Resident Evil Requiem – Review

Η Capcom επιστρέφει με το πολυαναμενόμενο Resident Evil Requiem, φιλοδοξώντας να «κλείσει» οριστικά το κεφάλαιο της Raccoon City.

Η σειρά παιχνιδιών Resident Evil της Capcom αποτελεί αναμφισβήτητα μία από τις πιο εμβληματικές και επιδραστικές παρουσίες στην ιστορία της βιομηχανίας των βιντεοπαιχνιδιών. Με σταθερή ταυτότητα, αλλά και τολμηρές επιλογές, η σειρά έχει καταφέρει σπουδαία πράγματα μέχρι σήμερα. Σε αυτό το πλαίσιο έρχεται το Resident Evil Requiem: ένας τίτλος που επιχειρεί να προσφέρει ένα «κλείσιμο» στο τεράστιο κεφάλαιο της Raccoon City, ενώνοντας διαφορετικές φιλοσοφίες που χαρακτήρισαν τη σύγχρονη εποχή του franchise, θέλοντας παράλληλα να θέσει τα θεμέλια και για το μέλλον του.

Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι απλώς αν το Requiem στέκεται αντάξιο του ονόματος που φέρει. Το πραγματικό ερώτημα είναι αν καταφέρνει να αποδώσει τον ύστατο φόρο τιμής που υπόσχεται ο τίτλος του. Τόσο στα γεγονότα που σημάδεψαν τον κόσμο του Resident Evil, όσο και στην ίδια τη διαδρομή της σειράς.

Credit: Capcom

Τι συμβαίνει στο Resident Evil Requiem

Η ιστορία του Resident Evil Requiem εκτυλίσσεται περίπου τριάντα χρόνια μετά τα γεγονότα του Resident Evil 2 και την ολοκληρωτική καταστροφή της Raccoon City. Στο επίκεντρο βρίσκεται μια νέα πρωταγωνίστρια, η Grace Ashcroft -κόρη της Alyssa Ashcroft- η οποία εργάζεται ως τεχνική αναλύτρια στο FBI. Μια σειρά θανάτων υπό μυστηριώδεις συνθήκες την οδηγεί σε μια έρευνα που σύντομα ξεφεύγει, φέρνοντάς την παγιδευμένη στο Rhodes Hill Chronic Care Center.

Εκεί, θα έρθει αντιμέτωπη με τον Victor Gideon, πρώην ερευνητή της Umbrella, ο οποίος της αποκαλύπτει ότι είναι «μοναδική» και απαραίτητη για την υλοποίηση του ύστατου σχεδίου του, με την κωδική ονομασία «Elpis». Το τι ακριβώς είναι το Elpis παραμένει σκοπίμως ασαφές. Γνωρίζουμε μόνο ότι συνδέεται άμεσα με το παρελθόν της Raccoon City και ότι η Grace αποτελεί κομβικό κομμάτι του.

Την ίδια στιγμή, στο προσκήνιο επιστρέφει ο πλέον βετεράνος Leon S. Kennedy, ο οποίος διερευνά εξονυχιστικά τα ίδια περιστατικά, καθώς οι ρίζες τους φαίνεται να οδηγούν πίσω στο τραυματικό εκείνο συμβάν πριν από τρεις δεκαετίες. Ωστόσο, ο Leon δείχνει επηρεασμένος, όχι μόνο από το ψυχολογικό βάρος του παρελθόντος, αλλά και από ορισμένα σημάδια στο σώμα του που υποδηλώνουν πως ίσως έχει μολυνθεί με κάποιον τρόπο.

Η αναπόφευκτη σύγκλιση των δρόμων τους θέτει τα θεμέλια για μια κοινή πορεία, στην οποία θα κληθούν να αποκαλύψουν την αλήθεια πίσω από το σχέδιο του Gideon, τη σημασία της Grace, τη σύνδεση όλων με τη Raccoon City, καθώς και το τι συμβαίνει στον Leon.

Credit: Capcom

Το κλείσιμο ενός κεφαλαίου, με σκοπό την έναρξη ενός νέου

Όταν ακούσαμε για πρώτη φορά τον τίτλο του νέου παιχνιδιού της Capcom, οι προσδοκίες ήταν αναπόφευκτες. Η λέξη Requiem δεν αφήνει πολλά περιθώρια παρερμηνείας. Παραπέμπει σε απολογισμό, σε αποχαιρετισμό, σε έναν ύστατο φόρο τιμής. Και όταν αυτός ο τίτλος συνδέεται με το κεφάλαιο της Raccoon City, οι απαιτήσεις αυτομάτως ανεβαίνουν.

Το Resident Evil Requiem φτάνει, λοιπόν, με σαφή πρόθεση να ρίξει φως στις βαριές συνέπειες του περιστατικού στη Raccoon City. Και σε μεγάλο βαθμό, το καταφέρνει. Μέσα από προσεγμένα σκηνικά, κινηματογραφική σκηνοθεσία και εξαιρετικά επιμελημένα cutscenes, αποκαλύπτει νέες πληροφορίες που φωτίζουν τα γεγονότα, αλλά και επαναπροσδιορίζουν κομβικά σημεία της ιστορίας. Συνεπώς, ορισμένες αποκαλύψεις δεν συμπληρώνουν απλώς το παζλ, αλλά σε μεγάλο βαθμό το αναδιαμορφώνουν.

Στο μεγαλύτερο μέρος του, αυτή η προσέγγιση λειτουργεί θετικά, θέτοντας γερές βάσεις για το επόμενο βήμα της σειράς. Ωστόσο, η πορεία αυτή που χάραξε η Capcom, δεν είναι εύκολη. Χωρίς αμφιβολία, αρκετοί πιστοί οπαδοί -συμπεριλαμβανομένου και εμένα- ενδέχεται να αντιμετωπίσουν ορισμένες επιλογές ως αμφιλεγόμενες. Υπάρχει η αίσθηση πως μια συγκεκριμένη κατεύθυνση της ιστορίας επιλέχθηκε πρωτίστως για να εξυπηρετήσει το μέλλον του franchise, χωρίς να ληφθεί πλήρως υπόψη το βάρος και η αφηγηματική κληρονομιά που έχει χτιστεί επί τρεις δεκαετίες.

Credit: Capcom

Ορισμένες συμπεριφορές χαρακτήρων, που επηρεάζουν άμεσα την έκβαση της ιστορίας, μοιάζουν ελαφρώς βεβιασμένες. Το τελικό αποτέλεσμα θα μπορούσε, πιθανότατα, να επιτευχθεί με πιο οργανικό τρόπο, χωρίς επιλογές που δείχνουν να εξυπηρετούν περισσότερο τη μελλοντική κατεύθυνση της σειράς, παρά τη φυσική εξέλιξη των ήδη καθιερωμένων δεδομένων. Σε πιο γενικό πλαίσιο, η αφηγηματική κατεύθυνση του Resident Evil Requiem δίνει περισσότερο την αίσθηση ενός άμεσου διαδόχου των Resident Evil 7 και Village, παρά ενός «μεγάλου κλεισίματος» του κεφαλαίου της Raccoon City που πιθανόν αρκετοί να περίμεναν.

Παρόλα αυτά, πρόκειται ουσιαστικά για μία συγκεκριμένη αφηγηματική επιλογή και όχι για συνολικό πρόβλημα που διαπερνά το παιχνίδι. Εξάλλου, δεν αποτελεί καθόλου εύκολη υπόθεση για την Capcom να επιστρέφει σε ένα από τα πιο ιστορικά και εμβληματικά κεφάλαια της σειράς με σκοπό να του δώσει ένα οριστικό κλείσιμο. Όταν αγγίζεις υλικό που έχει διαμορφώσει τρεις δεκαετίες ιστορίας, είναι σχεδόν αναπόφευκτο κάποιες δημιουργικές αποφάσεις να μην βρουν όλους τους παίκτες σύμφωνους.

Credit: Capcom

Leon και Grace

Η μεγαλύτερη επιτυχία του Resident Evil Requiem είναι ότι δεν χρησιμοποιεί τους δύο πρωταγωνιστές απλώς ως αφηγηματικό τέχνασμα, αλλά ως δύο ξεκάθαρες φιλοσοφίες που αλλάζουν ουσιαστικά τον τρόπο παιχνιδιού. Ο Leon S. Kennedy και η Grace Ashcroft μπορεί να βρίσκονται αντιμέτωποι με τους ίδιους κινδύνους στην ίδια περιοχή, αλλά ποτέ δεν τους αντιμετωπίζουν με τον ίδιο τρόπο.

Ο Leon επιστρέφει ως ένας βετεράνος με αυτοπεποίθηση και απόλυτη προσήλωση στον στόχο του. Τα κεφάλαιά του αντλούν ξεκάθαρα έμπνευση από τη φιλοσοφία του Resident Evil 4, τοποθετώντας μας απέναντι σε ορδές εχθρών με υψηλό ρυθμό δράσης, το χαρακτηριστικό χιούμορ που φέρει την υπογραφή του, βίαια melee finishers και μια αδιάκοπη εναλλαγή πυρών και κοντινών επιθέσεων.

Το τσεκούρι που έχει στο οπλοστάσιό του ο Leon, αντικαθιστά το μαχαίρι και αλλάζει ουσιαστικά τη ροή της μάχης. Μας δίνει την δυνατότητα να κάνουμε parry, δυναμικά finishers, καθώς ακόμη και να ανοίγουμε κλειστά ντουλάπια, ενισχύοντας την αίσθηση ότι είναι πραγματικά ασταμάτητος. Παράλληλα, έχει άφθονα πυρομαχικά, χειροβομβίδες και ισχυρά όπλα, γεγονός που σε ωθεί να αντιμετωπίζεις τις απειλές κατά μέτωπο, και όχι να τις αποφύγεις. Ακόμη και απέναντι σε πιο σκληρούς εχθρούς ή bosses, η μάχη δεν μοιάζει ποτέ με αγώνα επιβίωσης για τον ίδιο.

Credit: Capcom

Με τη Grace, από την άλλη, το παιχνίδι αλλάζει ριζικά τόνο. Η απουσία melee όπλου και η αισθητά μεγαλύτερη σπανιότητα πυρομαχικών μετατρέπουν κάθε αναμέτρηση σε πραγματικό ρίσκο. Ωστόσο, το κενό αυτό καλύπτεται από μια νέα, ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα ικανότητα. Ως τεχνική αναλύτρια του FBI, η Grace μπορεί να συλλέγει αίμα από τους εξουδετερωμένους εχθρούς αλλά και από συγκεκριμένα σημεία του περιβάλλοντος, αξιοποιώντας το ως βασικό συστατικό για crafting.

Μέσω αυτού του μηχανισμού, έχουμε τη δυνατότητα να δημιουργήσουμε από βασικά αντικείμενα -όπως heals και πυρομαχικά- μέχρι πιο εξειδικευμένα και ισχυρά εργαλεία, όπως το Hemolytic Injector. Το συγκεκριμένο όπλο εξουδετερώνει ακαριαία τους μολυσμένους εχθρούς, αποτρέποντας τη μετάλλαξή τους σε ακόμη πιο θανατηφόρες μορφές, προσθέτοντας έτσι ένα επιπλέον στρατηγικό επίπεδο στις μάχες.

Παράλληλα, το Requiem εισάγει έναν μηχανισμό που διαφοροποιεί τη συμπεριφορά ορισμένων ζόμπι, προσδίδοντας μεγαλύτερο βάθος όταν τα συναντάμε. Κάποιοι διατηρούν «συνήθειες» από την προηγούμενη ζωή τους. Για παράδειγμα, μια γυναίκα τραγουδά και χρησιμοποιεί τον ήχο της φωνής της για να αποσυντονίζει τον παίκτη από απόσταση, ένας άνδρας έλκεται από το φως και σπεύδει να κλείσει τους διακόπτες, ενώ μια άλλη γυναίκα καθαρίζει εμμονικά κάθε ίχνος αίματος που εντοπίζει.

Αυτός ο σχεδιασμός ενθαρρύνει τον παίκτη να παρατηρεί και αξιολογεί ενδελεχώς την κατάσταση πριν από κάθε κίνηση. Αν και η συμπεριφορά αυτή δεν αφορά όλους τους εχθρούς, η διαφοροποίηση όσων την εμφανίζουν επιχειρεί να προσθέσει περισσότερο βάθος στο πώς προσεγγίζουμε κάθε έναν από αυτούς. Ωστόσο, αν και έχουμε αρκετές διαφορετικές συμπεριφορές εχθρών που αλλάζουν ως ένα σημείο τον τρόπο παιχνιδιού, το Resident Evil Requiem δεν παρουσιάζει την ποικιλία σε είδος εχθρών που περιμέναμε να δούμε. Ειδικά συγκριτικά με τίτλους όπως το Resident Evil 4.

Credit: Capcom

Συνεχίζοντας, η προεπιλεγμένη first-person οπτική της Grace (την οποία μπορείτε να αλλάξετε ανά πάσα στιγμή) -σε αντίθεση με την third-person προσέγγιση του Leon- δεν αποτελεί τυχαία επιλογή. Το στενότερο οπτικό πεδίο ενισχύει την αίσθηση ευαλωτότητας, εντείνει την αγωνία και βυθίζει τον παίκτη περισσότερο στο περιβάλλον, τονίζοντας τον καθαρόαιμο survival horror χαρακτήρα των κεφαλαίων της.

Συνεπώς, η εναλλαγή ανάμεσα στους δύο πρωταγωνιστές διατηρεί έναν σταθερά ισορροπημένο ρυθμό, αποτρέποντας την αίσθηση μονοτονίας. Από την ασφυκτική ένταση και την αίσθηση τρόμου με την Grace, μεταφερόμαστε στην γεμάτη δράση προσέγγιση με τον Leon. Αυτή η διαρκής μετατόπιση δημιουργεί μια δυναμική εμπειρία που επιχειρεί να γεφυρώσει δύο διαφορετικές σχολές σχεδιασμού μέσα στο ίδιο παιχνίδι. Αξίζει, βέβαια, να επισημανθεί πως, βάσει των δηλώσεων των δημιουργών πριν την κυκλοφορία, υπήρχε η προσδοκία για μια πιο άμεση και ουσιαστική διασύνδεση ανάμεσα στις εναλλαγές των δύο πρωταγωνιστών. Στην πράξη, όμως, αυτή η σύνδεση δεν αποτυπώνεται με τον τρόπο που ενδεχομένως μας είχαν προϊδεάσει.

Παρόλα αυτά, κάπου ανάμεσα στις δύο αυτές φιλοσοφίες, το Resident Evil Requiem προσπαθεί να βρει τη δική του ισορροπία, συνδυάζοντας τρόμο και δράση σε ένα ενιαίο σύνολο. Δεν παύει, όμως, η συνολική του ταυτότητα να γέρνει περισσότερο προς τη φιλοσοφία του Resident Evil 4, παρά προς τον καθαρόαιμο τρόμο του Resident Evil 7. Η έμφαση δίνεται ελαφρώς περισσότερο στη δράση και στη διαχείριση της επιβίωσης, παρά στη συνεχή, ψυχολογική αίσθηση φόβου που χαρακτήρισε τα πιο πρόσφατα κεφάλαια της σειράς.

Credit: Capcom

Capcom από τα παλιά

Ένα στοιχείο που η σειρά Resident Evil καταφέρνει διαχρονικά με εντυπωσιακή συνέπεια είναι ο σχεδιασμός της. Στο Resident Evil Requiem, η Capcom συνεχίζει αυτή την παράδοση, παραδίδοντας έναν τίτλο που ξεχωρίζει όχι μόνο σε επίπεδο ατμόσφαιρας, αλλά και καθαρά παικτικά. Από τον υποδειγματικό σχεδιασμό των επιμέρους περιοχών μέχρι τους εξαιρετικούς γρίφους, κάθε τμήμα του παιχνιδιού αποπνέει μία σαφή δημιουργική κατεύθυνση.

Την ίδια στιγμή, οι τοποθεσίες που επισκεπτόμαστε παρουσιάζουν σημαντική ποικιλία, τόσο σε αισθητικό επίπεδο όσο και σε ρυθμό και τρόπο προσέγγισης. Εναλλαγές χρωμάτων, διαφοροποιημένη ατμόσφαιρα, ξεχωριστή ταυτότητα και προσεγμένος σχεδιασμός γρίφων, συνθέτουν ένα σύνολο που διατηρεί αμείωτο το ενδιαφέρον. Η Capcom δείχνει να γνωρίζει απόλυτα τα δυνατά της σημεία και επιλέγει να τα εξελίσσει με κάθε νέα κυκλοφορία.

Παράλληλα, δεν λείπουν οι εντυπωσιακές, κινηματογραφικές στιγμές (με το Resident Evil Requiem να αποτελεί τον πιο κινηματογραφικό τίτλο της σειράς), με σκηνικά και τοποθεσίες που μένουν χαραγμένα στη μνήμη και πρόκειται να εντυπωσιάσουν σίγουρα τους νεοεισερχόμενους, ενώ θα εκτιμηθούν ακόμα περισσότερο από τους πιο παλιούς οπαδούς της σειράς. Συνεπώς, έχουμε αναμφίβολα να κάνουμε με μία από τις πιο ποιοτικές προσθήκες στο franchise, η οποία καταφέρνει να συνδυάσει με συνοχή και ωριμότητα όσα ανέδειξαν ορισμένα από τα πιο εμβληματικά παιχνίδια της σειράς, συνδυάζοντάς τα σε ένα νέο, αξιομνημόνευτο κεφάλαιο.

Credit: Capcom

Η εμπειρία στο PS5

Όπως είναι ευρέως γνωστό, η RE Engine, η εσωτερική μηχανή γραφικών της Capcom, έχει αποδείξει επανειλημμένα την αξία της τα τελευταία χρόνια, προσφέροντας εντυπωσιακά οπτικά αποτελέσματα με εξαιρετική βελτιστοποίηση, ακόμη και σε λιγότερο ισχυρά συστήματα. Και, ευτυχώς, το Resident Evil Requiem δεν αποτελεί εξαίρεση σε αυτόν τον κανόνα.

Εξαιρουμένων ελάχιστων, μεμονωμένων σημείων όπου η συνολική πιστότητα της εικόνας έμοιαζε ελαφρώς υποδεέστερη σε σύγκριση με το remake του Resident Evil 4, το σύνολο του παιχνιδιού παραδίδει ένα οπτικά εντυπωσιακό αποτέλεσμα. Η λεπτομέρεια στα περιβάλλοντα, η απόδοση των χαρακτήρων και η ποιότητα των textures συνθέτουν μια εικόνα υψηλού επιπέδου, αντάξια των σύγχρονων προδιαγραφών.

Επιπροσθέτως, στο βασικό PS5, οι επιλογές παραμετροποίησης είναι περιορισμένες. Δεν υπάρχει η δυνατότητα επιλογής μεταξύ Quality και Performance Mode, με τους παίκτες να βρίσκουν διαθέσιμη μόνο τη ρύθμιση του Motion Blur. Παρ’ όλα αυτά, δεν διαπιστώσαμε την ανάγκη για περαιτέρω ρυθμίσεις. Η εμπειρία ήταν σταθερή στα 60FPS καθ’ όλη τη διάρκεια, χωρίς αισθητές πτώσεις απόδοσης, ενώ οπτικά το αποτέλεσμα παρέμεινε εντυπωσιακό. Οι φωτισμοί, οι αντανακλάσεις και η διαχείριση των σκιών ενισχύουν κατακόρυφα την ατμόσφαιρα, ενώ οι μικρές λεπτομέρειες σε πρόσωπα, εκφράσεις και περιβαλλοντικά στοιχεία προσδίδουν μια επιπλέον αίσθηση ρεαλισμού.

Συγχρόνως, γίνεται ουσιαστική αξιοποίηση των δυνατοτήτων του DualSense, ιδίως στα κεφάλαια του Leon όπου η δράση βρίσκεται στο προσκήνιο. Επιπλέον, τα Adaptive Triggers αποδίδουν διαφορετική αίσθηση πίεσης ανάλογα με το τι είδους όπλο χρησιμοποιούμε, προσθέτοντας μια διακριτική αλλά αισθητή επιπλέον στρώση βάθους στη μάχη, ενώ και το ηχείο του χειριστηρίου αξιοποιείται σε επιλεγμένες στιγμές.

Credit: Capcom

Φανταστικός ήχος

Σε ένα παιχνίδι τρόμου όπως το Resident Evil Requiem, ο ήχος αποτελεί αναμφισβήτητα θεμέλιο της εμπειρίας. Χωρίς σωστή ηχητική καθοδήγηση, ακόμη και η πιο δυνατή αφήγηση ή ο πιο καλοσχεδιασμένος τρόπος παιχνιδιού, μπορούν να αποδυναμωθούν. Ευτυχώς, η Capcom δείχνει για ακόμη μία φορά ότι γνωρίζει τη σημασία του συγκεκριμένου τομέα.

Η ηχητική ταυτότητα του Requiem -από το OST μέχρι τα ηχητικά εφέ- λειτουργεί με ακρίβεια και σκοπό. Η μουσική χτίζει την κατάλληλη ένταση όταν και όπου χρειάζεται, ενώ την ίδια στιγμή, τα ηχητικά εφέ παίζουν ουσιαστικό ρόλο στη λήψη αποφάσεων, καθώς κάθε ήχος μας φανερώνει κάτι.

Ένα βήμα στο βάθος, για παράδειγμα, μέσα από τον τρισδιάστατο ήχο, προειδοποιεί τον παίκτη για μια επερχόμενη απειλή και τον προτρέπει να επιβραδύνει τον ρυθμό του. Ο ήχος μιας πόρτας που κλείνει αργά, το «κλικ» ενός διακόπτη, το άναμμα ενός αναπτήρα ή μια απόμακρη κραυγή αποδίδονται εντυπωσιακά, κάτι που ενισχύει σημαντικά την ασφυκτική ατμόσφαιρα του παιχνιδιού.

Credit: Capcom

Resident Evil Requiem – Τελικές εντυπώσεις

Το Resident Evil Requiem αποτελεί αναμφισβήτητα μία από τις πιο ώριμες και καλοδουλεμένες προσθήκες της σειράς. Η Capcom καταφέρνει να ισορροπήσει ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον του franchise, προσφέροντας μια εμπειρία που συνδυάζει κινηματογραφική αφήγηση, απολαυστικό gameplay, καθώς και εξαιρετική τεχνική αρτιότητα.

Παρά ορισμένες αρκετά αμφιλεγόμενες αφηγηματικές επιλογές και μια ελαφρώς πιο περιορισμένη ποικιλία εχθρών από ό,τι θα περιμέναμε, το συνολικό αποτέλεσμα δεν παύει να είναι είναι εντυπωσιακό. Η εναλλαγή μεταξύ Leon και Grace δίνει ρυθμό και προσωπικότητα, η δράση είναι απολαυστική, ο τρόμος παρών, ενώ ο οπτικοακουστικός τομέας βρίσκεται σε πολύ υψηλό επίπεδο.

Ενδεχομένως να μην αποτελεί το απόλυτο κλείσιμο του κεφαλαίου της Raccoon City που κάποιοι φαντάζονταν, ωστόσο, πρόκειται για ένα από τα ποιοτικότερα και πιο φιλόδοξα κεφάλαια, που θέτει με σιγουριά και αυτοπεποίθηση τις βάσεις για το μέλλον της σειράς.

Λεπτομέρειες

Διαθέσιμο σε: PC, PS5, Xbox Series X|S, Nintendo Switch 2
Δοκιμάστηκε σε: PS5
Εταιρεία Ανάπτυξης: Capcom
Εκδότρια Εταιρεία: Capcom
Είδος: Survival Horror / Action / Shooter
Ηλικίες: 18+
Ημ/νία Κυκλοφορίας: 27 Φεβρουαρίου 2026
Official website: link

Το παιχνίδι μάς παραχωρήθηκε από τη CD Media για τις ανάγκες του review.