Η τέταρτη αραχνο-ταινία με τον Tom Holland, Spider-Man: Brand New Day, αποτελεί μια ιδιαίτερα φορτισμένη συναισθηματικά ιστορία και πιθανότατα την καλύτερα κινηματογραφημένη απόπειρα του υπερήρωα.

Τι είναι αυτό που κάνει καλή μια ταινία της Marvel; Τι είναι αυτό που κάνει καλή μια ταινία με τον Spider-Man ή, γενικότερα, τι είναι αυτό που κάνει καλή μια υπερηρωική ταινία; Τι ψάχνει κανείς από ένα τέτοιο φιλμ; Τo MCU βρίσκεται σε ένα πολύ σημαντικό σημείο, καθώς βρισκόμαστε στα πρόθυρα της κυκλοφορίας που θα καθορίσει το μέλλον: σε σχεδόν πέντε μήνες θα δούμε την αμέσως επόμενη ταινία του σύμπαντος -και ίσως την πιο κρίσιμη- το Avengers: Doomsday. Πώς βοηθάει η κυκλοφορία του Spider-Man: Brand New Day σε κάτι τέτοιο, αν έχει καν αυτόν τον στόχο;

Ενώ η εποχή Marvel/Sony για τον Spider-Man ξεκίνησε κάπως χλιαρά, με το Homecoming και το Far From Home, πήρε τα πάνω της με κάτι που δεν είχαμε δει ποτέ ξανά, στο No Way Home, χρησιμοποιώντας τη δύναμη του “multiverse”. Αφού έχει πάει κι έχει επιστρέψει απ’ το διάστημα μπόλικες φορές εντός του MCU timeline, ο ήρωας επιστρέφει στο Brand New Day σε αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα: να είναι ο “φιλικός Spider-Man της γειτονιάς”.

Το Brand New Day ξεκινά από εκεί που μείναμε πριν 4 χρόνια, με τον Peter Parker να έχει αποφασίσει πως θα απομονωθεί κοινωνικά για να γίνει η βέλτιστη εκδοχή του Spider-Man. Αυτό δίνει ένα φανταστικό πρώτο μισάωρο στην ταινία, κατά το οποίο, ο υπερήρωας βουτά στις ρίζες του και μας επαναφέρει στη “γειωμένη” πραγματικότητα της Νέας Υόρκης. Δεν βλέπουμε τίποτα απ’ όσα έχουν γίνει στη σειρά Daredevil: Born Again, παρότι -θεωρητικά- βρισκόμαστε στην ίδια περιοχή/χρόνο, και κάπως έτσι μάς δίνεται η αίσθηση ότι η Marvel προσπαθεί να επιστρέψει την αυτονομία τους στους χαρακτήρες της, χωρίς να απαιτείται από τον θεατή να έχει παρακολουθήσει μια ντουζίνα ταινίες και σειρές για να καταλάβει το setting.

Κάπου εκεί εμφανίζεται μια νέα απειλή για τους πολίτες της Νέας Υόρκης και ο Peter θα προσπαθήσει -τόσο χωρίς, όσο και με τη στολή του- να ανακαλύψει τι συμβαίνει. Ευκαιρία για βοηθητικά cameos και συναντήσεις με άλλους γνωστούς ήρωες του σύμπαντος, με τον Punisher/Frank Castle και τον Hulk/Bruce Banner να έχουν την τιμητική τους, ανάμεσα σε άλλες φιγούρες των κόμικ.

Μια φανταστική επιστροφή και μια απογοητευτική συμμετοχή

Ο Hulk και ο Punisher αποτελούν βασικούς side characters της ιστορίας μας και χτίζουν μέρος του χαρακτήρα της νέας ταινίας του franchise. Δυστυχώς, όμως, δεν είναι και οι δύο συμμετοχές καλογραμμένες.

Photo: Feelgood Entertainment S.A.

Από τη μία έχουμε τον Punisher, ο οποίος επανέρχεται στη μετα-Netflix εποχή του για να τον γνωρίσουμε εκ νέου. Αφού έκανε ένα ακόμη πέρασμα απ’ τo Daredevil: Born Again, τού δόθηκε η ευκαιρία για μία ακόμη “ενήλικη” ιστορία με το One Last Kill που κυκλοφόρησε τον Μάιο στο Disney+. Η συγκεκριμένη τηλε-ταινία δεν είχε βαρύ σενάριο, όμως έδινε στον αντι-ήρωα τη νέα του “ταυτότητα” και αποτέλεσε μια εξαιρετική ευκαιρία ώστε να γνωρίσει το κοινό τον χαρακτήρα του Jon Bernthal και να δει πώς έχει εξελιχθεί αυτός.

Η επιστροφή του Bernthal στον ρόλο έχει σίγουρα θετικό πρόσημο, όμως η σύζευξη ενός “ακατάλληλου για ανηλίκους” ήρωα με ένα σύμπαν σαν αυτό του Spider-Man μάλλον δεν ταιριάζει και τόσο καλά, παρότι υπάρχουν μπόλικες κοινές ιστορίες σε κόμικ. Ο αθυρόστομος Frank “φιμώνεται” κυριολεκτικά και μεταφορικά και έχουμε σαφώς υποδεέστερες σκηνές δράσης για τον Punisher, καθώς μοιάζει αποδυναμωμένος. Όσον αφορά στη δραματική του εξέλιξη, υπάρχουν κάποιοι διάλογοι με τον πρωταγωνιστή που αγγίζουν φιλοσοφικά ερωτήματα, όμως, γενικότερα, δεν είναι τόσο καλά ενσωματωμένος.

Στον αντίποδα, έχουμε έναν Hulk, ο οποίος είχε εξαφανιστεί εδώ και πολλά χρόνια, σχεδόν από τις πρώτες ταινίες των Avengers, που ακόμη και σήμερα δεν έχει καταφέρει να χτίσει δικό του franchise. Πολλοί fans κατηγόρησαν τους παραγωγούς διότι η εξέλιξη του χαρακτήρα στο MCU δεν ήταν ιδανική και ζητούσαν επιστροφή στον “παλιό, καλό και θυμωμένο” Hulk. Είναι δεδομένο ότι πλέον, δεν μπορούμε να πάρουμε νέα αυτόνομη ταινία Hulk και γι’ αυτό τον βλέπουμε να συμμετέχει απλώς σε ταινίες, όπως το Thor Ragnarok. Η προσθήκη του στο Brand New Day είναι πιο ουσιώδης, με μπόλικο χρόνο στην οθόνη (λιγότερο Mark Ruffalo χωρίς CG, βέβαια), αλλά και εντυπωσιακές σκηνές μάχης, που είχαμε καιρό να απολαύσουμε μαζί του.

Photo: Feelgood Entertainment S.A.

Οι χαρακτήρες στην καλύτερη εκδοχή τους

Εντύπωση κάνουν οι επιπρόσθετοι χαρακτήρες, όπως αυτός της Sadie Sink, που, δικαίως, δεν αποκαλύπτεται καν στη λίστα με το cast του IMDb, ενώ έχουμε και κρυφές συμμετοχές, όπως αυτόν της Naomi Watts, σε έναν ρόλο-έκπληξη. Παρότι δεν μπορούμε να πούμε τίποτα για αυτούς, θα πούμε ότι το performance ήταν ιδιαίτερα ποιοτικό, με τη Sadie Sink να ερμηνεύει με ιδιαίτερη ωριμότητα έναν αρκετά απαιτητικό ρόλο.

Όσον αφορά το υπόλοιπο cast, έχουμε τους Liza Colón-Zayas (The Bear) και Tramell Tillman (Severance), δύο απίθανους ηθοποιούς από δύο εξαιρετικά δημοφιλείς σειρές σε πολύ ταιριαστούς ρόλους, τον Scorpion του Michael Mando (μετά την επιτυχία του Breaking Bad) να έχει μεγαλύτερο ρόλο επιτέλους, ενώ, φυσικά, η τριπλέτα Tom Holland, Zendaya (MJ) και Jacob Batalon (Ned) δίνει τα ρέστα της, με τους τρεις τους να χαρίζουν μακράν τις πιο ώριμες ερμηνείες τους έως σήμερα στη σειρά και ίσως στην καριέρα τους. Ειδικότερα, στο μεσοδιάστημα από την προηγούμενη ταινία έως σήμερα, η καριέρα της Zendaya και του Holland έχει εκτοξευθεί σε μέρη που σπάνια βλέπουμε ακόμη και εντός του Hollywood, με τη χημεία τους από τον πραγματικό κόσμο να μεταφέρεται και επί της οθόνης.

Σενάριο & Σκηνοθεσία

Σαφώς, αυτήν τη φορά βοηθά περισσότερο το σενάριο, το οποίο αγγίζει πιο προσωπικά και ευαίσθητα θέματα σε σχέση με τις προηγούμενες τρεις ταινίες. Οι ήρωες πλέον στα 20 τους αφήνουν πίσω τα εφηβικά προβλήματα και πλάθουν τις ενήλικες εκδοχές τους. Ο Peter Parker περνά από διάφορα στάδια τόσο στην ψυχολογία, όσο και στην φυσιολογία του ως Spider-Man και τον βλέπουμε να εξελίσσεται ποικιλοτρόπως, κάτι που είναι ίσως και το μεγαλύτερο ατού της ταινίας.

Photo: Feelgood Entertainment S.A.

Το πένθος, η κοινωνική απομόνωση, η ενηλικίωση, η έννοια της αγάπης, όλα περνούν στον θεατή σε μια πολύ προσωπική ιστορία, που έχει τις βάσεις της στην ωριμότητα των χαρακτήρων, δίνοντας βάρος στην κυκλοφορία της 4ης ταινίας για το franchise, προσφέροντας νόημα παράλληλα στην επιλογή των παραγωγών να επαναφέρουν το ίδιο σύμπαν για τον Spider-Man, τη στιγμή, που τα προηγούμενα κινηματογραφικά σύμπαντα σταμάτησαν στο νούμερο 3. Οι σεναριογράφοι των προηγούμενων φιλμ (Chris McKenna & Erik Sommers) παραμένουν στη θέση τους και προσφέρουν μια ιστορία με βάρος, που έλειπε από τις προηγούμενες ταινίες. Όσο και να θέλουμε ως θεατές να βλέπουμε εκπλήξεις και υπερθέαμα σαν αυτό του No Way Home, το Brand New Day φέρνει ποιότητα στη γραφή, που δεν είχαμε δει ως τώρα στη σειρά. Φυσικά, δεν θα παραβλέψουμε κάποιες παρατυπίες, όπως μερικές σεναριακές «ελευθερίες» (που πιθανώς θα χαλούσαν όλο το υπερηρωικό σύμπαν, αν τις σκεφτόμασταν λίγο περισσότερο) ή κάποια κοινότυπα σημεία στην ιστορία του χαρακτήρα της Sink ή τα «αστεία» του κατά τ’ άλλα εξαιρετικά δραματικού Frank Castle. Δεν είναι αρκετά αυτά όμως για να ρίξουν το επίπεδο.

Η αλλαγή σκηνοθέτη (τα ηνία ανέλαβε από τον Jon Watts ο Destin Daniel Cretton του Shang-Chi και του Wonder Man) έφερε επίσης νέα πνοή, με καταπληκτικές σκηνές μάχης, που έχουν επηρεαστεί (κατ’ ομολογία του ίδιου του Holland) από τα παιχνίδια της Insomniac Games, κινηματογράφηση που αφήνει πίσω της χιλιόμετρα οποιαδήποτε άλλη εκδοχή του ίδιου Spider-Man και αγγίζει το μεγαλείο των ταινιών του Raimi και μοναδικά visuals και χρώματα που κάνουν το φιλμ τρομερά ελκυστικό, είτε έχουμε εικόνες παρμένες απευθείας απ’ τα κόμικ (όπως η κεντρική μας), είτε δημιουργούν μοναδικά σχήματα στην οθόνη μας.

Photo: Feelgood Entertainment S.A.

Spider-Man: Brand New Day – Αξίζει ή όχι;

Το Spider-Man: Brand New Day είναι μια πανάξια ταινία για το franchise, με φοβερή συνοχή στο σενάριο, που επιδεικνύει συνέπεια στις ερμηνείες, ωριμότητα από τους ηθοποιούς, αλλά και τους παραγωγούς, και φέρνει τον Spider-Man πιο κοντά τόσο στην πραγματική του φύση και στο τι σημαίνει αυτός ο ήρωας, όσο και εμάς πιο κοντά ξανά στο MCU και τις εξελίξεις του. Η θέαση κρίνεται απαραίτητη, είτε είστε fan του ήρωα, είτε επιθυμείτε να δείτε προς τα πού οδεύει το κινηματογραφικό σύμπαν της Marvel σεναριακά.

Ως τέταρτη ταινία στη συγκεκριμένη σειρά, θα περίμενε κανείς κόπωση, όμως η αλλαγή σκηνοθέτη φέρνει νέες ιδέες και φανταστικά visuals, ενώ οι ήρωες ωριμάζουν και μεταφέρουν στον θεατή μια πιο προσωπική και συναισθηματική εμπειρία, με εξαιρετικές σκηνές δράσης και διασκεδαστικούς διαλόγους.

Οι όποιες παρατυπίες με κάποιες ελευθερίες στο σενάριο, κάποιες κοινότυπες εξελίξεις ή την όχι και τόσο καλή ενσωμάτωση του Punisher παραβλέπονται πολύ εύκολα και δεν μπορούν να κλέψουν πόντους από την αξία που προσφέρεται.