Λογικά αναρωτιέστε γιατί μιλάμε για το Slay The Princess – The Pristine Cut, το visual novel της Black Tabby Games, το 2025.
Οποιαδήποτε ευκαιρία δίνεται για να μιλήσει κανείς για το Slay The Princess – The Pristine Cut είναι μια αποδεκτή ευκαιρία. Για αυτό, με την κυκλοφορία της retail έκδοσης του τίτλου στην Ευρώπη τον Αύγουστο του 2025, εμείς είπαμε να κάνουμε το χρέος μας και να μιλήσουμε για ένα από τα πιο έξυπνα, διασκεδαστικά, φρικιαστικά και όμορφα (όλα σε ένα, νοικοκυρεμένα) πρότζεκτ που έχουν υπάρξει ποτέ στην ιστορία του gaming.
Photo: Black Tabby Games / VG24
Μέσα στο δάσος υπάρχει μια καλύβα…
Και μέσα στην καλύβα υπάρχει μια πριγκίπισσα. Εσείς, ένας ανώνυμος ήρωας, καλείστε να μπείτε στον μικρό κτίσμα και να σώσετε… τον κόσμο από την πριγκίπισσα. Αυτή είναι η κεντρική ιδέα πίσω από το παιχνίδι της Black Tabby Games, η οποία έχει δημιουργήσει ένα visual novel που περισσότερο μοιάζει με παραμύθι των αδερφών Γκριμ, παρά με αυτά που αναπαράγει η Disney.
Η ιστορία ξετυλίγεται στο πλαίσιο μιας φαινομενικής λούπας, όπου ο στόχος είναι πάντα ο ίδιος, αλλά ο τρόπος που φτάνετε στην επίτευξή του διαφέρει – αν δηλαδή καταφέρετε να φτάσετε καν. Η αρχή είναι σχεδόν πάντα η ίδια, αλλά το τέλος δύσκολα μπορεί να προβλεφθεί. Αυτό διότι από τη στιγμή που εισέρχεστε στην καλύβα, μπροστά σας αρχίζει να αποκαλύπτεται ένα σύμπλεγμα επιλογών που αλλάζει τον ρου. Κάποιες επιλογές είναι απλές και ο οποιοσδήποτε μπορεί να προβλέψει την επιρροή τους, άλλες δεν είναι τόσο εμφανείς.
Η πριγκίπισσα αποτελεί απειλή για τον κόσμο, μας ενημερώνει από την πρώτη στιγμή ο πανταχού παρών αφηγητής και εμείς επιλέγουμε αν θα τον πιστέψουμε ή όχι. Πέρα από τη δική του φωνή, την κρίση μας επιχειρούν να επηρεάσουν και οι “φωνές” που κρύβουμε μέσα μας. Η λογική του ήρωα είναι μόνιμη παρουσία, όμως στην πορεία πάντα εμφανίζονται και άλλες πτυχές του χαρακτήρα μας – αυτές του φοβιτσιάρη, του ερωτύλου, του πεισματάρη, του απαισιόδοξου – και πολλές, πολλές ακόμα.
Μαζί μας, αλλάζει και η πριγκίπισσα. Πότε είναι ο θύτης, πότε το θήραμα. Πότε λέει αλήθεια και πότε ψέματα. Αν η ιστορία χρειάζεται ένα τέρας, τότε εκείνη αναλαμβάνει τον ρόλο. Στο τέλος, όμως, τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά και για αυτό μας προϊδεάζει και ο πρόλογος: “Αυτή είναι μια ιστορία αγάπης”, μας λέει. Θα σας πάρει κάμποσες ώρες να καταλάβετε το “γιατί”, εμείς απλά θα σας πούμε ότι αξίζει τον κόπο να μείνετε μέχρι να πέσει η αυλαία.
Photo: Black Tabby Games / VG24
Slay the Princess – Αίμα και… χιούμορ
Η Black Tabby Games περιγράφει το Slay the Princess ως ένα παιχνίδι τρόμου, το οποίο και είναι, πράγματι. Αν και ζωγραφισμένο στο χέρι, μόνο σε τόνους του άσπρου και του μαύρου, το “παραμύθι” κρύβει κάποιες ακραίες εικόνες, με άφθονο αίμα, εντόσθια και βία. Τα πιο ακραία από αυτά, δεν τα βλέπουμε στην πράξη, αλλά ακούμε την αναλυτική περιγραφή τους από τον αφηγητή και καμιά φορά ακούμε και… κάτι παραπάνω από λόγια, όπως ας πούμε, κόκκαλα να σπάνε.
Το art direction αν και απλό, είναι γεμάτο με ουσιαστικές λεπτομέρειες. Ακριβώς επειδή η οθόνη δεν κατακλύζεται από ένα χείμαρρο πληροφορίας, το κάθε τι που αντικρίζουμε έχει μεγαλύτερη σημασία. Οι κλειστοφοβικοί χώροι, οι εκφράσεις της πριγκίπισσας, τα ελάχιστα αντικείμενα μέσα στην καλύβα – όλα έχουν σχεδιαστεί με σκοπό να εξυπηρετούν στο έπακρο την αφήγηση. Να οξύνουν τα συναισθήματα και την ατμόσφαιρα.
Μέσα σε όλη την αβεβαιότητα και την ψυχολογική χειραγώγηση, όμως, το Slay the Princess καταφέρνει και κάτι παράδοξο: να γίνεται αστείο. Οι διάλογοι μεταξύ του αφηγητή και των “προσωπικοτήτων” του ήρωα είναι μια μόνιμη συντροφιά και με κάθε μας επιλογή όλο και… κάποιος θα βρει κάτι να πει. Οι στιχομυθίες εκτροχιάζονται τακτικά και με διασκεδαστικούς τρόπους, ενώ και η πριγκίπισσα, μέσα στη βλοσυρότητά της, χαρίζει στιγμές γέλιου, σχολιάζοντας υποτιμητικά τις πιο αμφιλεγόμενες αποφάσεις μας.
Photo: Black Tabby Games / VG24
Ακούω φωνές
Οι διάλογοι, πέρα από το γεγονός ότι είναι καλογραμμένοι, καταφέρνουν να βρουν αντίκρισμα και λόγω των voice actors. Το cast του Slay the Princess μπορεί να είναι μικρό, αλλά είναι θαυματουργό. Ο Jonathan Sims δίνει φωνή στον αφηγητή, αλλά και στις διαφορετικές πτυχές του πρωταγωνιστή, ενώ η Nichole Goodnight είναι η πριγκίπισσα σε όλες της τις μορφές.
Και οι δύο κάνουν εξαιρετική δουλειά, ειδικά από τη στιγμή που καλούνται να καλύψουν ένα μεγάλο φάσμα από συναισθήματα μέσω των φωνητικών χρωματισμών τους. Το Pristine Cut, μάλιστα, αναδεικνύει περαιτέρω το ταλέντο του εξαιρετικού διδύμου, προσφέροντας επιπλέον μονοπάτια και επιλόγους όπου τους δίνουν την ευκαιρία να… ξεδιπλωθούν.
Αν έχουμε κάποιο παράπονο αυτό προκύπτει από το μιξάζ, αφού η Black Tabby Games φαίνεται να μην βρήκε τη σωστή ισορροπία όσον αφορά στους δυνατούς ήχους. Αυτό γίνεται αντιληπτό από τα εφέ που έχουν μεγάλη ένταση, αλλά και όταν η φωνή της πριγκίπισσας γίνεται πιο… βροντερή, για τον οποιοδήποτε λόγο.
Πριν αφήσουμε πίσω μας τον τομέα του ήχου και σιγά, σιγά καταλήξουμε στον τέλος αυτής της ετεροχρονισμένης κριτικής, αξίζει να κάνουμε μια ξεχωριστή αναφορά στο soundtrack, το οποίο είναι το κερασάκι σε αυτή την εξαιρετική τούρτα. Με την υπογραφή του Brandon Boone, το σετ των τραγουδιών που “ντύνει” το παιχνίδι καλύπτει όλες τις απρόοπτες τροπές του. Οι εφιαλτικές μελωδίες δίνουν τη θέση τους σε απαλά κομμάτια στο πιάνο, που έπειτα παραχωρούν τη θέση τους στην… όπερα, με τη φωνή της Amelia Jones.
Photo: Black Tabby Games / VG24
Γιατί, κυρά κονσόλα μου, γιατί;
Όπως κάθε visual novel που σέβεται τον εαυτό του και κυκλοφορεί πρώτα σε PC, το Slay the Princess έχει προσπαθήσει αλλά δεν έχει καταφέρει να λύσει όλα τα προβλήματά του στις κονσόλες. Όλα αρχίζουν και τελειώνουν με το κομμάτι του UX (User Experience) και αυτό γιατί το controller δεν έχει αξιοποιηθεί με πολύ καλό τρόπο κατά το port.
Ίσως να ακούγεται λεπτομέρεια (και εν μέρει είναι), όμως τα μενού που και που μπερδεύουν, ενώ θα μπορούσαν να είναι πιο εύχρηστα και γρήγορα. Το ίδιο ισχύει και με τη στήλη των dialogue choices που όσο μεγαλώνει η περιγραφή των πιθανών επιλογών σας, αλλά και ο αριθμός τους, τόσο πιο αισθητό γίνεται ότι υπήρχε χώρος για βελτιώσεις. Ειλικρινά κανείς δεν θέλει να scroll-άρει μέχρι το τέλος και έπειτα από 10+ επιλογές να πρέπει να ξανά ανέβει στην κορυφή με αργό ρυθμό.
Photo: Black Tabby Games / VG24
Slay the Princess… or don’t
Εδώ είμαστε, λοιπόν, στο τέλος του κειμένου. Αν διαβάσετε όλο το κατεβατό για να φτάσετε εδώ, ευχαριστούμε και συγχαρητήρια, αν απλά ήρθατε στον επίλογο για το ρεζουμέ, καλά κάνατε (ποιος θα σας κρίνει; Όχι πάντως εμείς).
Με λίγα λόγια. Αν για τον οποιοδήποτε λόγο δεν έχετε ήδη ασχοληθεί με το Slay The Princess (The Pristine Cut), σας προτείνουμε να το κάνετε. Είναι ένα από τα καλύτερα παιχνίδια του 2023, του 2024 και τώρα του 2025. Δείξτε λίγη αγάπη παραπάνω στα visual novels.
Δοκιμάστηκε σε: PS5
Εταιρεία Ανάπτυξης: Black Tabby Games
Εκδότρια Εταιρεία: Black Tabby Games/Serenity Forge
Είδος: Psychological horror, visual novel
Ηλικίες: 18+
Ημ/νία Κυκλοφορίας: 24 Οκτωβρίου 2024
Official website: link
Το παιχνίδι μάς παραχωρήθηκε από την εκδότρια εταιρεία για τις ανάγκες του review.
Θετικά
- Δεκάδες - εμφανή και μη - μονοπάτια για να ακολουθήσετε
- Έξυπνη, ποιοτική γραφή, με απρόσμενο χιούμορ
- Εντυπωσιακές σκηνές ζωγραφισμένες στο χέρι
- Ένα τρομερά ταλαντούχο ντουέτο από voice actors
- Soundtrack που εκπλήσσει και συγκινεί
Αρνητικά
- Προβλήματα με το μιξάζ στους δυνατούς ήχους
- Το user experience δεν είναι ιδανικό στις κονσόλες
