Η ταινία τρόμου Until Dawn, που βασίζεται στο ομώνυμο βιντεοπαιχνίδι των PlayStation Studios, αποτυγχάνει τόσο ως μεταφορά του video game, όσο και ως αυτόνομο φιλμ.
Φαίνεται πως οι μεταφορές βιντεοπαιχνιδιών στη μικρή και τη μεγάλη οθόνη είναι το νέο trend της ψυχαγωγικής βιομηχανίας, καθώς μέχρι πριν μερικά χρόνια είχαμε μόλις μια χούφτα από τέτοια adaptations και, τώρα, όποια πέτρα κι αν σηκώσεις, βρίσκεις κάτι στην κατηγορία τούτη. Είτε μιλάμε για ποιοτικό περιεχόμενο, όπως το The Last of Us του HBO και το Fallout της Amazon, είτε για blockbusters, όπως η ταινία Uncharted με τους Tom Holland και Mark Wahlberg, φαίνεται πως έχει ανοίξει τις πόρτες του ένας νέος κόσμος για τους ανθρώπους του σινεμά και της TV. Τώρα, ήρθε η ώρα για ένα άλλο IP του PlayStation, που ονομάζεται Until Dawn.
Ως το ξημέρωμα
Η ταινία του David F. Sandberg, γνωστού για τα Lights Out (2016) και Annabelle: Creation (2017), έρχεται ως μέρος της ευρύτερης προσπάθειας της Sony να μεταφέρει τα franchises της από τις κονσόλες και τα PC στο σινεμά και την τηλεόραση. Μέσω της -σχετικά νεοσύστατης (2019)- PlayStation Productions, το Until Dawn φέρνει μια προσαρμογή όχι ιδιαίτερα πιστή στο παιχνίδι, με βλέψεις όμως για σεναριακούς συσχετισμούς και πιθανές μελλοντικές συρραφές ανάμεσα στο video game και το -όποιο- κινηματογραφικό σύμπαν.
Το βιντεοπαιχνίδι, που κυκλοφόρησε αρχικά το 2015 για PlayStation 4 και το 2024 ως remake για PC και PlayStation 5, ανήκει στο είδος του interactive drama. Ο παίκτης ελέγχει μια ομάδα νεαρών που διακοπάρει σε χειμερινό resort και καταλήγουν μέσα από κάποια περίεργα… γεγονότα, να πεθάνουν όλοι με φρικιαστικούς τρόπους, ενώ αποφεύγεται κατά βάση το στοιχείο του υπερφυσικού -τουλάχιστον έως ένα σημείο. Στόχος τους είναι να μείνουν ζωντανοί έως το ξημέρωμα (ωπ, title drop) και ο παίκτης μπορεί να δει πολλαπλούς τερματισμούς, αναλόγως με το ποιους έχει καταφέρει να σώσει, μέσω των επιλογών του ή των γρήγορων αντανακλαστικών του. Υπάρχει ένα σεναριακό υπόβαθρο που στηρίζει την περιπέτεια και αποκαλύπτεται προς το τέλος. Εκεί τα πράγματα αρχίζουν και ξεφεύγουν προς το στοιχείο της φαντασίας, όμως η περιπέτεια στη βάση της είναι “γήινη”.
Photo: Feelgood
Until Dawn – Πιο έντονο το στοιχείο του υπερφυσικού στην ταινία σε σχέση με το παιχνίδι
Η ταινία διατηρεί κάποια βασικά συστατικά του παιχνιδιού, όπως είναι το (κρυφό λόγω spoilers) σεναριακό υπόβαθρο ή κάποια στοιχεία, όπως η κλεψύδρα και οι δύο αδελφές, που πρωταγωνιστούν, όμως αγκαλιάζει από την αρχή το στοιχείο του υπερφυσικού, αλλάζοντας έτσι εντελώς το ύφος και την ατμόσφαιρα. Η περαιτέρω απομάκρυνση από το αρχικό υλικό έρχεται με την αλλαγή του setting, αφού αντί για κάποια καμπίνα σε χιονισμένα βουνά, έχουμε ένα θέρετρο μέσα σε ένα πυκνό δάσος.
Η ομάδα των teenagers δρα με γνώμονα την περιέργεια και την ελαφρομυαλιά, συχνά προκαλώντας γέλιο με τις αδιανόητες αποφάσεις τους, θυμίζοντας παλιότερα δείγματα του είδους του και εντέλει καταλήγοντας αναχρονιστικό. Γέλιο προκαλείται επίσης πολλές φορές ακούσια με κάποια στοιχεία splatter, που δεν πείθουν ως horror, όμως έχουν μια κάποια ψυχαγωγική αξία.
Photo: Feelgood
Δυστυχώς, δεν κρατά πολύ όμως αυτή η αξία, καθώς φαίνεται πως προσπαθεί να κάνει κάτι αντίστοιχο με το -πρωτοποριακό- The Cabin in the Woods (2011) όσον αφορά στις καταβολές της, δημιουργώντας συχνά γνώριμες εικόνες στον θεατή από διάφορα υπο-είδη τρόμου. Καταλήγει να πέφτει στο κενό, τόσο λόγω της πολύ ρηχής δικαιολόγησης των όσων βλέπουμε, αλλά κυρίως, λόγω έλλειψης περισσότερων ιδεών. “Αν δεν ξέρεις τι να περιμένεις, είναι πιο αποδοτικός ο φόβος”, λένε σε κάποια φάση οι πρωταγωνιστές, όμως γρήγορα οι δημιουργοί το ξεχνούν, αφού ανακυκλώνονται μετά στις ίδιες ιδέες.
Σε επίπεδο ατμόσφαιρας, δεν υπάρχει οποιαδήποτε υπόνοια τρόμου, υπάρχουν πολλά αποτυχημένα jump scares και ελάχιστα πετυχημένα και, κυρίως, υποφέρει ο θεατής από το γεγονός ότι οι πρωταγωνιστές έχουν μπει σε έναν κύκλο θανάτου-νεκρανάστασης που φαίνεται να μην τελειώνει ποτέ -όπως και η ταινία (παρά τη σχετικά μικρή της διάρκεια). Αυτό ίσως στους δημιουργούς θυμίζει κάτι από κομβικό μηχανισμό video game, όμως δεν έχει καμία σχέση με το ίδιο το παιχνίδι, καταλήγοντας έτσι σε πολλαπλές αστοχίες.
Photo: Feelgood
Λίγο απ’ όλα
Ελπίζαμε ίσως να έχουμε κάτι από την ατμόσφαιρα του αρχικού τίτλου ή έστω κάποια δημιουργικότητα. Δυστυχώς, η ταινία καταλήγει να είναι ένα συνονθύλευμα από τυχαίες (φαινομενικά) ιδέες, που λειτουργούν σε ένα μόνο επίπεδο, όπως ακριβώς και οι πρωταγωνιστές της. Οι λάτρεις του splatter θα βρουν κάποια ωραία σκηνικά, ενώ οι fans του παιχνιδιού έχουν να βρουν κάποια easter eggs. Η συνολική προσέγγιση όμως κρίνεται αποτυχημένη.
