Marathon – Review

Το Marathon συστήνεται ως ένα απαιτητικό extraction shooter, παντρεύοντας μία ιδιαίτερη αισθητική με ένα αμείλικτο και απαιτητικό gameplay.

Η Bungie ανέκαθεν είχε μια ιδιαίτερη σχέση με το χρόνο. Το 1994, όταν οι περισσότεροι προσπαθούσαν ακόμα να καταλάβουν πώς λειτουργεί ένα ποντίκι στα shooters, το πρώτο Marathon έθετε τις βάσεις για όσα θεωρούμε σήμερα δεδομένα. Δεν ήταν απλώς ένας “κλώνος του Doom”, αρχικά για τους κατόχους Mac· ήταν το παιχνίδι που εισήγαγε το mouselook, το dual-wielding και μια αινιγματική αφήγηση μέσα από τερματικά (terminals) που απαιτούσε από τον παίκτη να “σκάψει” για να βρει την αλήθεια. Σήμερα, το Marathon του 2026 επιστρέφει, όχι όμως ως ένα νοσταλγικό remake, αλλά ως ένα extraction shooter που μοιάζει να θέλει να μας εξοντώσει, ψυχικά και σωματικά.

photo: VG24.gr – Bungie

Η επιστροφή στον Tau Ceti IV

Το story μας μεταφέρει πίσω στον πλανήτη Tau Ceti IV, εκεί όπου η κάποτε ακμάζουσα αποικία έχει μετατραπεί σε ένα φάντασμα του παρελθόντος. Εμείς παίρνουμε το ρόλο των “Runners”, κυβερνο-ενισχυμένων μισθοφόρων που μεταφέρουν τη συνείδησή τους σε ρομποτικά σώματα, τα λεγόμενα Shells. Τα Shells είναι η μόνη μας ελπίδα να επιβιώσουμε στο εχθρικό περιβάλλον του πλανήτη, εκτελώντας contracts (συμβόλαια) για λογαριασμό πανίσχυρων πολυεθνικών εταιρειών. Αυτές οι εταιρείες μάς στέλνουν στην “κόλαση” για να ανακτήσουμε χαμένα αντικείμενα, loot και πληροφορίες για το τι πραγματικά συνέβη στην αποικία.

Η αίσθηση του “αναλώσιμου” είναι διάχυτη: δεν είμαστε κλασικοί ήρωες, αλλά μισθοφόροι, ψηφιακές υπάρξεις που παλεύουν να κρατήσουν τη θέση τους σε έναν κόσμο που καταρρέει για χάρη των εταιρικών συμφερόντων. Παράλληλα, τα Shells είναι εκείνα που διαφοροποιούν τους Runners, προσδίδοντας έναν χαρακτήρα hero shooter στο Marathon, με διαφορετικές ικανότητες και τρόπο προσέγγισης για το κάθε ένα από αυτά. Για παράδειγμα, ο Triage λειτουργεί ως ο απαραίτητος “γιατρός” της ομάδας με abilities που εστιάζουν στην ανάνηψη, ενώ ο Vandal προσφέρει mobility με dashes για να σπάμε τις εχθρικές γραμμές. Από την άλλη, ο Destroyer είναι η επιλογή για δύναμη πυρός και κάλυψη, ενώ ο Recon είναι τα “μάτια” μας στο πεδίο. Εκτός από τα εξειδικευμένα shells, υπάρχει και η επιλογή του Rook: ενός ξεχωριστού shell που μπαίνει στο run αποκλειστικά solo και αποτελεί επιλογή για παίκτες που θέλουν ένα εντελώς διαφορετικό στυλ παιχνιδιού.

Η σκληρή δομή ενός Extraction Shooter

Στον πυρήνα του, το Marathon ακολουθεί τη φιλοσοφία ενός τυπικού extraction shooter. Αυτό σημαίνει ότι κάθε μας κάθοδος (run) στον πλανήτη είναι ένα στοίχημα. Μπαίνουμε στον χάρτη, συλλέγουμε εξοπλισμό, ολοκληρώνουμε τα objectives του contract που έχουμε επιλέξει και πρέπει να φτάσουμε σε ένα σημείο εξαγωγής (extraction point) ζωντανοί. Αν πεθάνουμε πριν τα καταφέρουμε, χάνουμε όλα όσα μαζέψαμε, καθώς και τον εξοπλισμό που φέραμε μαζί μας. Η αδρεναλίνη αυτής της μόνιμης απειλής είναι που δίνει την απαραίτητη ώθηση στο gameplay, κάνοντας κάθε απόφαση να μετράει διπλά.

Παρά τη multiplayer φύση του, το lore είναι παντού. Η Bungie κατάφερε να ενσωματώσει την ιστορία μέσα στα contracts και σε κάθε run ξεκλειδώνουμε πληροφορίες για τις τεχνητές νοημοσύνες και τις παρατάξεις που λυμαίνονται τον πλανήτη. Στις διάφορες τοποθεσίες του Tau Ceti IV, θα συναντήσουμε εκτός από εχθρούς CPU, αντίπαλες ομάδες, που νομοτελειακά και χωρίς πολλά λόγια —το proximity chat εδώ είναι σχεδόν άχρηστο— θα οδηγηθούμε κατευθείαν σε μάχη.

Το Marathon δεν είναι mainstream και μάλλον δεν θα γίνει ποτέ

Αυτή η νομοτελειακή κατάληξη στη μάχη είναι που αναδεικνύει το κορυφαίο gunplay της Bungie, αλλά με έναν τρόπο πολύ πιο άγριο από ό,τι έχουμε συνηθίσει. Οι συγκρούσεις στο Marathon είναι ταχύτατες και συχνά απρόβλεπτες. Ειδικά στα πρώτα στάδια, στα οποία ο εξοπλισμός σου είναι υποτυπώδης και οι ασπίδες σου προσφέρουν οριακή προστασία, το Time-to-Kill (TTK) είναι σοκαριστικά μικρό. Μπορείς να εξουδετερώσεις μια ολόκληρη αντίπαλη ομάδα σε δευτερόλεπτα, αλλά το ίδιο ακριβώς μπορεί να συμβεί και σε σένα αν βρεθείς εκτεθειμένος για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου. Σε αυτό το κλίμα διαρκούς έντασης, ο ήχος παίζει καθοριστικό ρόλο και είναι από τα στοιχεία που πραγματικά μας άρεσαν. Η Bungie έχει κάνει τρομερή δουλειά τόσο στο feedback των όπλων —που ακούγονται “βαριά” και ικανοποιητικά— όσο και στους ambient ήχους και τη μουσική που ντύνει κάθε χάρτη.

Αυτή η ευθραυστότητα του Runner μας ενισχύει κατακόρυφα το αίσθημα του ρίσκου. Δεν υπάρχει το “μαξιλαράκι” ασφαλείας που βρίσκουμε σε άλλα shooters· εδώ η αδρεναλίνη χτυπάει κόκκινο γιατί ξέρουμε ότι μια λάθος γωνία ή μια κακή εκτίμηση σημαίνει ότι όλα όσα μαζέψαμε με κόπο στο run γίνονται καπνός σε μια στιγμή. Είναι ένα παιχνίδι που απαιτεί απόλυτη συγκέντρωση και γρήγορα αντανακλαστικά, στοιχεία που το καθιστούν απαιτητικό, δύσκολο και καθόλου φιλικό στους casual παίκτες. Τη δυσκολία αυτή ενισχύει και ο έντονα ομαδικός του χαρακτήρας. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να επιβιώσουμε solo ή με random συμπαίκτες χωρίς απόλυτο συντονισμό, καθώς η φύση του παιχνιδιού “τιμωρεί” την έλλειψη επικοινωνίας. Αν πολλοί περίμεναν ένα παιχνίδι που θα μπορούσε να γίνει ευρέως αποδεκτό, η ίδια η φύση του gameplay του –αυτό το “brutal” αίσθημα του μόνιμου κινδύνου– το τοποθετεί σε μια δική του, πιο hardcore κατηγορία.

Το απόλυτο endgame: Cryo Archive

Η επιτομή όλης αυτής της hardcore φιλοσοφίας αντικατοπτρίζεται στο Cryo Archive, την πρώτη endgame περιοχή που προστέθηκε πρόσφατα στο παιχνίδι. Πρόκειται για έναν χάρτη που είναι διαθέσιμος, μέχρι στιγμής, αποκλειστικά τα Σαββατοκύριακα και αποτελεί μια “raid-style” εμπειρία, τοποθετημένη πάνω στο εμβληματικό σκάφος UESC Marathon. Εδώ το επίπεδο δυσκολίας εκτοξεύεται: οι στενοί διάδρομοι, τα puzzles που απαιτούν συνεργασία και τα high-security Vaults με το κορυφαίο loot του παιχνιδιού δημιουργούν μια εμπειρία που δεν συγχωρεί το παραμικρό λάθος.

Εμείς πάντως, μπαίνοντας με random συμπαίκτες, το μόνο που καταφέραμε ήταν να χάσουμε παραπάνω από το μισό vault μας σε αντικείμενα, τρώγοντας “ξύλο” ακόμα και από τους πολύ απαιτητικούς CPU εχθρούς. Αυτή η εμπειρία μας έδειξε ξεκάθαρα ότι το Cryo Archive δεν είναι μέρος για πειραματισμούς. Αν θέλετε να φτάσετε στο πολυπόθητο extraction, πρέπει οπωσδήποτε να μπείτε με προκαθορισμένη ομάδα. Είναι ένας χάρτης γεμάτος “sweat” και ένταση, που δικαιολογεί απόλυτα τον χαρακτηρισμό του ως περιεχόμενο για τους λίγους και αφοσιωμένους, προσφέροντας στους “runners με μεγάλες αντοχές” τον απόλυτο λόγο για να επιστρέφουν στο παιχνίδι κάθε εβδομάδα.

Οπτική ιδιαιτερότητα εναντίον λειτουργικότητας

Αν το gunplay είναι η καρδιά του Marathon, η οπτική του ταυτότητα είναι το στοιχείο που σε κάνει να το ξεχωρίζεις αμέσως από οποιοδήποτε άλλο shooter της αγοράς. Η Bungie πήρε μια πολύ συγκεκριμένη σχεδιαστική απόφαση, επενδύοντας σε μια αλλόκοτη και συχνά σουρεαλιστική αισθητική, που ξεφεύγει από τα συνηθισμένα sci-fi μονοπάτια. Ειδικά τα cutscenes έχουν κάτι το περίεργο, κάτι που σε αφήνει με απορία. Όταν, για παράδειγμα, σου μιλάνε οι εκπρόσωποι των πολυεθνικών –όπως μια τύπισσα με ένα τεράστιο μαύρο λιοντάρι πίσω της ή ένα punk cyborg, καταλαβαίνεις ότι αυτός ο κόσμος είναι πολύ πιο σύνθετος και εκκεντρικός από ό,τι φαίνεται. Είναι μία αισθητική που “φωνάζει” Marathon και δείχνει ότι έχει πέσει πολλή δουλειά για να δημιουργηθεί κάτι μοναδικό, όμως είναι ταυτόχρονα και μια επιλογή που ίσως δεν αρέσει σε όλους. Αυτή η οπτική ιδιαιτερότητα δίνει στο παιχνίδι χαρακτήρα, αλλά παραμένει μια ιδιαίτερη αισθητική που απαιτεί από τον παίκτη να αφιερώσει ώρες για να “μπει” στο κλίμα της.

Αυτή η εμμονή με το στυλ, ωστόσο, φαίνεται να πηγαίνει εις βάρος της λειτουργικότητας, ειδικά όσον αφορά τα μενού και το UI. Εδώ το παιχνίδι μάς κούρασε αρκετά, καθώς ο σχεδιασμός και η πλοήγηση στα μενού χαρακτηρίζονται από μία αχρείαστη πολυπλοκότητα. Τα εικονίδια των αντικειμένων, αν και όμορφα στο μάτι, δεν βοηθούν καθόλου στην πράξη. Πολλές φορές δυσκολευόμαστε να καταλάβουμε με την πρώτη ματιά τι μαζέψαμε ή ποιο αντικείμενο είναι πιο πολύτιμο, κάτι που σε ένα extraction shooter —όπου η ταχύτητα στη διαχείριση του inventory είναι κρίσιμη— μπορεί να γίνει εκνευριστικό. Είναι η κλασική περίπτωση, που η αισθητική υπερτερεί της χρηστικότητας, δημιουργώντας εμπόδια εκεί που θα έπρεπε να υπάρχει σαφήνεια.

Στον αντίποδα, εκεί που το Marathon παίρνει άριστα, είναι στον τεχνικό τομέα. Δεν αντιμετωπίσαμε ιδιαίτερα προβλήματα με την απόδοση, ούτε ενοχλητικά bugs, κολλήματα ή αισθητό delay στις κινήσεις μας. Το παιχνίδι τρέχει υποδειγματικά και είναι φανερό ότι έχει γίνει σοβαρό optimization. Οι μόνες μας ενστάσεις αφορούν κάποιες αποσυνδέσεις από τους servers, κυρίως κατά τις πρώτες ημέρες της κυκλοφορίας, αλλά πέρα από αυτό, η εμπειρία μας ήταν τεχνικά απροβλημάτιστη.

photo: VG24.gr – Bungie

Μαραθώνιος για runners με μεγάλες αντοχές

Το Marathon είναι ένα παιχνίδι που δεν προσπαθεί να σε κερδίσει με την πρώτη ματιά, ούτε σκοπεύει να σου κάνει τη ζωή εύκολη. Είναι μια εμπειρία βαθιά ιδιαιτέρη, τόσο στυλιστικά —με αυτό το αλλόκοτο και σουρεαλιστικό visual design— όσο και στην ίδια την καρδιά του gameplay του. Η διαρκής ένταση, η ανάγκη για απόλυτη εγρήγορση και η πολυπλοκότητα των συστημάτων του απαιτούν την πλήρη προσοχή μας, καθιστώντας το απαγορευτικό για όποιον αναζητά μια χαλαρή εμπειρία μετά τη δουλειά. Παρόλα αυτά, η Bungie επέστρεψε με έναν τίτλο που, παρά τις δυσλειτουργίες του, προσφέρει μια μοναδική ικανοποίηση σε εκείνους που βρίσκουν την απόλαυση μέσα από το χάος, την αισθητική υπερβολή και τη σκληρή επιβίωση. Για τους Runners που έχουν τις αντοχές, ο δρόμος είναι δύσκολος, αλλά η εμπειρία τούς αποζημιώνει.

Λεπτομέρειες

Διαθέσιμο‌ ‌σε:‌ PS5, Xbox Series X|S, PC
Δοκιμάστηκε‌ ‌σε:‌ PS5
Εταιρεία‌ ‌Ανάπτυξης:‌ Bungie
Εκδότρια‌ ‌Εταιρεία:‌ Bungie
Είδος:‌ First-Person Extraction Shooter
Ηλικίες:‌ 16+‌
Ημ/νία‌ ‌Κυκλοφορίας:‌ 5 Μαρτίου 2026
Official website:‌ link

Το παιχνίδι μάς παραχωρήθηκε από την εκδότρια εταιρεία για τις ανάγκες του review.