Sifu: Από το tutorial στον διάδρομο του Oldboy, μας έλειπε ένα τέτοιο παιχνίδι ξύλου

Sifu, ένα παιχνίδι ξύλου που δείχνει τις επιρροές του με περηφάνεια και δημιουργεί παράλληλα εξαιρετικές σκηνές μάχης.

Το Sifu είναι ένα παιχνίδι ξύλου που έλειπε. Είχαμε καιρό να παίξουμε τόσο καλοφτιαγμένο και στιλάτο ξύλο. Παλιότερα, σε εποχές PS1, έβγαιναν πολλά παιχνίδια τέτοιου -ή παρόμοιου- είδους. Απ’ το T’ai Fu στο Jackie Chan, είχαμε πολλές επιλογές για να ρίξουμε φάπες με στιλ.

Αν κι εσάς σας είχαν λείψει αυτού του τύπου οι εμπειρίες, μην το σκέφτεστε πολύ και παίξτε Sifu (σε PS5, καλύτερα). Για να σας πείσω περισσότερο, θα σας δείξω δύο σκηνές του παιχνιδιού, που λαμβάνουν χώρα σχεδόν στην αρχή, στην πρώτη πίστα.

Η μία, μάλιστα, αποτελεί το tutorial, ή έστω μέρος του.

Ένα παιχνίδι ξύλου που απαιτεί τεχνική

Στην πρώτη πίστα, μάλλον πριν από την «κανονική» πρώτη πίστα, παίζουμε μια μικρή εισαγωγή που περιλαμβάνει ό,τι περίπου θα δούμε στη συνέχεια, αλλά σε μικρότερη έκταση και μειωμένη δυσκολία. Η εισαγωγή είναι μια μικρογραφία αυτού που θα ακολουθήσει. Μπορεί στην τρίτη πίστα να αντιμετωπίζουμε δέκα εχθρούς ταυτόχρονα και οι μισοί να κρατούν τεράστια όπλα τύπου melee, όμως οι βάσεις στήνονται από την αρχή. Στην εισαγωγή θα παίξουμε ξύλο με απλούς εχθρούς αλλά και με ένα boss και το παιχνίδι θα μας δείξει πώς να κάνουμε τις βασικές κινήσεις του. Το σύστημα μάχης, εξάλλου, είναι ιδιαίτερα περίπλοκο (για καλό το λέω) και δεν μαθαίνεται σε μερικά λεπτά, καθώς απαιτεί τεχνική και γνώση των μηχανισμών σε βάθος.

Αφού μάθουμε τα βασικά, πέφτουν οι τίτλοι αρχής, στην παρακάτω σκηνή:

Εδώ, μαθαίνουμε κάποιες λίγο πιο εξεζητημένες κινήσεις, τις οποίες επίσης το παιχνίδι αντιστοιχίζει με ορισμένους τύπους εχθρών στην παραπάνω σκηνή, για να μας «εκπαιδεύσει» ώστε να καταλάβουμε πως πρέπει να αναγνωρίζουμε το είδος του αντιπάλου και να παίζουμε με τον κατάλληλο τρόπο. Μας εξηγείται, για παράδειγμα, χωρίς πολλά λόγια, πώς πρέπει να αντιμετωπίσουμε έναν εχθρό που με τα χτυπήματά του πιάνει μεγάλη εμβέλεια -πρέπει να κερδίζουμε χώρο σπρώχνοντάς τον. Ή, ακόμα, πώς να αποφεύγουμε σωστά τις επιθέσεις με ένα μακρύ ξύλινο κοντάρι, σκύβοντας την κατάλληλη στιγμή ή πηδώντας όταν ο εχθρός χτυπά τα πόδια μας, και όχι σπαμάροντας άμυνα και parries. Σωστή εκμάθηση, απίστευτο στιλ.

Δυστυχώς, το tutorial δεν είναι εξίσου πετυχημένο σε κάθε πτυχή του gameplay, αφού για κάποια συστήματα απουσιάζει σχεδόν πλήρως. Υπάρχει ένας μηχανισμός, για παράδειγμα, που κάνει τον χαρακτήρα μας να γερνά κάθε φορά που χάνουμε. Είναι πολύ ενδιαφέρων μηχανισμός, αλλά δεν εξηγείται επαρκώς και πρέπει να καταλάβουμε μόνοι μας πώς λειτουργεί, χωρίς σωστή καθοδήγηση. Δεν προκύπτει μεγάλο πρόβλημα, όμως θα μπορούσε να γίνει καλύτερα και να μην χάσουμε χρόνο χωρίς λόγο -η έλλειψη επεξήγησης μοιάζει, τελικά, με «γέμισμα» διάρκειας.

Όμως, βγαίνω εκτός θέματος. Και το θέμα εδώ είναι το στιλ!

Θυμόμαστε εκείνη τη σκηνή ξύλου του Oldboy, στον «διάδρομο»:

Βέβαια, δεν είναι η μοναδική ταινία που έχει στήσει τέτοιου τύπου σκηνές μάχης, αλλά όταν σκεφτόμαστε «διάδρομος» και «ξύλο», αμέσως έρχεται στο μυαλό μας το Oldboy. Η δράση σε μονοπλάνο, η αλλαγή της οπτικής γωνίας, η βία, οι στιλιζαρισμένες κινήσεις. Όλα είναι προσεκτικά σχεδιασμένα και το τελικό αποτέλεσμα εντυπωσιακό.

Το Sifu, λοιπόν, προσπαθεί να κάνει κάτι παρόμοιο. Δεν το κάνει μόνο μία φορά, αλλά η πρώτη είναι που κερδίζει τις εντυπώσεις περισσότερο. Βρισκόμαστε σε ένα κτήριο κατάληψης (μάλλον, δεν μπορώ να παρακολουθήσω το σενάριο εύκολα, συμβαίνουν κάποια πράγματα τέλος πάντων για κάποιους λόγους) και μπαίνουμε σε μία πόρτα. Η κάμερα μας βλέπει από πίσω, σε τρίτο πρόσωπο. Μπροστά μας, σε έναν μακρύ διάδρομο, βλέπουμε πολλούς εχθρούς, με σωλήνες στα χέρια και έτοιμους να επιτεθούν. Αφού μας προκαλούν φωνάζοντας και βρίζοντας, πλησιάζουμε και ρίχνουμε την πρώτη γροθιά. Εκείνη τη στιγμή, η κάμερα γυρίζει και στη συνέχεια βλέπουμε τη δράση σε δύο διαστάσεις, προχωρώντας στον διάδρομο και δέρνοντας όποιον βρίσκεται μπροστά μας.

Σε μια σκηνή που θυμίζει τον «διάδρομο» του Oldboy αλλά και τα παλιότερα, τα 2D brawlers, το Sifu εντυπωσιάζει και αφήνει το υπέροχο σύστημα μάχης του να λάμψει. Μετά τη μάχη, όταν επιστρέφουμε στην κανονική οπτική γωνία, μερικές φορές τονίζεται ένα πρόβλημα που επίσης θυμίζει παλιότερες εποχές: η κάμερα δεν αποδίδει όσο θα έπρεπε, δεν ακολουθεί σωστά τη δράση. Μετά την επιστροφή στις τρεις διαστάσεις, πολλές φορές χανόμαστε και δεν ξέρουμε από ποια μεριά ήρθαμε, αφού η κάμερα επιλέγει να δείξει προς τη μεριά από την οποία ήρθαμε… Τουλάχιστον, έχουμε τους χτυπημένους εχθρούς στο πάτωμα για να μας βοηθήσουν να βρούμε τον σωστό δρόμο.

Δείτε τον διάδρομο του Sifu:

Εξαιρετικό σύστημα μάχης, τρομερό animation, μεθοδικές κινήσεις με βάρος και τεχνική, απίστευτο στιλ, ιδανική μουσική. Ένα παιχνίδι ξύλου που μας είχε λείψει.

Διαβάστε επίσης: Γιατί το Sifu είναι καλύτερο σε PS5