Styx: Blades of Greed – Review

Το Styx: Blades of Greed συνεχίζει την ιστορία του μικρού και έξυπνου goblin της Cyanide, που ειδικεύεται στο stealth και τα καυστικά αστεία.

Τι είναι πράσινο, επικίνδυνο και έχει την τάση να παίρνει κακές αποφάσεις; Ο Styx, ο πρωταγωνιστής της ομώνυμης σειράς παιχνιδιών της Cyanide, που φέτος επανέρχεται στο προσκήνιο με το Styx: Blades of Greed.

Το εν λόγω franchise στηρίζεται σε δύο πράγματα που πολλοί έχουν επιχειρήσει και λίγοι έχουν πραγματικά πετύχει, δηλαδή στη δημιουργία ενός διασκεδαστικού περιβάλλοντος για stealth και στην προσέγγιση του σεναρίου με χιούμορ.

Photo: Nacon / VG24

Η καλή και η κακή ιδέα

Το Styx: Blades of Greed αποτελεί άμεση συνέχεια του Styx: Shards of Darkness (2017) και για ακόμα μια φορά ακολουθεί το μικρό, σαρκαστικό goblin καθώς ενδίδει σε αμφισβητήσιμες πράξεις. Αυτή τη φορά έχει την (όχι και τόσο) εξαίρετη ιδέα να απορροφήσει τη μαγική ουσία (Quartz) που περιέχουν διάφοροι κρύσταλλοι, οι οποίοι έχουν κάνει την εμφάνισή τους στον κόσμο. Στο πλευρό του θα βρεθούν παλιοί και νέοι χαρακτήρες, ενώ το cast συμπληρώνουν γνώριμοι και μη αντίζηλοι.

Το παιχνίδι διαρκεί περίπου 20 ώρες, όμως το νούμερο αυτό εξαρτάται κατά πολύ από το πόσο καλά τα πάτε με το stealth και πόση έμφαση δίνετε στην εξερεύνηση. Ανεξάρτητα, στο διάστημα αυτό, η πλοκή μετά βίας κατορθώνει να κρατήσει την προσοχή, όχι επειδή δεν περιέχει ένα ενδιαφέρον μυστήριο, αλλά επειδή ο τρόπος που παρουσιάζεται είναι ανεπαρκής.

Το βασικό πράγμα που θα σας μείνει από την περιπέτεια αυτή είναι το χιούμορ, που κάνει την εμφάνισή του σε κάθε σκηνή. Η επιτηδευμένα “στεγνή” ερμηνεία του Styx πετυχαίνει τον στόχο της, διασκεδάζοντας με κάθε ατάκα και παρότι η Cyanide επιμένει να “πετάει” αστειάκια σε όλα τα cutscenes, κατορθώνει να μην κουράσει με την προσέγγισή της.

Όμως, η κωμική φλέβα της αφήγησης δεν καταφέρνει να καλύψει τα κενά που υπάρχουν. Οι διάλογοι είναι φτωχοί και σύντομοι. Οι αλληλεπιδράσεις με τους άλλους χαρακτήρες περιορισμένοι και τα cutscenes παρότι συχνά καταιγιστικά, είναι λίγα και με περιορισμούς. Όλα αυτά, υποβαθμίζουν τη νεότερη περιπέτεια του Styx, η οποία καταλήγει να εξαρτάται υπερβολικά από το gameplay.

Photo: Nacon / VG24

Styx: Blades of Greed – Stealth ή θάνατος

Λέμε “υπερβολικά” διότι, στατιστικά, ποτέ δεν είναι καλή ιδέα να εξαρτάται το οτιδήποτε από ένα και μοναδικό πράγμα, πόσο μάλλον η επιτυχία ενός ολόκληρου project.

Σε περίπτωση που δεν έχετε ασχοληθεί με το franchise, να ξεκαθαρίσουμε πως η σειρά είναι σε συντριπτικό βαθμό υπέρ των stealth προσεγγίσεων. Αυτό γίνεται εύκολα αντιληπτό από το σύστημα μάχης (αν μπορούμε καν να το χαρακτηρίσουμε έτσι), το οποίο αποτελείται μονάχα από ένα τελείως αναξιόπιστο dodge και τις δικές σας επιθέσεις με μαχαίρι.

Οι μανούβρες αποφυγής πότε εκτελούνται την ώρα που δίνετε την εντολή και πότε όχι, αλλά η πραγματοποίησή τους δεν εγγυάται πως θα γλιτώσετε από το χτύπημα του εχθρού γιατί το timing που χρειάζεται είναι… αβέβαιο. Οι επιθέσεις σας, παράλληλα, είναι περιορισμένες, αδύναμες και δεν βελτιώνονται μέσω των skills που ξεκλειδώνετε.

Εν ολίγοις, η μετωπική σύγκρουση με τον εχθρό δεν συνιστάται σε καμία περίπτωση. Η δυνατότητα να καταλήξετε σε αυτή οφείλεται στο γεγονός πως η Cyanide ήθελε να δώσει μια ύστατη ευκαιρία στους παίκτες να αμυνθούν ή ακόμα καλύτερα να διαφύγουν εφόσον έχουν γίνει αντιληπτοί, αντί να βλέπουν κατευθείαν την ένδειξη του “game over”.

Αν και οι προθέσεις του στούντιο είναι καλές και το σκεπτικό σωστό, η υλοποίηση δεν είναι και η καλύτερη – Και αυτή η πρόταση θα μπορούσε, συνοπτικά, να περιγράψει ολόκληρο το Styx: Blades of Greed. Η φτωχή μάχη συνοδεύεται από animations χωρίς σωστή βαρύτητα και άνευρα ηχητικά εφέ που εντείνουν την αίσθηση της παραγωγής που παλεύει με διάφορους περιορισμούς.

Photo: Nacon / VG24

Πόσο εύκολα κρύβεις ένα goblin;

Επομένως, με το βάρος να μετατοπίζεται εξ ολοκλήρου στο κομμάτι του stealth είναι σωτήριο το γεγονός πως όλοι οι σχετικοί μηχανισμοί που προσφέρονται δουλεύουν ακριβώς όπως αναμένεται. Τα abilities που έχει στη διάθεσή του ο Styx δεν είναι υπερβολικά πολλά, ούτε δύσκολα στη χρήση. Μπορεί να γίνει αόρατος, να δημιουργήσει κλώνους για αντιπερισπασμό, να καλυφθεί μέσα σε ένα κουκούλι ή να κινηθεί πιο γρήγορα, μεταξύ άλλων.

Δεν υπάρχουν πρωτότυπες ιδέες για να ανακαλύψετε, αλλά αυτές που προσφέρονται αρκούν για να θεωρηθεί το παιχνίδι διασκεδαστικό από τους παίκτες που τους αρέσει το συγκεκριμένο genre.

Το level design υπηρετεί στο μέγιστο αυτόν τον σκοπό. Οι περιοχές είναι πολυεπίπεδες, γεμάτες περβάζια, κρυψώνες και μυστικές διαδρομές, δημιουργώντας διακριτικά μονοπάτια ανάμεσα στους εχθρούς. Η Cyanide έχει επενδύσει σε αυτόν τον τομέα και φαίνεται.

Παράλληλα, όμως, σε μια εποχή σαν τη σημερινή, όπου έχουμε δει πολλούς εξαιρετικούς stealth τίτλους – ακόμα και χρόνια πριν -, το Styx: Blades of Greed δεν καταφέρνει να αποφύγει τις αστοχίες ούτε εδώ. Η AI των εχθρών είναι μέτρια και εύκολα μπορεί να την “εκμεταλλευτεί” κάποιος. Ενώ, μετά από μερικές ώρες, δημιουργείται μια λούπα από συγκεκριμένες κινήσεις, που μπορείτε απλά να επαναλαμβάνετε ανεξαρτήτως περιστάσεων, γεγονός που κάνει πολλά από τα abilities να… μένουν στο ράφι, χωρίς να σας δίνετε ο οποιοσδήποτε λόγος να τα αξιοποιήσετε.

Photo: Nacon / VG24

Μια αδυσώπητη επανάληψη

Το μεγαλύτερο σφάλμα της Cyanide όμως, μετά από όλα αυτά, είναι η επανάληψη. Από την αρχή του Styx: Blades of Greed, έως το τέλος σχεδόν, καλείστε να κάνετε κατά κύριο λόγο ένα πράγμα μόνο: να μαζεύετε κρυστάλλους.

Ίσως η έλλειψη ενός πιο ενδιαφέροντος objective να μπορούσε να συγχωρεθεί, αν με τον ίδιο τρόπο δεν επαναλαμβάνονταν και οι περιοχές. Αυτό, διότι, στο μεγαλύτερο μέρος της περιπέτειας αυτής ο Styx πηγαινοέρχεται μεταξύ τριών, όχι ιδιαίτερα μεγάλων, περιοχών, στις οποίες εμφανίζονται σε κάθε κεφάλαιο νέοι κρύσταλλοι.

Ο μόνος απρόβλεπτος παράγοντας σε αυτή τη ρουτίνα είναι ο τεχνικός τομέας, αφού αρκετές φορές συναντήσαμε frame drops, stutter και πολλά, πολλά glitches, με σορούς στρατιωτών να περνούν μέσα από αντικείμενα και το μικρό goblin μας να βρίσκει σε αόρατα εμπόδια.

Το μόνο πράγμα που δεν μας απογοήτευσε ποτέ ήταν το soundtrack, που είναι πολύ όμορφο και δίνει “πόντους” σε κάθε σκηνή.

Photo: Nacon / VG24

Αρκούν οι καλές προθέσεις;

Το stealth είναι ένα είδος παιχνιδιών με πολλές απαιτήσεις, στις οποίες το Styx: Blades of Greed δεν καταφέρνει να ανταπεξέλθει με μεγάλη επιτυχία. Αυτό, διότι, υπάρχει μια έλλειψη προσπάθειας σε πολλούς τομείς που γίνεται εύκολα αντιληπτή, ή ίσως μια έλλειψη πόρων για να μπορέσει το παιχνίδι να κάνει το πολυπόθητο βήμα παραπέρα.

Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τον λόγο με σιγουριά, όμως οι φιλότιμες προσπάθειες της Cyanide δεν επαρκούν για να ξεχωρίσει το νεότερο κεφάλαιο του project της. Ως αποτέλεσμα, η νεότερη περιπέτεια του Styx διασκεδάζει κυρίως με το χιούμορ της και τις απλοϊκές προσεγγίσεις στο stealth, χωρίς όμως να διεκδικεί δάφνες σε οποιοδήποτε τομέα.

Λεπτομέρειες

Διαθέσιμο σε: PC, PS5, Xbox Series X|S
Δοκιμάστηκε σε: PS5
Εταιρεία Ανάπτυξης: Cyanide
Εκδότρια Εταιρεία: Nacon
Είδος: Action Adventure, Stealth
Ηλικίες: 16+
Ημ/νία Κυκλοφορίας: 19 Φεβρουαρίου 2026
Official website: link

Το παιχνίδι μάς παραχωρήθηκε από την εκδότρια εταιρεία για τις ανάγκες του review.