Έχω παίξει μερικές ώρες στον κόσμο του S.T.A.L.K.E.R. 2 και έχω να σας διηγηθώ κάποιες ιστορίες, σε ένα «ημερολόγιο».
Συνεχίζοντας με το S.T.A.L.K.E.R. 2, αφού έγραψα τις πρώτες εντυπώσεις μου, έχω περισσότερα να μοιραστώ, από τη Ζώνη, τον κόσμο του παιχνιδιού, μια περιοχή γύρω από το Τσερνόμπιλ, όπου οι νόμοι της φυσικής δεν ισχύουν όπως τους γνωρίζουμε.
Ναι, το S.T.A.L.K.E.R. 2 έχει προβλήματα
Ναι, είναι ένα ακατέργαστο παιχνίδι, με πολλούς τρόπους. Καρέκλες εκτοξεύονται στον αέρα, άνθρωποι κινούνται απότομα, στοιχεία του περιβάλλοντος τρεμοπαίζουν και, γενικά, υπάρχουν πολλά προβλήματα στην εικόνα. Ο χειρισμός, επίσης, είναι άγαρμπος: η κίνηση στον χώρο ξεφεύγει από τους μοχλούς και δεν είναι ομαλή, η στόχευση δεν εμπνέει εμπιστοσύνη (πυροβολείς εχθρούς, μπροστά στα μάτια σου, είσαι σίγουρος πως τους πέτυχες, αλλά το παιχνίδι έχει άλλη εντύπωση).
Ναι, αυτά ισχύουν. Όπως ισχύουν και άλλα: για παράδειγμα, στο Xbox Series S τουλάχιστον, υπάρχουν αρκετά προβλήματα, όπως έντονο ghosting και θολούρες. Η ΑΙ των χαρακτήρων, επίσης, είναι κάπως αλλόκοτη: σε κυνηγάνε και σταματούν απότομα, σε χάνουν, σε βλέπουν μπροστά τους και «χαλάει» το μυαλό τους για λίγο.
Ναι, ισχύουν όλα αυτά.
Ισχύουν, όμως, και κάποια άλλα πράγματα.
Ιστορίες από τη Ζώνη του S.T.A.L.K.E.R. 2 -Πρώτες εντυπώσεις από τον αλλόκοτο κόσμο του
Το S.T.A.L.K.E.R. 2 είναι από εκείνα τα παιχνίδια που σε πετούν σε έναν αλλόκοτο, αφιλόξενο κόσμο και σε αφήνουν μόνο σου, να ανακαλύψεις τις παραξενιές του και να επιβιώσεις.
Παρακάτω, θα αναφερθώ στο περιεχόμενο αποστολών -παράπλευρων, κατά κύριο λόγο- (σε κάποια σημεία, με αρκετές λεπτομέρειες). Ενημερώνω, γιατί μπορεί να θεωρείτε spoilers αυτές τις πληροφορίες.
image: GSC Game World
Μια παράπλευρη αποστολή σε στέλνει να βρεις έναν άνθρωπο που χάθηκε. Ακολουθείς το marker, όπως συνηθίζεται, και φτάνεις στο σημείο. Ψάχνεις τριγύρω και βρίσκεις ένα πτώμα. Παίρνεις τα αντικείμενά του και, τότε, μέσα στη νύχτα, ακούς σκυλιά να γαβγίζουν. Κοιτάς τριγύρω, φωτίζεις με τον φακό, αλλά δεν βλέπεις κάτι. Και τότε σε δαγκώνει στο πόδι ένα μεταλλαγμένο ζώο. Και εμφανίζονται ακόμα τέσσερα, τρέχουν τριγύρω σου.
Δεν μπορείς να στοχεύσεις σωστά· δεν μπορείς να κάνει αυτόματο lock-on, δεν μπορείς να «καθαρίσεις» τα σκυλιά σε δύο δευτερόλεπτα. Πυροβολείς, προσπαθώντας να στοχεύσεις όσο καλύτερα μπορείς, αστοχείς με τις περισσότερες σφαίρες. Το πιστόλι κολλάει μια φορά, αλλάζεις σε αυτόματο και γαζώνεις τον αέρα, μπροστά σου, πίσω σου, τριγύρω σου. Πετυχαίνεις δύο σκυλιά και τα βλέπεις να τρέχουν μακριά, κλαίγοντας.
Σκοτώνεις τα άλλα δύο, σπαταλώντας πολλές σφαίρες σε δέντρα και χόρτα, ενώ τα πληγωμένα ζώα απομακρύνονται, παίρνουν μια ανάσα και επιτίθενται ξανά. Καταφέρνεις να τα σκοτώσεις, αλλά έχεις υποστεί χτυπήματα. Χαλάς μερικά πολύτιμα γιατρικά. Φεύγεις προς τα πίσω, για να γυρίσεις στον καταυλισμό. Στην πέφτουν, σε άλλο σημείο, σκυλιά. Αμέσως, όταν ακούς το γάβγισμα, αρχίζεις να τρέχεις. Τρέχουν από πίσω σου, αλλά σε χάνουν ανάμεσα στα δέντρα. Έμαθες το μάθημά σου.
Συναντήσεις γεμάτες ένταση
Σε άλλη αποστολή, πάω να πάρω λεφτά που χρωστά ένας τύπος, για να το δώσω σε έναν άλλον τύπο. Πάω εκεί που κρύβεται, αλλά βλέπω απ’ έξω τρία άτομα, οπλισμένα, να του ζητούν κι εκείνα τα λεφτά που τους χρωστάει. Μπαίνω σε διάλογο μαζί τους, αλλά φαίνονται αμέσως επιθετικοί. Έχω επιλογές να κάνω: μπορώ να πάω με τα νερά τους και να τους βοηθήσω να πάρουν τα χρωστούμενα, μπορώ να τους πω ότι δεν πρόκειται και να ρισκάρω να μου επιτεθούν, μπορώ να φύγω και να τους χτυπήσω από πίσω. Κάθε επιλογή έχει συνέπειες. Δεν γνωρίζω ποιες είναι οι συνέπειες (δεν υπάρχουν ενδείξεις στις επιλογές των διαλόγων, ας πούμε), όμως μπορώ να τις υποθέσω.
Στον κόσμο αυτόν, οι άνθρωποι είναι σκληροί και επιθετικοί. Άρα δεν μπορώ να φανταστώ πως θα τους απειλήσω και θα με αφήσουν, τρεις μαζί και ένοπλοι, να φύγω. Αν μου επιτεθούν τρία άτομα, σε ανοιχτό χώρο χωρίς σημείο για κάλυψη, θα πεθάνω σε δευτερόλεπτα. Πάω με τα νερά τους, βοηθάω, όμως στη συνέχεια βρίσκω ένα καλό άνοιγμα και τους «καθαρίζω» από απόσταση. Αυτά τα σκηνικά είναι γεμάτα με ένταση, επειδή είναι στημένα με αυτόν τον τρόπο και όχι με εντελώς ξεκάθαρες ενδείξεις και συνέπειες.
Ανώμαλα φαινόμενα
Σε άλλη στιγμή, βρίσκω μπροστά μου μια «ανωμαλία» (στην περιοχή του παιχνιδιού, τη Ζώνη, υπάρχει ραδιενέργεια και έχουν ξεφυτρώσει διάφορα ανώμαλα φαινόμενα, εντελώς απρόβλεπτα). Βλέπω μπροστά μου έναν μικρό ανεμοστρόβιλο. Του πετάω βίδες και ενεργοποιείται, βγάζει φλόγες και άνεμο, με σκοτώνει.
Άλλη αποστολή με καλεί να σώσω κάποιον που έχει απαχθεί από ληστές. Πάω στο κρησφύγετο, μέσα στη νύχτα. Με βλέπουν από μακριά, με πετυχαίνουν με τα όπλα τους, τρέχω μακριά να γλιτώσω και πέφτω σε μια μικρή χαράδρα γεμάτη με ανωμαλίες: φλόγες βγαίνουν από το έδαφος σε διάφορα σημεία.
image: GSC Game World
Περπατάω προσεκτικά, κλείνω τον φακό, βγαίνω από τη χαράδρα. Πάω πάλι στο κρησφύγετο και κρύβομαι απ’ έξω. Δεν γνωρίζω πόσοι βρίσκονται μέσα και κάθε μάχη είναι επικίνδυνη, ακόμα και θανατηφόρα. Δεν μπορώ να αντιμετωπίσω τρία άτομα μαζί, ούτε καν δύο. Περιμένω, πυροβολώ στον αέρα, βγαίνει ένας έξω και τον εντοπίζω από τον ανοιχτό φακό του. Πυροβολώ, σχεδόν στην τύχη, τον πετυχαίνω στο κεφάλι και πεθαίνει. Περιμένω εκεί, όμως, γιατί ακούω φωνές και δεν έχω ιδέα τι με περιμένει μέσα. Τους σκοτώνω όλους έτσι, κρυφά, πριν μπω.
Κάποια στιγμή, ενώ περπατώ στην ερημιά, βλέπω τον ουρανό να έχει αποκτήσει πράσινο χρώμα. Τα σύννεφα πυκνώνουν και πέφτουν εντυπωσιακοί κεραυνοί, σκάνε στο έδαφος τριγύρω μου, σε μια ραδιενεργή καταιγίδα. Είναι μια από τις πολλές πανέμορφες, αλλόκοσμες στιγμές στη Ζώνη. Δεν γνωρίζω, όμως, αν μπορεί να με σκοτώσει -όπως με σκοτώνουν τα περισσότερα φαινόμενα που εντοπίζω, όσο όμορφα κι αν είναι.
Το λιβάδι με τις παπαρούνες -ή πώς με κέρδισε ο κόσμος του S.T.A.L.K.E.R. 2
Μια άλλη, πάλι παράπλευρη, αποστολή, με στέλνει σε ένα λιβάδι με παπαρούνες, για να πάρω μια θρησκευτική εικόνα που έχει ξεχάσει κάποιος σε αποθήκη. Μαθαίνω ότι το λιβάδι με τις κατακόκκινες παπαρούνες είναι επικίνδυνο: κάτι παράξενο συμβαίνει εκεί και, όσο περπατάς δίπλα στα λουλούδια, αρχίζεις να νυστάζεις ανεξήγητα, ενώ αρχίζεις να ακούς φωνές που δεν θα έπρεπε να υπάρχουν.
Πηγαίνω, αλλά το λιβάδι είναι τεράστιο. Μιλάω με έναν τύπο που μένει εκεί δίπλα και μου λέει πως μπορώ να τον πληρώσω για να σημειώσει στον χάρτη μου την τοποθεσία της αποθήκης. Δεν έχω όσα λεφτά ζητά. Μου δίνει εναλλακτική: αν πάω στο λιβάδι και βρω κάποια πτώματα, για να πάρω συγκεκριμένα αντικείμενα από πάνω τους και να του τα φέρω, θα με βοηθήσει. Ξεκινώ. Δεν έχω ιδέα τι πρέπει να περιμένω. Μου είπαν ότι στο λιβάδι θα αρχίσω να νυστάζω και πως πρέπει να πίνω energy drinks, όμως αυτά δεν εξηγούνται με τους μηχανισμούς που έχω μάθει ως εκείνο το σημείο. Δηλαδή, το μόνο που μπορούσα να σκεφτώ ήταν πως θα πέφτει συνεχώς το stamina, όσο μένω στο λιβάδι.
Ωστόσο, αυτό δεν θα ήταν μεγάλο πρόβλημα. Πλησιάζω τις παπαρούνες και βλέπω τα μάτια του χαρακτήρα μου να κλείνουν. Περπατώ κι άλλο, κλείνουν ξανά. Την τρίτη φορά που κλείνουν, βλέπω μαύρη οθόνη για περισσότερα δευτερόλεπτα. Και μετά ξυπνάω, αλλά δεν βρίσκομαι εκεί που ήμουν πριν λίγο. Χάνω τον προσανατολισμό μου. Αρχίζω να πίνω energy drinks, χωρίς να ξέρω πώς -και ΑΝ- με βοηθούν στην πραγματικότητα.
Συνεχίζω, βρίσκω τα πτώματα, αλλά τα ακούω να μου μιλούν. Δεν καταλαβαίνω ακριβώς τι λένε, γιατί δεν δίνω τόση σημασία· έχω άλλα πράγματα στο μυαλό μου. Βρίσκω τα πτώματα, παίρνω τα αντικείμενα, τα δίνω στον τύπο, πάω στην αποθήκη και παίρνω την εικόνα, ενώ παράλληλα κατεβάζω το ένα energy drink μετά το άλλο. Ακούω φωνές, βλέπω τα μάτια μου να κλείνουν, χάνω τον χρόνο σε κάποιες φάσεις και βρίσκομαι αλλού, όμως δεν συμβαίνει κάτι άλλο. Τελειώνω την αποστολή, χωρίς να ξέρω τι ακριβώς ισχύει και τι όχι. Το παιχνίδι δεν μου εξηγεί ΠΛΗΡΩΣ. Και καλά κάνει.
Λοιπόν, αυτές είναι οι αποστολές που θέλω να παίζω. Όσο ο mainstream χώρος πηγαίνει προς αποστολές τύπου «ψάξε μέσα στον κίτρινο κύκλο στον χάρτη, για να βρεις ένα αντικείμενο», εγώ επιλέγω τις αποστολές του S.T.A.L.K.E.R. 2. Επιλέγω τις κόκκινες παπαρούνες, τις ανωμαλίες στη Ζώνη, τις αλλόκοτες συναντήσεις που δεν εξηγούνται πλήρως, τους μηχανισμούς που δεν μαθαίνω ποτέ σε βάθος.
Ατμόσφαιρα, ιδέες, ενδιαφέρον, σε ένα παιχνίδι που έχει ψυχή και όραμα -και είναι απόλυτα πιστό στο όραμα αυτό. Είναι πολλές οι στιγμές, κατά τη διάρκεια της περιήγησης στη Ζώνη, που σκέφτομαι πως βλέπω «ποίηση» σε μορφή βιντεοπαιχνιδιού. Όσο άλλα παιχνίδια του mainstream πηγαίνουν προς ένα ύφος που θυμίζει Disney και προς μια προσέγγιση γεμάτη κινηματογραφικότητα, με απλοποιημένα συστήματα και επιφανειακό gameplay, εγώ θα πηγαίνω στην ακατέργαστη ομορφιά του S.T.A.L.K.E.R. 2, παρά τα προβλήματα. Ωραία και τα απλά action-adventures, αλλά εγώ θέλω χώρο και για τέτοιες εμπειρίες. Συνεχίζω και, αν έχω περισσότερα να πω, θα επιστρέψω.
Μακριά από οποιαδήποτε τάση για ομογενοποίηση των παιχνιδιών, κάτω η κινηματογραφικότητα, ζήτω η Ζώνη.
