Pragmata – Review

Η Capcom επιστρέφει με έναν ολοκαίνουργιο sci-fi τίτλο, το Pragmata, που φιλοδοξεί να καινοτομήσει με το σύστημα μάχης του, αλλά και να φιλοσοφήσει την έννοια της τεχνητής νοημοσύνης. Σε ένα απ’ τα δύο αποτυγχάνει.

Δεν βλέπουμε συχνά τα τελευταία χρόνια τις εταιρείες να δοκιμάζουν νέες ιδέες, φρέσκες προσεγγίσεις που θα ανοίξουν καινούργια είδη ή έστω θα εμπνεύσουν επόμενες γενιές, οι οποίες θα κάνουν το επιπλέον βήμα για να ξεφύγουν από τα καθιερωμένα. Η Capcom, από το 2017 και την κυκλοφορία του Resident Evil 7: Biohazard, με τη βοήθεια της νέας της μηχανής γραφικών τότε, RE Engine, ξεκίνησε έναν κύκλο από κυκλοφορίες, που ουσιαστικά κατάφεραν να εξυψώσουν τη φήμη της και να την ωθήσουν σε μια πορεία, που δυσκολεύτηκαν πολύ να ακολουθήσουν άλλοι publishers κατά τη διάρκεια της προηγούμενης και της παρούσας γενιάς. Από την επιτυχία του Monster Hunter World και τη σωστή υλοποίηση των Resident Evil remakes, ανάμεσα σε άλλα, η εταιρεία κατάφερε να κερδίσει την εύνοια του κοινού, κάτι που της χάρισε την ευχέρεια του πειραματισμού. Παιχνίδια, όπως το Kunitsu-Gami: Path of the Goddess και το Exoprimal, ενδεχομένως να μην κατάφερναν να δουν το φως της δημοσιότητας, εάν η πορεία της εταιρείας ήταν διαφορετική. Κάπως έτσι, φτάνουμε στο Pragmata, τη νέα “δοκιμή”.

Πρόκειται για ένα νέο IP από την Capcom, το οποίο πρώτη φορά αντικρίσαμε τον Ιούνιο του 2020, στην αρχική παρουσίαση της Sony για το PS5. Είχε αναφερθεί τότε ότι ήταν η πρώτη νέα σειρά της εταιρείας τα τελευταία 8 χρόνια. Αφού πήρε μπόλικες αναβολές, το παιχνίδι τελικά κυκλοφορεί στις 17 Απριλίου και εμείς είχαμε τη δυνατότητα να δοκιμάσουμε νωρίτερα με κωδικό που μας παρείχε η CD Media και η Capcom, ώστε να βγάλουμε τα συμπεράσματά μας. Έχει το παιχνίδι τα “Kojim-ικά στοιχεία” που είχαμε παρατηρήσει στο πρώτο trailer; Φέρνει καινοτομίες στο gameplay; Έχει κάποια σχέση με το Mega Man;

Photo: Capcom

Pragmata – Τα φλέγοντα ερωτήματα

Ξεκινώντας με τα ερωτήματα της εισαγωγής: Όχι, το παιχνίδι δεν έχει ούτε στο ελάχιστο τα στοιχεία των παιχνιδιών του Kojima, που πολλοί υπέθεσαν ότι θα έχει από τις πρώτες αινιγματικές παρουσιάσεις του. Οι φιλοδοξίες του Pragmata εξαντλούνται γρήγορα, καθώς καταπιάνεται με πιο… πρακτικά κομμάτια. Επίσης, για να καταρρίψουμε άλλη μια δημοφιλή θεωρία των fans, δεν υπάρχει κάποια ουσιαστική σύνδεση με τη σειρά Mega Man (κάτι που ήδη είχε επιβεβαιώσει, βέβαια, producer του παιχνιδιού), πέρα ίσως από κάποιες σχεδιαστικές επιρροές.

Το παιχνίδι μάς μεταφέρει σε μια σεληνιακή ερευνητική εγκατάσταση, η οποία έχει καταληφθεί από την IDUS, μια απρόβλεπτη Τεχνητή Νοημοσύνη, που μοιάζει παντοδύναμη. Πρωταγωνιστές είναι ο Hugh, ένας αστροναύτης/βοηθός μηχανικού, και η Diana, ένα μικρό ανδροειδές κοριτσάκι. Η εισαγωγή, η άφιξη του Hugh στη βάση και τα γεγονότα που βλέπουμε μέχρι τη συνάντηση του Hugh με την Diana αφήνουν υπόνοιες για κάτι πιο βαθύ, που ίσως κατάφερνε να δώσει πραγματικό δράμα sci-fi για τους fans. Όμως, δυστυχώς δεν έχουμε τέτοια περίπτωση. Θα περίμενε κανείς να δούμε το παιχνίδι να εμβαθύνει στο διαχρονικό θέμα της συνείδησης, όπως είχαμε δει στην ταινία “AI” ή στο αριστούργημα που ονομάζεται SOMA από τη Frictional Games, όμως το Pragmata κουβαλά κλισέ που μοιάζουν να γράφτηκαν στο πόδι από εφήβους οι οποίοι έκαναν μια γρήγορη αναζήτηση στη Wikipedia για την ηθική της AI.

Το αφήγημα είναι, επιεικώς, αδύναμο. Το βασικό premise δεν στήνεται ποτέ σωστά, με αποτέλεσμα ο παίκτης σχεδόν να μην ενδιαφέρεται γιατί οι χαρακτήρες κάνουν ό,τι κάνουν. Κάθε σεναριακή εξέλιξη, όπως ο ρόλος της “Eight” (μιας άλλης AI οντότητας) ή τα πραγματικά κίνητρα της IDUS, κάνουν “μπαμ” από χιλιόμετρα μακριά. Η προβλεψιμότητα είναι τέτοια που από το πρώτο δίωρο μπορείς να μαντέψεις ποιος θα σε προδώσει και ποιος θα προσπαθήσει να θυσιαστεί. Επιπλέον, ο ίδιος ο πρωταγωνιστής, ο Hugh, είναι εντελώς “άνοστος”. Η ερμηνεία του, μάλιστα, προκαλεί ακούσια μειδιάματα, θυμίζοντας έντονα κωμικές καρικατούρες (η φωνή του φέρνει τρομακτικά πολύ στον αστυνομικό Joe Swanson από το Family Guy).

Από την άλλη, η μικρή Diana, παρότι διαθέτει ένα υποτυπώδες character arc, παραμένει κι αυτή με πολύ μικρή δυναμική. Οι προσπάθειες του τίτλου να αναδείξει τη μετάβασή της σε μια πιο “ανθρώπινη” συνθήκη, εξαντλούνται σε φλατ συζητήσεις και γενικόλογα της μορφής: «Ουάου, έτσι είναι να είσαι άνθρωπος; Η θάλασσα είναι ωραία, τα δεντράκια πράσινα». Είναι κρίμα, γιατί ένα δυναμικό δίδυμο, βγαλμένο από τα πρότυπα του The Last of Us στο διάστημα, θα μπορούσε να απογειώσει τη συνολική εμπειρία.

Η δράση θερίζει

Αν έπρεπε να κρίνουμε το Pragmata αποκλειστικά από το story του, δεν θα πήγαινε πολύ καλά. Ευτυχώς για την Capcom, το gameplay, και ιδιαίτερα το combat system, κουβαλάνε κυριολεκτικά τον τίτλο στις πλάτες τους. Εκεί ακριβώς το παιχνίδι καινοτομεί και λάμπει, παραδίδοντας μηχανισμούς που ανταμείβουν τον παίκτη.

Στον πυρήνα του, το σύστημα μάχης παντρεύει τη δράση του Hugh με τις hacking δυνάμεις της Diana σε πραγματικό χρόνο. Το οπλοστάσιο αποφεύγει την παγίδα των “βαρετών” παραδοσιακών όπλων (δεν περιορίζεται σε απλά shotguns και machine guns) και προσφέρει φρέσκες, ιδιαίτερες προσεγγίσεις. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η βαλλίστρα με τις νάρκες: οι βολές κάνουν το hacking grid της Diana να μικραίνει, αλλά απαιτεί από τον παίκτη να μάθει τον ακριβή μηχανισμό πυροδότησης. Εκεί έρχονται να δέσουν αρμονικά οι “τσαχπινιές” της Diana. Μέσω των perks, μπορεί να περάσει μέσα από ένα συγκεκριμένο τετράγωνο στο hacking και να προκαλέσει διάφορα effects στους αντιπάλους, όπως να τους αυξήσει επικίνδυνα τη θερμοκρασία ή να τους αποπροσανατολίσει, για παράδειγμα, δημιουργώντας τεράστια ποικιλία στα σενάρια μάχης.

Το βάθος είναι πραγματικά εντυπωσιακό. Στο Shelter –τον βασικό σταθμό ανεφοδιασμού και hub του παιχνιδιού– καλείσαι να προσαρμόσεις τον εξοπλισμό σου, να επενδύσεις σε upgrades (εκτεταμένα skill trees) και να βρεις τους συνδυασμούς που ταιριάζουν στο playstyle σου. Το Pragmata τιμωρεί τους απροετοίμαστους: αν μπεις σε μια μάχη χωρίς να σκεφτείς ιδιαίτερα, ίσως να μην μπορείς να κάνεις απολύτως τίποτα. Αν όμως προσαρμόσεις τα hacks και τα όπλα σου σωστά απέναντι στους (καλοσχεδιασμένους και ποικιλόμορφους) εχθρούς, περνάς κυριολεκτικά “αέρα”, μοιράζοντας απλόχερα πόνο.

Το μοναδικό μεγάλο “αγκάθι” της δράσης είναι η χαοτική της φύση. Πάνω στον πανικό, ειδικά όταν η οθόνη κατακλύζεται από εχθρούς και πολύχρωμα εφέ, είναι δύσκολο να διατηρήσεις τον στρατηγικό σου προσανατολισμό. Τα μικρά εικονίδια χάνονται μέσα στον οπτικό θόρυβο και πολλές φορές σπάει τα νεύρα η αδυναμία ξεκάθαρης ανάγνωσης της μάχης. Υπάρχει ευτυχώς ο μηχανισμός του “auto-hack”, ο οποίος σε βγάζει από τη δύσκολη θέση, “καταβροχθίζει” όμως ταχύτατα τη μπάρα της Diana. Ωστόσο, μετά το απαραίτητο (αλλά λίγο απότομο) learning curve, όλα γίνονται δεύτερη φύση και η δυσκολία μεταφράζεται σε γνήσια διασκέδαση.

Metroidvania πινελιές και τεχνικό υπερθέαμα

Εκεί που πολλές sci-fi κυκλοφορίες πέφτουν στην παγίδα ενός μονότονου, γκρίζου διαστημικού σταθμού, το Pragmata καταφέρνει να κρατήσει ζωντανό το ενδιαφέρον. Χωρισμένο σε περίπου 6 διακριτές περιοχές, το παιχνίδι διαθέτει μεγάλη περιβαλλοντική ποικιλία. Από τα στενά corridors του σταθμού, μέχρι κάποια απρόσμενα δάση ή… πόλεις (που έχουμε δει και στα trailers), το art direction παραδίδει μαθήματα μοντέρνας αισθητικής.

Photo: Capcom

Αυτό που δίνει πνοή στα περιβάλλοντα είναι τα ελαφρά metroidvania στοιχεία. Καθώς προχωράτε, νέοι μηχανισμοί σάς ωθούν σε backtracking για να ανακαλύψετε μυστικά, challenges και collectibles. Η περιήγηση σπάει ιδανικά τον ρυθμό μεταξύ των μαχών, με την Capcom να ενσωματώνει εντυπωσιακά boss fights που δοκιμάζουν τα αντανακλαστικά σου και κλέβουν την παράσταση.

Τεχνικά, η RE Engine επιδεικνύει ξανά τους “μυς” της. Παίζοντας στο PS5 Pro, το Pragmata είναι εντυπωσιακότατο. Η υλοποίηση του Ray-Traced Global Illumination (RTGI) και των RT Reflections στις γυάλινες και μεταλλικές επιφάνειες του σταθμού δημιουργούν μια βαθιά κινηματογραφική αίσθηση, συνθέτοντας έναν κόσμο που οπτικά, αν μη τι άλλο, δικαιολογεί το ότι βρισκόμαστε πλέον χωμένοι στη current-gen εποχή. Στο PS5 Pro υπάρχουν δύο modes γραφικών. Και τα δύο κάνουν χρήση PSSR (της νέας έκδοσης), με το ένα mode να στοχεύει 60fps και το άλλο 120. Αξίζει να αναφέρουμε ότι τα πανέμορφα μαλλιά της Diana είναι προϊόν του εξελιγμένου hair-strand system της RE Engine, που είδαμε και στο RE4 Remake.

Ένας μέσος παίκτης θα χρειαστεί περίπου 10 με 15 ώρες για να δει τους τίτλους τέλους. Η διάρκεια αυτή λειτουργεί ευεργετικά, καθώς το  παιχνίδι δεν επιχειρεί να “ξεχειλώσει” τεχνητά ένα σενάριο που, ούτως ή άλλως, δεν αντέχει ιδιαίτερα. Η πραγματική αξία του παιχνιδιού βρίσκεται στον εθιστικό του ρυθμό. Μόλις ξεκλειδώσετε όλες τις δυνατότητες του Shelter και τελειοποιήσετε το loadout σας, η προοπτική ενός New Game Plus φαντάζει -το λιγότερο- ελκυστική.

Photo: Capcom

Pragmata – Συμπέρασμα

Παίζοντας το Pragmata, πολλές φορές ένιωσα ότι παίζω ένα “χαρωπό Dead Space”. Η αναπόφευκτη σύγκριση με κάθε άλλο shooter εκεί έξω που αφήνει τον παίκτη μόνο σε έναν διαστημικό σταθμό, φέρνει στην επιφάνεια κάποια θετικά στοιχεία που αφορούν κατά κύριο λόγο στο gameplay του τίτλου, όμως αναδεικνύει και την αστοχία στο ύφος, ενώ παράλληλα αποτυγχάνει να καταπιαστεί σοβαρά στο επίπεδο ανάλυσης καίριων ζητημάτων που τέθηκαν πριν πολλά χρόνια από τον Philip K. Dick ή το 2001: A Space Odyssey. Ενώ η εποχή είναι σωστή, με την AI να παρεισφρύει όλο και πιο ενεργά στις ζωές μας, η Capcom προσπαθεί να πει μια ιστορία, που δεν φέρει κανένα βάρος, με το μυστήριο να απουσιάζει, και το survival στοιχείο, που είναι κατεξοχήν συνδεδεμένο με τέτοιες περιπτώσεις να ορίζεται μόνο από το gameplay.

Σε αυτό το κομμάτι, η Capcom καταφέρνει να δώσει ακόμη ένα καινοτόμο σύστημα μάχης, που διαφέρει σημαντικά σε σχέση με οτιδήποτε άλλο κυκλοφορεί έξω και μάλιστα να του δώσει και το απαραίτητο βάθος, που θα οδηγήσει τον παίκτη στον τερματισμό. Το σύστημα αυτό συνοδεύεται από εξερεύνηση σε κλειστά περιβάλλοντα που καταφέρνουν, μέσω του metroidvania στοιχείου και των collectibles, μαζί με τα πολύ ενδιαφέροντα εικαστικά, να δώσουν την αίσθηση της διασκέδασης και της επίτευξης.

Αν σας αρκούν τα παραπάνω, θα περάσετε όμορφα τις 10-15 ώρες σας με το Pragmata. Αν έχετε έρθει για τη φιλοσοφία στο θέμα της τεχνητής νοημοσύνης, ας πούμε ότι υπάρχουν πολύ καλύτερα δείγματα εκεί έξω. Ένας καλογυαλισμένος τίτλος, που απευθύνεται περισσότερο σε όσους αποζητούν φρέσκο third-person shooter gameplay και πρόκληση, παρά μια καλογραμμένη ιστορία.

Λεπτομέρειες

Διαθέσιμο σε: PS5, Xbox Series X|S, PC, Nintendo Switch 2
Δοκιμάστηκε σε:  PS5 Pro
Εταιρεία Ανάπτυξης: Capcom
Εκδότρια Εταιρεία: Capcom
Είδος: Action/Adventure / Third-person Shooter
Ηλικίες: 16+
Ημ/νία Κυκλοφορίας: 17 Απριλίου 2026
Official website: link

Το παιχνίδι μάς παραχωρήθηκε από τη CD Media για τις ανάγκες του review.