. Δεν έχει σημασία αν πηγαίνεις για ένα ανούσιο side quest, αν παίζεις στο πλαίσιο μιας βασικής αποστολής ή αν απλώς εξερευνάς την πόλη. Το setting είναι τρομερό και οι μηχανισμοί της μετακίνησης φανταστικοί. Θα απολαύσεις το Dying Light 2 ακόμα και αν δεν παρακολουθήσεις καν το σενάριό του -ίσως ΕΙΔΙΚΑ τότε, αλλά ας μην είμαι υπερβολικός.

Στιγμιότυπο από το gameplay του Dying Light 2

Στο έδαφος και στον αέρα, το traversal είναι τρομερό / Εικόνα: Techland

Το «καθάρισμα» του χάρτη δεν γίνεται εύκολα βαρετό, επειδή η κίνηση στον χώρο είναι από μόνη της λόγος για να παίζουμε Dying Light 2 και, σε συνδυασμο με το άριστο level design, επιτυγχάνεται το επιθυμητό: δεν βαριόμαστε να κυκλοφορούμε και να ψάχνουμε τον κόσμο. Ειδική αναφορά πρέπει να γίνει και σε κάποια σημεία που αντιμετωπίζουν το παρκούρ ως παζλ και μας βάζουν να ψάχνουμε -μερικές φορές με τον χρόνο να μετρά αντίστροφα- τον ιδανικό τρόπο να φτάσουμε από ένα σημείο σε ένα άλλο, καθώς τα σημεία αυτά είναι πάντα χορταστικά και καλοσχεδιασμένα.

Frame rate, ανάλυση ή ray-tracing;

Ακόμα ένα ευτύχημα: το Dying Light 2 είναι πολύ όμορφο. Σε PS5, όπου δοκιμάστηκε ο τίτλος, έχουμε τρεις επιλογές απεικόνισης: Quality, Performance, Resolution. Τα δύο τελευταία είναι πλέον συνηθισμένα: στο performance παίζουμε σε 60 frames/second με κατεβασμένη ανάλυση, στο resolution σε 30 καρέ με υψηλότερη. Σε ένα τέτοιο παιχνίδι, που βασίζεται στις γρήγορες και υπολογισμένες κινήσεις, τα 60 καρέ θεωρούνται μονόδρομος, γενικά. Και, πράγματι, βοηθούν πολύ.

Ο χειρισμός του Dying Light 2 είναι αποδοτικός, η απόκριση ιδανική, και ακόμα πιο ιδανική αν παίζουμε σε 60 καρέ το δευτερόλεπτο. Είναι, σίγουρα, ένα πολύ ταιριαστό mode και «τρέχει» απροβλημάτιστα, ευτυχώς, χωρίς πτώσεις -παρατήρησα tearing στην οθόνη, σε πολύ συγκεκριμένες περιπτώσεις, και πολύ λίγες. Όμως, δεν είναι μονόδρομος τελικά. Στο resolution έχουμε τεράστια αύξηση ανάλυσης, αφού πάμε στα 3200×1800 από τα 1080p του performance. Η διαφορά είναι εμφανής αμέσως, αλλά τελικά η επιλογή έγκειται στις προσωπικές σας προτιμήσεις.

Στιγμιότυπο από το gameplay του Dying Light 2

Υπάρχουν τρία modes απεικόνισης: resolution, performance, quality / Εικόνα: Techland

Και τα δύο modes έχουν κάτι να προσφέρουν, και «τρέχουν» άψογα. Στο τρίτο mode, το Quality, έχουμε πάλι 1080p, στα 30fps τώρα, αλλά με ray-tracing σε σκιές και ambient occlusion, με αποτέλεσμα να δίνεται μια πιο πλήρης, πιο γεμάτη εικόνα, ειδικά στους εξωτερικούς χώρους που δείχνουν πιο λεπτομερείς και «ζωντανοί». Θα ήταν ιδανικό αν είχαμε δύο modes συνολικά, με το resolution να περιλαμβάνει όλα -ή κάποια- από τα χαρακτηριστικά του quality, αλλά ως έχουν, οι τρεις επιλογές απεικόνισης έχουν όλες κάτι να δώσουν. Προσωπικά, διάλεξα το performance για το μεγαλύτερο κομμάτι του παιχνιδιού, καθώς το παρκούρ πραγματικά «λάμπει» σε αυτό το mode.

Στρατηγική μάχη

Εκτός από το παρκούρ, πάντως, υπάρχει και ένα ακόμα άξιο αναφοράς μέρος του gameplay: η μάχη με όπλα melee. Η Techland έχει προσπαθήσει και σε αυτό το τμήμα να βασίσει την προσέγγιση στην ευλυγισία και την ταχύτητα του πρωταγωνιστή, φτιάχνοντας αναμετρήσεις που επιχειρούν ένα στήσιμο σε στιλ «χορογραφίας». Βλέπουμε μπροστά μας πέντε εχθρούς (μιλάμε για ανθρώπους, καθώς με τα ζόμπι η μάχη είναι διαφορετικής λογικής), είναι όλοι οπλισμένοι με σπαθιά, ρόπαλα και ξύλα.

Στιγμιότυπο από το gameplay του Dying Light 2

Είτε εναντίον ανθρώπων είτε ζόμπι, η μάχη δίνει πολλές επιλογές τακτικής / Εικόνα: Techland

Μας πλησιάζουν, και προσπαθούμε να αμυνθούμε, πετυχαίνουμε το parry και ο ένας μένει «ανοιχτός» αλλά αντί για αντεπίθεση επιλέγουμε να πηδήξουμε πάνω από το σώμα του, χρησιμοποιώντας το ως ώθηση, για να κλωτσήσουμε με τα δύο πόδια έναν άλλο εχθρό. Μπορούμε να κάνουμε γρήγορα dodge, να χτυπήσουμε με διάφορους τρόπους και, γενικά, η μάχη σώμα με σώμα στηρίζεται σε αρκετά συστήματα, επαρκώς καλοστημένα. Μετά από μερικές ώρες, πάντως, οι μηχανισμοί μάχης αρχίζουν να γίνονται επαναλαμβανόμενοι, σε αντίθεση με εκείνους του παρκούρ, που καταφέρνουν να διατηρούν τη φρεσκάδα τους.

Διαβάστε επίσης:  Assassin's Creed Valhalla - Review

Πρόοδος σε στιλ RPG

Για να κάνει τα συστήματα αυτά πιο ενδιαφέροντα, η Techland εισήγαγε μηχανισμούς προόδου του χαρακτήρα, σε στιλ RPG. Ωστόσο, αντί για εκτενή skill trees, για πολλά attributes και άλλα παρόμοια χαρακτηριστικά, η εταιρεία επιλέγει να μας δώσει τη δυνατότητα να βελτιώσουμε τα δύο βασικά κομμάτια: την ικανότητα στη μάχη και στο παρκούρ. Για να το κάνουμε αυτό, πρέπει να χρησιμοποιούμε αυτές τις ικανότητες, στην πράξη.

Το σύστημα αναβάθμισης, λοιπόν, λειτουργεί ως εξής: όσο παίζουμε ξύλο με εχθρούς παίρνουμε πόντους για αναβάθμιση της ικανότητας στη μάχη και όσο πηδάμε από εμπόδιο σε εμπόδιο για βελτίωση της ικανότητας στο παρκούρ. Αν κάνουμε συνεχόμενα combos, χωρίς διακοπή, περνώντας από εμπόδια χωρίς να σταματήσουμε ή χτυπώντας τους εχθρούς χωρίς διακοπή, οι πόντοι που αποκτούμε είναι περισσότεροι. Στη συνέχεια, εξαργυρώνουμε τους πόντους μας για να ξεκλειδώσουμε τμήματα των δύο ξεχωριστών skill trees, για να έχουμε πρόσβαση σε πιο εκλεπτυσμένες κινήσεις μάχης και παρκούρ.

Στιγμιότυπο από το gameplay του Dying Light 2

Μια πόλη γεμάτη με loot / Εικόνα: Techland

Επίσης, όμως, για να αποκτήσουμε τις ικανότητες αυτές, πρέπει να αναζητούμε κάποια ειδικά φιαλίδια που μας αυξάνουν μόνιμα το μέγιστο επίπεδο του stamina ή του health (δική μας η επιλογή, κάθε φορά). Το μέγιστο stamina/health λειτουργεί ως «ταβάνι» για τις αναβαθμίσεις, αφού, για παράδειγμα, μία κίνηση μάχης μπορεί να απαιτεί 180 health κι εμείς να έχουμε 130. Έτσι, πρέπει να εξερευνήσουμε τον κόσμο για να βρούμε περισσότερα φιαλίδια.

Το σύστημα, στο σύνολό του, είναι πετυχημένο. Μας βάζει να εξερευνήσουμε, να χρησιμοποιήσουμε όλες τις διαθέσιμες ικανότητές μας, και μας δίνει αναβαθμίσεις με σωστό ρυθμό. Υπάρχει και σύστημα loot, με crafting και tiers όπλων/εξοπλισμού, αλλά δεν προσφέρεται κάτι άξιο αναφοράς -εκτός του looting ως διαδικασίας, που είναι ταιριαστό σε ένα τέτοιο setting, με expeditions σε κτήρια για αναζήτηση πόρων. Σημαντική βοήθεια δίνει η εξαιρετικά ταιριαστή μουσική, που καταφέρνει πάντα να τονίζει με σωστό τρόπο τη δράση.

Η νύχτα του Dying Light

Ενδιαφέρον έχει και ο κύκλος ημέρας/νύχτας. Στην αρχή φαίνεται ότι θα είναι από τα πολύ βασικά κομμάτια του gameplay, ότι δηλαδή ο ερχομός του σκοταδιού θα μας στέλνει κάθε φορά σε αναζήτηση καταφυγίου, γιατί οι δρόμοι θα γίνονται ανυπόφορα εφιαλτικοί. Πράγματι, πρόκειται για ουσιώδη μηχανισμό, καθώς η νύχτα διαφέρει σημαντικά από την ημέρα, όμως η ψευδαίσθηση του πολύ αυξημένου κινδύνου δεν διατηρείται για πολλή ώρα. Γρήγορα μαθαίνουμε τον χειρισμό, τα όπλα μας, αναβαθμίζουμε τον χαρακτήρα μας και διαπιστώνουμε ότι τα καταφύγια βρίσκονται διάσπαρτα σε αρκετά σημεία της πόλης. Αποτέλεσμα αυτών είναι η σταδιακή εξαφάνιση της ιδέας πως το βράδυ κινδυνεύουμε πολύ, αλλά ευτυχώς παραμένουν αρκετά σημεία διαφοροποίησης μεταξύ ημέρας και νύχτας, ώστε τελικά έχουμε ένα ενδιαφέρον σύστημα εναλλαγής ώρας, που προσφέρει πολλά στο gameplay, αλλά με κάποιες ελλείψεις.

Dying Light 2 artwork

Η νύχτα του Dying Light 2 είναι γεμάτη κινδύνους / Εικόνα: Techland

Τέλος, να αναφέρω πως, κάποιες ημέρες μετά την κυκλοφορία του, το Dying Light 2 εξακολουθεί να εμφανίζει bugs και glitches. Σε 20 ώρες περίπου που χρειάζεται για να τελειώσει το βασικό κομμάτι του σεναρίου (για ολοκλήρωση παράπλευρου περιεχομένου, πολλές ακόμα -δεν ξέρω αν πιάνει, βέβαια, τις υποσχέσεις για 500…), υπήρξαν αρκετές στιγμές κατά τις οποίες «πάγωνε» η χρήση κάποιων μηχανισμών, όπως του «ραντάρ» που αποκαλύπτει τα αντικείμενα που βρίσκονται τριγύρω, και έπρεπε να γίνει reload (ευτυχώς, οι χρόνου του loading είναι πολύ σύντομοι, σε PS5). Επίσης, αρκετές φορές είδα ζόμπι να στέκονται όρθια αφού τα είχα εξολοθρεύσει, και συνάντησα αρκετά ακόμα glitches τέτοιου τύπου.

Κορυφαίο παρκούρ, χορταστικό περιεχόμενο

Το Dying Light 2, παρά τις αστοχίες, που εντοπίζονται κυρίως στο σενάριό του, καταφέρνει να είναι διασκεδαστικό για δεκάδες ώρες και να μας δώσει ένα από τα καλύτερα συστήματα μετακίνησης στον χώρο, και το καλύτερο σύστημα παρκούρ που έχουμε δει ως τώρα. Απολαυστικό, μεγάλο σε διάρκεια, αιματηρό, ένα παιχνίδι που δεν πρέπει να λείπει απ’ τη συλλογή σας, αν σας αρέσουν αυτού του τύπου οι εμπειρίες.

Dying Light 2 Stay Human

Διαθέσιμο‌ ‌σε:‌ PS5, PS4, Xbox One, Xbox Series X|S, PC, 
Δοκιμάστηκε‌ ‌σε:‌ PS5
Εταιρεία‌ ‌Ανάπτυξης:‌ Techland
Εκδότρια‌ ‌Εταιρεία:‌ Techland
Είδος:‌ Action role-playing, survival horror
Ηλικίες:‌ 18+‌
Ημ/νία‌ ‌Κυκλοφορίας:‌ 4 Φεβρουαρίου 2022

Θετικά

  • Όμορφο, με άριστες επιδόσεις
  • Απίστευτα διασκεδαστικό παρκούρ
  • Ενδιαφέρον σύστημα μάχης
  • Κύκλος ημέρας/νύχτας με νόημα
  • Δυνατό level design
  • Πετυχημένο σύστημα προόδου

Αρνητικά

  • Βαρετό σενάριο
  • Χαρακτήρες χωρίς ενδιαφέρον
  • Οπτικά glitches

Βαθμολογία

8
Πολύ καλό

Αφήστε σχόλιο

* Με τη συμπλήρωση των στοιχείων, αποδέχεστε την αποθήκευση και τη διαχείριση των πληροφοριών σας από την ιστοσελίδα.

Thanks for submitting your comment!

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ