Η συντακτική ομάδα του VG24.gr επιλέγει τα καλύτερα παιχνίδια της περασμένης χρονιάς και σας τα παρουσιάζει, μαζί με το VG24 Game of the Year 2025.
Φέτος, ήταν η πρώτη χρονιά, νομίζω, από το 2017 (τότε που ξεκινήσαμε να κάνουμε τα άρθρα αυτά, τα “VG24 Game of the Year”), που είχαμε τόσο ξεκάθαρο νικητή. Και αυτό, πιστεύω, ισχύει και για την πλειοψηφία των μέσων εκεί έξω. Το Clair Obscur: Expedition 33 συμβολίζει όλα όσα θεωρούμε ιδανικά σε αυτήν τη βιομηχανία και λειτουργεί ως παράδειγμα προς μίμηση σε πολλαπλά επίπεδα. Συνεπώς, η δουλειά μας για την ανάδειξη του GOTY ήταν εύκολη και μη ανατρεπτική.
Τι συμβαίνει από εκεί και πέρα όμως; Είχαμε να διαλέξουμε ανάμεσα σε “μεγαθήρια” και μπλοκμπάστερ, που πέτυχαν εξαιρετικές επιδόσεις. Οποιαδήποτε άλλη χρονιά, το Hollow Knight: Silksong, το Hades II και τόσοι άλλοι τίτλοι εύκολα θα κέρδιζαν το GOTY. Όχι όμως φέτος. Γι’ αυτό τον λόγο, μιλάμε για θρυλική χρονιά για τη βιομηχανία. Κρατήστε λοιπόν σημειώσεις και φορτώστε το backlog σας γιατί είδαμε πάνω από μια ντουζίνα τίτλους καλύτερους από τα κορυφαία άλλων ετών.
Σε αυτό το σημείο, η ομάδα του VG24 θα ήθελε να σας ευχαριστήσει που ήσασταν μαζί μας, για τα σχόλιά σας στο VG24 Podcast και στην ομάδα μας στο Facebook, στο VG24 Gaming Community, αλλά και για τις επισκέψεις σας στο site μας. Ευχαριστούμε για τη στήριξη και σας ευχόμαστε να έχετε ένα υπέροχο 2026, πλασμένο όπως ακριβώς το θέλετε.
(Για να δείτε το VG24 Game of the Year 2024, πατήστε εδώ.)
Λίγα λόγια για το παιχνίδι που ξεχωρίσαμε:
Το 2025 ήταν αναμφίβολα η χρονιά του Clair Obscur: Expedition 33. Δεν πρόκειται απλώς για το ντεμπούτο της Sandfall Interactive, αλλά για έναν τίτλο-σταθμό που κατάφερε να “σπάσει” τον κώδικα των turn-based RPGs, αποδεικνύοντας ότι το είδος είναι έτοιμο για μια νέα χρυσή εποχή.
Η επιτυχία του δεν βασίστηκε μόνο στην εντυπωσιακή χρήση της Unreal Engine 5, αλλά στο πώς αυτή υπηρέτησε ένα ξεχωριστό εικαστικό όραμα. Με σαφείς επιρροές από την Belle Époque και τον γαλλικό σουρεαλισμό, το Expedition 33 παρουσίασε έναν κόσμο που μοιάζει με ζωντανό πίνακα ζωγραφικής, εκεί που ο τρόμος συναντά το αναπόφευκτο.
Το παιχνίδι “έκλεψε την παράσταση” και με το combat system του. Η Sandfall κατάφερε το ακατόρθωτο: να παντρέψει τη στρατηγική σκέψη των κλασικών RPG με τα αντανακλαστικά που απαιτεί ένας action τίτλος. Τα dodges και τα parries σε πραγματικό χρόνο μετέτρεψαν κάθε μάχη σε έναν χορό ακριβείας, καταρρίπτοντας το επιχείρημα ότι οι μάχες σε αυτό το είδος είναι “αργές” ή “βαρετές”.
Με voice cast κορυφαίου επιπέδου και ένα σενάριο που πραγματεύεται την υπαρξιακή αγωνία με τρόπο ωμό και ειλικρινή, το Expedition 33 δεν μπορεί να χαρακτηριστεί απλώς “Game of the Year”. Ήταν η απόδειξη ότι μια μικρή ομάδα με ξεκάθαρο καλλιτεχνικό προσανατολισμό μπορεί να κοιτάξει στα μάτια τους κολοσσούς της βιομηχανίας και να κερδίσει.
For those who come after…
Του Παύλου Κρούστη
VG24 Game of the Year 2025
Photo: Kepler Interactive
Runner-up:
Photo: SIE
(Πατήστε πάνω στα ονόματα)
Photo: Kepler Interactive
- Clair Obscur: Expedition 33
- Ghost of Yōtei [review]
- Hades II [review]
- Metroid Prime 4: Beyond [review]
- Death Stranding 2: On the Beach [review]
Τα τελευταία χρόνια, στην πατρική εποχή μου, δεν έχω καταφέρει να πιάσω τα νούμερα που έπιανα σε “εργατοώρες” παλιότερα. Η καθημερινότητα αλλάζει όμως και η ανάγκη μου να βυθιστώ σε νέους κόσμους παραμένει εκεί, ισχυρή. Συνεπώς, παλεύω με νύχια, δόντια και μπόλικη αϋπνία να ξεκλέψω μια ώρα από εδώ κι από εκεί για να αποφύγω το βαρύ FOMO. Λόγω θέσης, νιώθω υποχρέωση κιόλας για να καταφέρω να δω όσο περισσότερα παιχνίδια απ’ αυτά που “πρέπει” να έχω δει. Δεν με χάλασε κιόλας που κατάφερα να δω, κατόπιν ισχυρής στοχοθεσίας, το Clair Obscur φέτος. Δυστυχώς, το χόμπι μας είναι χρονοβόρο και δεν υπάρχει τίποτα πιο δυσεύρετο και πολύτιμο στις μέρες μας.
Παρ’ όλα αυτά, φέτος κυκλοφόρησαν μερικά απ’ τα πιο αναμενόμενά μου παιχνίδια όλων των εποχών. Δεν βλέπεις κάθε μέρα νέο, πλήρες παιχνίδι Silent Hill, ούτε νέο Metroid Prime. Πάλεψα να τα χωρέσω όλα, αλλά δεν τα κατάφερα. Αυτά που κατάφερα όμως με κάνουν να νιώθω περήφανος για την πεντάδα μου. Ποια δεν πρόλαβα να δω: Silent Hill f (με αυτό ασχολούμαι επί του παρόντος), Dispatch (το χρωστάω στον εαυτό μου να το δώ άμεσα), The Alters (ένα παιχνίδι που με έχει συναρπάσει με το concept του όσο λίγα), Kingdom Come: Deliverance II (ασχολήθηκα λίγο μαζί του, αλλά αδυνατώ να το παίξω ολόκληρο χωρίς να έχω βιώσει το πρώτο, για να μπω καλύτερα στο κλίμα), Donkey Kong Bananza (ένας από τους αγαπημένους μου ήρωες έκανε την επανάστασή του, ανυπομονώ να το πιάσω), Hollow Knight: Silksong (ξέρω ότι πρέπει).
Από την άλλη, φέτος πρόλαβα να παίξω κάποια “σημαντικά” που είχα αφήσει από προηγούμενες χρονιές, όπως ήταν το Star Wars Jedi: Survivor (που με απογοήτευσε ελαφρώς για λόγους και πέραν του σεναρίου), το Silent Hill 2 Remake (δεν θα μπορούσα να το φανταστώ καλύτερο με τίποτα, έχει μπει στο hall of fame για μένα αυτό το remake) και το Marvel’s Spider-Man 2, που το είχα αφήσει λίγο μετά τη μέση (έπαιξα και τα προηγούμενα Spider-Man, που είχα παίξει ξανά, μόνο και μόνο για τον πλήρη εγκλιματισμό και θα πω ότι από τη μία εκτίμησα περισσότερο το πρώτο παιχνίδι της σειράς και με απογοήτευσε κάπως το sequel).
Σημαντικές στιγμές στην gaming χρονιά μου αποτελούν και οι δυόμισι τερματισμοί του Ninja Gaiden 2 Black, ενός εκ των πιο αγαπημένων μου τίτλων όλων των εποχών, αλλά ακόμη δεν πρόλαβα να δω το Ninja Gaiden 4… Έδωσα επίσης 80 περίπου ώρες στο Assassin’s Creed Shadows (που λάτρεψα και μίσησα ταυτόχρονα), μερικές ώρες στις απογοητεύσεις που ονομάζονται Keeper και Sword of the Sea, στο Plucky Squire που αν είχε πάρει μερικές ιδέες από το αριστουργηματικό Tinykin, θα μιλούσαμε για εξαιρετική προσπάθεια, στο DLC του Mortal Kombat 1, που ήταν χειρότερο κι απ’ τις χειρότερες προβλέψεις μου και στο απίθανο Split Fiction, που παρά τρίχα έχασε την πεντάδα μου για φέτος. Ας δούμε λοιπόν, πού ακριβώς κατέληξα.
Το Death Stranding 2: On the Beach έφερε πολλές βελτιώσεις από αυτές που ήλπιζα να δω παίζοντας τον πρώτο τίτλο της σειράς, όμως ο Kojima αποφάσισε για κάποιον λόγο να αναλωθεί σε αμέτρητες αναφορές στο παρελθόν και να μειώσει τις προσπάθειες στη γραφή του σεναρίου, το οποίο είχε τις λαμπρές στιγμές του, όμως ήταν φανερό ότι του έλειψε μια επίβλεψη. Οι side characters όσο ενδιαφέροντες κι αν ήταν, δεν έτυχαν της καλύτερης μεταχείρισης και η ροή του παιχνιδιού, αν και σαφώς βελτιωμένη, είχε τις “τρύπες” της. Τα πιο ενδιαφέροντα πράγματα στο DS2 τα βρίσκει κανείς στον αδιανόητο τεχνικό και εικαστικό του τομέα, μιας και είναι από τα πιο εντυπωσιακά παιχνίδια εκεί έξω, αλλά και στο ξεχωριστό του soundtrack, το οποίο μου έδωσε ανάμεσα σε άλλα και ένα απ’ τα καλύτερα τραγούδια που έχω ακούσει στη ζωή μου. Για όλα τα λαμπρά του στοιχεία, με απογοήτευσε σε άλλα τόσα κομμάτια. Δεν θα μπορούσα να το αφήσω εκτός πεντάδας, αλλά για τους παραπάνω λόγους, βρίσκεται στη θέση 5.
Το Metroid Prime 4: Beyond είχε όλα τα φόντα να διαπρέψει. Η ομάδα που “δεν χάνει”, η Retro Studios, είχε όλο τον χρόνο του κόσμου για να επαναφέρει τη σειρά εκεί που πρέπει, στο πάνθεον, όμως για κακή μου τύχη, είχε άλλες βλέψεις και έθεσε τον πήχη αρκετά χαμηλά, με κάποιες τρομερά κατάφωρες σχεδιαστικές αστοχίες, μάλιστα. Τουλάχιστον πήραμε νέο Metroid Prime μετά από 18 χρόνια και έφερε ξανά αυτό το μοναδικό συναίσθημα που δεν μπορεί να δώσει κανένα άλλο παιχνίδι εκεί έξω. Σε συνδυασμό με τα αρκετά καλά σχεδιασμένα παζλ του, αλλά και την πανέμορφη αρχιτεκτονική στα εικαστικά του, έφτασε στη θέση 4 για μένα εφέτο.
Ακόμα δεν έχω δει τον τερματισμό, αλλά έχοντας αφιερώσει ήδη αρκετές ώρες στο Hades II, μπορώ να καταλάβω πού ακριβώς φέρνει τις βελτιώσεις σε σχέση με τον αριστουργηματικό του προκάτοχο. Είχα εθιστεί άσχημα με το προηγούμενο παιχνίδι και αν δεν έβγαινε σε εποχή με τόσα μεγαθήρια γύρω του, θα πάθαινα το ίδιο και με το δεύτερο. Ανυπομονώ να το ξαναπιάσω για να βρω όλα του τα μυστικά. Μια από τις πιο εθιστικές λούπες στο gaming ever.
Από τις πιο ευχάριστες εκπλήξεις της χρονιάς για εμένα ήταν το Ghost of Yōtei. Η βιομηχανία αυτή μάς έχει συνηθίσει σε “διακριτικές” αλλαγές στα sequels, ειδικότερα τα τελευταία χρόνια. Το συγκεκριμένο όμως πήρε την εξαιρετική βάση του Tsushima και την εξέλιξε σε ουσιαστικά σημεία: ο χάρτης, η ίδια η εξερεύνηση, το πιο “οικείο” σενάριο. Όλα δούλεψαν υπέρ του και μετά από 25+ ώρες καταλαβαίνεις ότι η Sucker Punch έφτιαξε ακριβώς τα σημεία που έπρεπε. Ένα από τα καλύτερα παιχνίδια των PlayStation Studios.
Τι μπορούμε να πούμε για το Clair Obscur: Expedition 33, που δεν έχει ήδη ειπωθεί; Είναι μια ιστορία για ένα outsider από πρώην devs μιας εταιρείας που έχασε τον δρόμο της. Βρέθηκαν σε έναν άδειο καμβά να φτιάχνουν ένα από τα πιο όμορφα ποιήματα που έχει να προσφέρει το συγκεκριμένο μέσο. Ένας νέος κόσμος, παραμυθένιος, με ανατροπές που μπήκαν κάτω από το πετσί μας και μας συγκλόνισαν όσο τίποτα και μια μουσική επένδυση που ενίσχυσε επί 1000 το αποτέλεσμα. Πάνω σε όλα αυτά, λειτουργεί ένα σύστημα μάχης, που κουβαλάει όλο το gameplay και φέρνει φρεσκάδα στο είδος, ενώ αναμενόμενα θα αντιγραφεί ακόμη κι από τους βετεράνους της βιομηχανίας. Δεν υπάρχει κάτι ανώτερο για να πετύχει ένα παιχνίδι. Τα σήκωσαν όλα και παρότι δεν είναι “το είδος μου” με κέρδισε με κάθε στιγμή του.
Photo: Kepler Interactive
- Clair Obscur: Expedition 33
- Death Stranding 2: On the Beach [review]
- Kingdom Come: Deliverance II [review]
- Ghost of Yōtei [review]
- Karma: The Dark World [review]
Άλλο ένα έτος πέρασε που βρισκόμαστε ακόμα εδώ και καθώς τρώω τον πρώτο (1ο) πραγματικά καλό κουραμπιέ για φέτος (πέρσι πια;) σκέφτομαι όλα αυτά τα γραφικά που γράφω κάθε χρονιά σε αυτό το σύντομο κειμενάκι, αλλά πάντα ισχύουν. Για αυτούς τους λίγους που το διαβάζουν (ο Παύλος, που είναι αναγκασμένος, εξαιρείται), ας πούμε δύο λόγια, μέχρι την επόμενη φορά που θα “συναντηθούμε”.
Το 2025 ήταν μια δύσκολη χρονιά από πολλές απόψεις και αντικειμενικά το 2026 θα είναι μάλλον χειρότερο (αισιοδοξία του νέου έτους; Δεν ξέρω τι είναι αυτό). Παράλληλα, όμως, η περίοδος που πέρασε φιλοξένησε τρομερά καλά παιχνίδια και για αυτά βρισκόμαστε εδώ. Αν το σκεφτεί κανείς, ήταν αδιανόητο το τι κυκλοφόρησε φέτος.
Στα awards του 2025 όχι απλά δεν σταύρωσαν βραβείο τίτλοι που το άξιζαν, αλλά δεν μπήκαν καν στη λίστα των υποψηφίων σε κάποιες περιπτώσεις. Και αυτό είναι μια πρόχειρη απόδειξη ότι οι καλές κυκλοφορίες δεν ήταν μετρημένες στα δάχτυλα αυτή τη φορά.
Δεν δυσκολεύτηκα να διαλέξω την πεντάδα μου για φέτος, όχι γιατί είμαι αυστηρά κάθετη στις επιλογές μου (ούτε τις θεωρώ απόλυτες), αλλά επειδή εύκολα συγκέντρωσα μια πιθανή λίστα. Από αυτή σύντομα θα καταλάβετε ότι λείπουν παιχνίδια όπως τα Hollow Knight: Silksong, Hades 2, Silent Hill f, Dispatch και The Alters, διότι ανήκουν στην κατηγορία αυτών που δεν πρόλαβα να παίξω (ίσως να έλειπαν ανεξαρτήτως, αλλά αυτό δεν μπορούμε να το ξέρουμε τώρα).
Στην… απ’ έξω έμειναν επίσης πάρα πολλά άλλα παιχνίδια, μεταξύ αυτών τα: Elden Ring: Nightreign, Lost Records: Bloom and Rage, Metal Gear Solid Delta: Snake Eater, Monster Hunter Wilds και Wuchang: Fallen Feathers, τα οποία πρόλαβα να δω, αλλά αποκλείστηκαν από τα τελικά πέντε (όχι απαραίτητα με τη σειρά που αναφέρθηκαν).
Και, τελικά, τι πραγματικά ξεχώρισε φέτος στο μυαλό μου; Λοιπόν, αρχικά το Karma: The Dark World. Ένας horror τίτλος, εμπνευσμένος από το έργο του David Lynch, τον οποίο το 2025 μας στέρησε. Δυστοπικό και καλαίσθητο, εν τέλει κατάφερε να αφήσει και αυτό το σημάδι του για φέτος, με τα μηνύματά του για τον “Μεγάλο Αδερφό”.
Έπειτα, έχουμε το Ghost of Yotei το οποίο πέρασε σχεδόν απαρατήρητο ανάμεσα στους τίτλους που το πλαισίωσαν. Βραβεία δεν πήρε, στο top 3 δεν μπήκε, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν ήταν καλό. Αντιθέτως. Ανήκει σε αυτές τις περιπτώσεις που αναφέραμε παραπάνω, με τα awards. Όπως και να έχει, με εξέπληξε ευχάριστα σε κάποια πράγματα, δεν με εξέπληξε απολύτως πουθενά σε κάποια άλλα και κάπως έτσι, βρέθηκε στην τέταρτη θέση. (Εξαιρετικό soundtrack και ήχος για ακόμα μια φορά η Sucker Punch.)
Στη θέση νούμερο τρία έχουμε τον μεγάλο χαμένο των φετινών βραβείων: το Kingdom Come: Deliverance II. Κρίμα, κρίμα, κρίμα (που λέει και ο κύριος Χατζηγεωργίου). Μηδέν εις το πηλίκο για τους Τσέχους δημιουργούς που πάλεψαν και δούλεψαν σκληρά, κυκλοφορώντας ένα εξαιρετικό sequel. Ο σεφτές που ΔΕΝ έκανε το παιχνίδι δεν αντιπροσωπεύει σε καμία περίπτωση την αξία του και την εμπειρία που προσφέρει. Ασχοληθείτε μαζί του. Είναι πάνω από 100 ώρες, αλλά ασχοληθείτε.
Νούμερο δύο και έχουμε το Death Stranding 2: On the Beach! Και αν δεν με γνωρίζετε προσωπικά, τότε να σας ενημερώσω ότι μιλάμε για απίστευτη στιγμή παραφροσύνης (ναι, ναι και άλλο pop culture reference), που βρίσκεται το παιχνίδι του Hideo Kojima στη δεύτερη θέση και όχι στην πρώτη. Αλλά το 2025 ανήκει σε άλλον τίτλο. Έτσι είναι αυτά. Παραμένοντας για λίγο ακόμα στο κοτζιμικό τοπ 2, θέλω να πω ότι τα Death Stranding αποτελούν κάτι ξεχωριστό μέσα στο μυαλό μου. Το gameplay τους, που τόσο έχει συζητηθεί, είναι ίσως από τις πιο μοναδικές και ξεκούραστες λούπες που έχω συναντήσει. Το On the Beach, συγκεκριμένα, αποτελεί ένα υποδειγματικό sequel, σε μηχανισμούς και… αλλοφροσύνη.
Η πρωτιά, όμως, φέτος ανήκει στον τίτλο για τον οποίον δικαίως μιλούν όλοι. Το Clair Obscur: Expedition 33 είναι το καλύτερο παιχνίδι του 2025. Για την ακρίβεια, ανήκει σε αυτές τις βαθυστόχαστες λίστες με τα καλύτερα παιχνίδια που έχουν βγει ποτέ. Θα μπορούσα να γράψω δραματικές αναλύσεις για την πλοκή του, τα μηνύματά της, το ποσό με επηρέασε και μου έμεινε, διότι μόλις έπεσαν τα credits δεν ήθελα να αγγίξω άλλο τίτλο μέχρι να χωνέψω αυτά που είδα. Δεν θα μπω σε αυτή τη διαδικασία, όμως θέλω να εκφράσω τον θαυμασμό μου με λίγα λόγια.
Αποτελεί το πρώτο παιχνίδι ενός μικρού, γαλλικού στούντιο και όλη η ιστορία πίσω από τη δημιουργία του αποτελεί υλικό για ντοκιμαντέρ γιατί όλα τα “άστρα” ευθυγραμμίστηκαν στην περίπτωσή του (όχι χωρίς κόπο). Έχει εξαιρετική γραφή. ΑΠΟΛΑΥΣΤΙΚΟ σύστημα μάχης. Ένα soundtrack που δεν χωράει ο εγκέφαλος μου ακόμα και τώρα ότι είναι τόσο καλό. Είναι δικαίως στην κορυφή κάθε λίστας για το 2025. Είναι δικαίως ο τίτλος που σας πρήζουν οι φίλοι σας και οι άγνωστοι στο διαδίκτυο, να παίξετε (ή δικαίως πρήζετε εσείς άλλους).
Το 2025 ήταν μια εξαιρετική χρονιά για το gaming. Το Clair Obscur: Expedition 33 την έκανε μοναδική.
Ευτυχισμένο 2026. Tomorrow comes.
Photo: Kepler Interactive
Το 2025 ήταν μια μαγική χρονιά για το gaming, καθώς κυκλοφόρησαν πολλά «μικρά» παιχνίδια τα οποία έβαλαν τα γυαλιά σε όλες τις εταιρίες με τα μεγάλα budget και τα μεγάλα λόγια. Οι gamers δεν χρειάζεται να δίνουμε 70€ και 80€ για να απολαμβάνουμε ποιότητα και αυτό μπορεί να το διαπιστώσει κανείς από το GoTY του 2025.
Εγώ προσωπικά κατάφερα μετά από χρόνια να παίξω και να τερματίσω όλες τις σημαντικές κυκλοφορίες της χρονιάς, ενώ κατάφερα να επιστρέψω στην αγκαλιά της Sony αγοράζοντας ξανά, ένα PS5.
5) Battlefield 6 [review]
Ο μοναδικός τίτλος με μεγάλο budget στην πεντάδα μου. Και αυτό γιατί μου προσέφερε δεκάδες διασκεδαστικότατες ώρες, ενώ είχα ορκιστεί ότι δεν θα ξανά αγγίξω multiplayer παιχνίδι. Αν είχες και λιγότερα προβλήματα στους υπολογιστές ίσως οι ώρες να ήταν παραπάνω.
4) The Alters [review]
Ένας ακόμα εξαιρετικός τίτλος από την 11 bit studios. Ένα παιχνίδι που αναμιγνύει καταπληκτικά πολλαπλά διαφορετικά genres και καταλήγει να έχει τη δική του ταυτότητα. Εξαιρετική γραφή, πολλαπλά twists, τιμιότατη θέση 4, πριν από τους indie γίγαντες.
3) Hollow Knight: Silksong
Silksong ψάχναμε και Silksong δεν βλέπαμε. Εντέλει όχι μόνο βγήκε με κόστος 20€ (αδιανόητο) αλλά κατάφερε να είναι καλύτερο στα πάντα από το Hollow Knight. Άξιζε η αναμονή και ίσως τα κατάφερνε για Game of the Year, αν δεν είχαν βγει οι δυο επόμενοι τίτλοι.
2) Hades II [review]
Το Hades 2 θα έπρεπε να υπάρχει στα λεξικά δίπλα στην πρόταση «το ιδανικό sequel». Κατάφερε να πάει ένα βήμα παρακάτω το ήδη εξαιρετικό Hades, κρατώντας το ίδιο εθιστικό στοιχείο, αναβαθμίζοντας το όμως με νέα στοιχεία. Η πρώτη μου επιλογή για Game of the Year… αν δεν υπήρχαν οι Γάλλοι.
1) Clair Obscur: Expedition 33
Τα πήρε όλα και έφυγε. 9/13 βραβεία στα The Game Awards, περισσότερα και από το The Last of Us Part 2 και αυτό τα λέει όλα. Το κορυφαίο παιχνίδι για φέτος σε όλες τις κατηγορίες, με εξαιρετικό σενάριο, μουσική, σκηνοθεσία, χαρακτήρες, τα πάντα. Οι Γάλλοι έδειξαν σε όλους τι μπορεί να κάνει μια εταιρία που έχει ταλέντο και όραμα, ακόμα και αν έχουν χαμηλό μπάτζετ. Δίκαια στην κορυφή.
Photo: Kepler Interactive
- Clair Obscur: Expedition 33
- Hades II [review]
- Split Fiction [review]
- Donkey Kong Bananza
- Hollow Knight: Silksong
Η χρονιά που πέρασε είχε πολλές εκπλήξεις αλλά και επιστροφές από αγαπημένα franchises. Δεν μπορώ να κρύψω τη χαρά μου για τα Pokémon Legends Z-A και Digimon Story: Time Stranger, τα οποία χάρηκα και με το παραπάνω. Το Φθινόπωρο ήταν γεμάτο από platformers, το αγαπημένο μου είδος, οπότε δεν μπορώ να έχω παράπονο.
Το 2025 έφερε και μια νέα κονσόλα, το Nintendo Switch 2. Ομολογώ πως έχω μια αδυναμία στις φορητές κονσόλες και το επόμενο βήμα της ιαπωνικής εταιρείας μού τράβηξε την προσοχή. Ανυπομονώ να δω ακόμα καλύτερα παραδείγματα μεγάλων τίτλων, όπως το Cyberpunk και το Star Wars Outlaws και πώς θα προσαρμοστούν στα δεδομένα της κονσόλας.
Photo: Deep Silver
1. Kingdom Come: Deliverance II [review]
Το προσωπικό μου Game of the Year είναι ένας τίτλος με τρομερό immersion στην μεσαιωνική εποχή και αποτελεί ένα σχεδόν άψογο διάδοχο του πρώτου τίτλου. Το KCD2 μου πρόσφερε 120 ώρες ποιοτικές ώρες χωρίς να βαρεθώ στιγμή με τρομερές quality of life βελτιώσεις, ενδιαφέρουσα κεντρική ιστορία, πανέμορφους οπτικά χάρτες και εξαιρετική γραφή. Ένα RPG που σέβεται τον χρόνο σας και τα χρήματά σας προσφέροντας και ποιότητα και ποσότητα.
2. Clair Obscur: Expedition 33
Ο τίτλος που βάζει τα γυαλιά σε όλα τα μεγάλα studios. Με περιορισμένο budget κατάφερε να μπει στην καρδιά του κόσμου προσφέροντας μια πρωτότυπη και συγκινητική ιστορία και ένα πολύ ενδιαφέρον turn-based σύστημα μάχης. Τα παραπάνω «τυλιγμένα» μέσα σε έναν πανέξυπνα σχεδιασμένο κόσμο που συνδυάζει το μοντέρνο με τα κλασικά JRPGs. Φυσικά, δεν μπορούμε να ξεχάσουμε το απίστευτο soundtrack του, αλλά και τις ερμηνείες των voice actors.
3. Death Stranding 2: On the Beach [review]
Παρόλο που δεν ήμουν μεγάλος θαυμαστής του πρώτου τίτλου οι βελτιώσεις του Death Stranding 2 με έκαναν να κάνω τη δική μου «κωλοτούμπα» σε σχέση με τη σειρά. Επιτέλους ο Σαμ δεν σκοντάφτει στην παραμικρή πέτρα και οι διαδρομές δεν είναι ατελείωτες. Οι βασικές αποστολές έχουν μεγαλύτερη ποικιλία και το gameplay έχει βελτιωθεί σχεδόν στα πάντα. Μόνα μου παράπονα είναι η χαμηλή δυσκολία του παιχνιδιού και η έλλειψη ανάπτυξης ορισμένων χαρακτήρων.
4. Hell is Us [review]
Το δικό μου sleeper hit είναι το Hell is Us και πιστεύω ότι είναι πολύ υποτιμημένο παιχνίδι ίσως γιατί δεν πιάνει το «χεράκι» του παίκτη όπως έχουμε συνηθίσει τα τελευταία χρόνια. Το Hell is Us έχει χτιστεί γύρω από έναν καλά δομημένο σκοτεινό κόσμο, έχει τρομερούς χαρακτήρες και παρόλο που η κεντρική ιστορία δεν φτάνει στα επίπεδα που αξίζει μου κράτησε το ενδιαφέρον για πολλούς λόγους. Τα δύο μεγαλύτερα ατού του είναι οι γρίφοι και η εξερεύνηση ενώ και η μάχη είναι αρκετά παρεξηγημένη λόγω της μικρής ποικιλίας των εχθρών και την έλλειψη boss battles. Αν υπάρξει sequel που φτιάξει τα παραπάνω θα δούμε μεγάλα πράγματα.
5. Dying Light: The Beast [review]
Η αλήθεια είναι πως δεν είχα μεγάλες βλέψεις για τον συγκεκριμένο τίτλο, αλλά η Techland ξεπέρασε τις προσδοκίες. Το The Beast έχει όλα όσα αγαπήσαμε στο θρυλικό πρώτο παιχνίδι, με ακόμη πιο τελειοποιημένο gameplay και έναν εξαιρετικά σχεδιασμένο χάρτη. Αν αναλογιστούμε το γεγονός πως ξεκίνησε ως DLC του Dying Light 2 και εξελίχθηκε σαν ένας κανονικός full length τίτλος, το The Beast πέτυχε και με το παραπάνω τον σκοπό του.
Τα υπόλοιπα παιχνίδια που συμπληρώνουν το προσωπικό μου τοπ 10 είναι:
6. DOOM: The Dark Ages [review]
7. Hollow Knight: Silksong
8. Dynasty Warriors: Origins [review]
9. The First Berserker: Khazan [review]
10. Ninja Gaiden 4 [review]
Photo: Team Cherry
Με το 2025 να βρίσκεται πλέον στο παρελθόν, δεν μπορώ παρά να σκεφτώ πόσο σπουδαία χρόνια υπήρξε για το μέσο που όλοι τόσο λατρεύουμε. Ομάδες ανάπτυξης με λιγότερους από 34 εργαζόμενους, εξέθεσαν την ευθραυστότητα στην κυριαρχία της ΑΑΑ σκηνής. Οι εκπλήξεις δεν περιορίζονται αποκλειστικά στο παραπάνω συμβάν. Η Nintendo κυκλοφόρησε το Nintendo Switch 2, με την κονσόλα να διαλύει κάθε ρεκόρ πωλήσεων και να αποκτά στο ρόστερ της νέα παιχνίδια από τις σειρές Mario, Zelda, Metroid, Donkey Kong και Kirby. Επιπλέον, οι indie παραγωγές διένυσαν μια αλάνθαστη χρόνια. Οι βασιλιάδες Hades II και Hollow Knight: Silksong επέστρεψαν στον θρόνο τους. Τα Blue Prince, The Roottrees are Dead και The Séance of Blake Manor μάς υπενθύμισαν πως το είδος παιχνιδιών διερεύνησης δεν θα μένει ποτέ σχεδιαστικά στάσιμο. Τέλος, τα Dispatch και Skate Story μας έδειξαν ότι μπορείς να δημιουργήσεις ένα πρωτότυπο έργο από κοινότυπες ιδέες, ακόμη και αν πρόκειται για το πρώτο παιχνίδι που δημιουργείς.
Συνεχίζοντας και προτού παρουσιάσω τα 5 παιχνίδια που ξεχώρισα φέτος, θέλω να ευχηθώ στους αναγνώστες/θεατές/ακροατές μας, ένα χαρμόσυνο 2026, γεμάτο υγεία, ψυχική ευημερία, προσωπικές και επαγγελματικές επιτυχίες αλλά και άφθονες gaming χαρές.
The Séance of Blake Manor
Ένα ιρλανδικό whodunit με παραφυσικά φαινόμενα, καλοσχεδιασμένα μυστήρια, υπέροχες ανατροπές και καταπληκτικά γραμμένους χαρακτήρες. Αυτό που εκτιμώ ιδιαίτερα στο The Séance είναι η τέλεια αρμονία μεταξύ της ελεύθερης διερεύνησης και της καθοδήγησης του παιχνιδιού.
Donkey Kong Bananza
Το αγαπημένο μου παιχνίδι της Nintendo για φέτος. Είναι δύσκολο εγχείρημα αυτό που κατέφερε η EPD Tokyo με το Bananza. Άρτια δοσμένο 3D platforming, γεμάτο νέες ιδέες και σχεδιασμένο γύρω από την ουσία του Donkey Kong. Πολύ εύκολα θα μπορούσε να ξεφύγει και να καταλήξει ως μια φθηνή απομίμηση του Super Mario Odyssey. Αντιθέτως, καταφέρνει με την ιδέα της καταστροφής του περιβάλλοντος, να τοποθετηθεί ως ο πρώτος “must-play” τίτλος του Nintendo Switch 2.
Silent Hill f [review]
Πραγματικά κανένας δεν θα μπορούσε να με προετοιμάσει για την αρτιότητα αυτού του παιχνιδιού. Ένα πραγματικά σπουδαίο κατόρθωμα για τη σειρά με μία εις βάθος εξέταση στην θέση της νεαρής γυναίκας στην Ιαπωνία του 1960. Ως Silent Hill παιχνίδι καταφέρνει και διατηρεί την ταυτότητά του, παρά τη ραγδαία αλλαγή στη χώρα προέλευσης και παρά την πλήρη απουσία της Silent Hill. Άλλωστε, η ουσία των παιχνιδιών αυτών δεν κρύβεται στους φανερούς τοίχους που περιβάλλουν τα πρωταγωνιστικά πρόσωπα, αλλά στους νοητούς.
Clair Obscur: Expedition 33
Το αρτιότερο σενάριο και σύστημα μάχης του 2025. Ο τρόπος που αυτό το παιχνίδι ξεδιπλώνει τους χαρακτήρες και τον κόσμο του είναι πραγματικά αξιοθαύμαστος και ενώ βασίζεται σε μεγαλύτερο βαθμό απ’ όσο θα ήθελα σε θεματικές άλλων παιχνιδιών (βλ. FFX, Xenoblade 3), καταφέρνει και υπερνικά τα εξαιρετικά αυτά δημιουργήματα, χάρη κυρίως στην γραφή του. Μία ωδή στην σημαντικότητα των οικογενειακών δεσμών και στη διαχείριση του πένθους.
Hollow Knight: Silksong
Ο ορισμός του αριστουργηματικού game design. Η Team Cherry κατάφερε να ανταπεξέλθει στις υψηλές προσδοκίες του κοινού, κυκλοφορώντας απλόχερα τον βασιλιά του είδους. Θέλετε από την αλλαγή του πρωταγωνιστικού εντόμου στην Hornet, από το νέο βασίλειο της Farlum, από τα bosses που βρίσκονται σε αυτό το βασίλειο, από την μελαγχολία που κυριεύει το κάθε σοκάκι, την αρχιτεκτονική της Citadel, τον θρησκευτικό σχολιασμό και τις αξίες της μητρότητας, όλες αυτές οι πτυχές του τίτλου συμβάλλουν στη δημιουργία του πιο φιλόδοξου σύγχρονου 2D παιχνιδιού.
Photo: Kepler Interactive
Το 2025 ήταν μια χρονιά γεμάτη ευχάριστες εκπλήξεις, μεγάλες επιστροφές και παιχνίδια που άφησαν το στίγμα τους, το καθένα με τον δικό του τρόπο. Ακόμα κι αν δεν κατάφερα να παίξω όλα όσα θα ήθελα, τα παιχνίδια με τα οποία τελικά πέρασα τον περισσότερο χρόνο μου με αποζημίωσαν και με το παραπάνω. Παρακάτω, λοιπόν, θα βρείτε τη δική μου προσωπική πεντάδα για τη φετινή χρονιά, μια λίστα που δεν βγήκε καθόλου εύκολα, αφού το 2025 ήταν μια συνολικά εξαιρετική χρονιά για την βιομηχανία.
5. Dispatch [review]
Το Dispatch είναι από εκείνες τις εμπειρίες που δεν προσπαθούν να εντυπωσιάσουν με φανφάρες, αλλά κερδίζουν τον παίκτη με την ουσία τους. Με έμφαση στην αφήγηση, στους πολυδιάστατους χαρακτήρες και στις επιλογές, καταφέρνει να αφηγηθεί μια ιστορία που σε αγγίζει, χωρίς να καταφεύγει σε υπερβολές. Μικρότερο σε κλίμακα, αλλά με καθαρή ταυτότητα και ουσιαστικό λόγο ύπαρξης. Μία από τις πιο ευχάριστες εκπλήξεις της χρονιάς.
4. Kingdom Come: Deliverance II [review]
Το Kingdom Come: Deliverance II μένει απόλυτα πιστό στη φιλοσοφία του πρώτου παιχνιδιού: είναι απαιτητικό, βαθιά ρεαλιστικό και συχνά δοκιμάζει την υπομονή σου. Δεν παίρνει σε καμία περίπτωση τον παίκτη από το χέρι, όμως όποιος επιμείνει θα ανταμειφθεί με έναν πλούσιο, ζωντανό μεσαιωνικό κόσμο και μια εμπειρία που ξεχωρίζει από τα συνηθισμένα RPG. Σίγουρα, δεν απευθύνεται σε όλους, αλλά σε όσους «κάνει το κλικ», θα περάσουν θαυμάσια.
3. Ghost of Yōtei [review]
Το Ghost of Yōtei παίρνει ό,τι λειτούργησε στο Ghost of Tsushima και το εξελίσσει με ωραίο, μετρημένο και ουσιαστικό τρόπο. Ο κόσμος του είναι πανέμορφος, η εξερεύνηση απολαυστική και οι μάχες διατηρούν αυτή τη γνώριμη, κινηματογραφική αίσθηση. Δεν προσπαθεί να ανακαλύψει τον τροχό, σε καμία περίπτωση, όμως ό,τι κάνει, το κάνει ολόσωστα, και είναι πραγματικά αδύνατον να μην περάσετε καλά μαζί του.
2. Death Stranding 2: On the Beach [review]
Ο Kojima έκανε πάλι τα δικά του και μας χάρισε απλόχερα μια ακόμα μοναδική εμπειρία. Το Death Stranding 2 είναι μεγαλύτερο, πιο παράξενο και πιο τολμηρό από τον προκάτοχό του, χωρίς όμως να χάνει τον χαρακτήρα του. Αν σας άρεσε το πρώτο, εδώ θα βρείτε μια εμπειρία πιο γεμάτη και πιο ώριμη, τόσο σε επίπεδο gameplay όσο και αφήγησης. Αν δεν σας άρεσε, μάλλον και πάλι δεν θα αλλάξετε γνώμη. Σε κάθε περίπτωση, πρόκειται για ένα παιχνίδι που ξεχωρίζει και δεν περνάει απαρατήρητο, είτε είστε οπαδοί του Kojima, είτε όχι.
Honorable Mention: Silent Hill f [review]
Το Silent Hill f αξίζει χωρίς αμφιβολία μια ειδική μνεία. Η διαφορετική κατεύθυνση που ακολουθεί και η ξεχωριστή του αισθητική το κάνουν να ξεχωρίζει μέσα στη χρονιά, ακόμα κι αν τελικά δεν βρήκε θέση στην τελική πεντάδα. Είναι ένας τίτλος που αποδεικνύει πως η σειρά εξακολουθεί να έχει νέες ιστορίες και ιδέες να αφηγηθεί.
1. Clair Obscur: Expedition 33
Το Clair Obscur: Expedition 33 είναι από εκείνα τα παιχνίδια που δεν μπορείς να βγάλεις από το μυαλό σου με τίποτα. Ο καλλιτεχνικός του κόσμος, η ιστορία του γεμάτη μελαγχολία και συναίσθημα, αλλά και το εξαιρετικό turn-based σύστημα μάχης που παραμένει διαρκώς ενδιαφέρον και ζωντανό, συνθέτουν μια εμπειρία που δεν έχει προηγούμενο. Όλα είναι δουλεμένα με φροντίδα και προσοχή, κάτι που σπάνια συναντάμε πλέον. Για μένα, ήταν χωρίς ίχνος αμφιβολίας το παιχνίδι που απόλαυσα περισσότερο μέσα στο 2025.
Photo: Kepler Interactive
5. Lost Records: Bloom & Rage
4. Split Fiction [review]
3. Assassin’s Creed Shadows [review]
2. Ghost of Yōtei [review]
1. Clair Obscur: Expedition 33
Καλά Χριστούγεννα και καλή χρονιά σε όλους τους αναγνώστες και viewers του VG24 με υγεία, χαρές και φυσικά με πολύ gaming!
Το 2025 κατάφερα να επιτύχω έναν μικρό, προσωπικό στόχο. Να καταφέρω να κατανείμω πιο σωστά τον (λίγο) ελεύθερο χρόνο μου και να καταφέρω να παίξω περισσότερα και ποιοτικότερα παιχνίδια. Ελάττωσα (όχι δραματικά, αλλά αρκετά) τον χρόνο που αφιέρωνα στα sports games και στα multiplayer shooters με αποτέλεσμα να ασχοληθώ με παιχνίδια που μου πρόσφεραν όμορφες ιστορίες και έντονες, απολαυστικές ώρες gaming!
Στο κομμάτι της ιστορίας και της αφήγησης το Lost Records: Bloom & Rage μού τράβηξε αμέσως το ενδιαφέρον και με αποζημίωσε με το νοσταλγικό 90s setting του και τους ενδιαφέροντες χαρακτήρες του. Έπειτα όταν μιλάμε για έντονες και απολαυστικές gameplay στιγμές είναι σίγουρο ότι τα παιχνίδια του Josef Fares έχουν μπόλικες από αυτές! Το Split Fiction λοιπόν αποτέλεσε την κορυφαία εμπειρία μου co-op της χρονιάς και στέκεται επάξια δίπλα στο “αδελφάκι” του, It Takes Two, ως τα καλύτερα μου ever σε αυτό το genre!
Η τελική τριάδα μου για το 2025 αποτελείται από παιχνίδια που κατάφεραν να με καλύψουν σχεδόν στο 100% σε ό,τι μπορεί να ζητήσω από ένα video game. AC Shadows και Ghost of Yotei, δύο παιχνίδια τόσο όμοια, αλλά ταυτόχρονα και τόσο διαφορετικά, μου αναζωπύρωσαν την αγάπη μου για την Ιαπωνία και μου υπενθύμισαν ότι πρέπει άμεσα να προγραμματίσω ένα ταξιδάκι στη χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου!
Για το τέλος και για την πρώτη θέση στη λίστα μου για το 2025, άφησα φυσικά το Clair Obscur: Expedition 33. Έχουν ειπωθεί πολλά για το συγκεκριμένο έπος. Προσωπικά, ακόμα και τόσους μήνες μετά τον τερματισμό του, το συζητάω, ακούω τις μουσικές του και μπαίνω πού και πού ξανά στον κόσμο του. Δεν έχει κατακτήσει μόνο την κορυφή των προτιμήσεων μου για φέτος, αλλά φλερτάρει έντονα με μία θέση στο προσωπικό μου top 3 καλύτερων παιχνιδιών που έχω παίξει στη ζωή μου. Καλές γιορτές σε όλους, να ξεκουραστείτε και να περάσετε όμορφα με τις οικογένειες και τους φίλους σας!
