WILL: Follow the Light – Review

Στο WILL: Follow the Light, η TomorrowHead Studios μάς παροτρύνει να ακολουθήσουμε έναν φαροφύλακα στο δικό του ταξίδι αναζήτησης, όμως τα πράγματα παίρνουν διαφορετική τροπή με το «καλημέρα».

Στην gaming βιομηχανία δεν έχουμε συχνά κυκλοφορίες από narrative adventures πρώτου προσώπου και πόσο μάλλον παιχνίδια που μας παροτρύνουν να μπούμε στη θέση ενός πρωταγωνιστή με ιδιαίτερο επάγγελμα, συχνά άγνωστο σε εμάς. Αυτόν τον συνδυασμό ακριβώς στοχεύει η TomorrowHead Studios με το πρώτο της παιχνίδι το WILL: Follow the Light, το οποίο θυμίζει αφηγηματικά παιχνίδια παλαιότερης εποχής, όπως Dear Esther, Firewatch κλπ. Το αν τα πιάνει έστω και στο ελάχιστο από άποψη ποιότητας και σεναρίου, θα το δούμε στη συνέχεια.

Ναυτικός, φαροφύλακας και ντετέκτιβ – όλα σε ένα

Στο Will: Follow the Light, αναλαμβάνουμε τον ρόλο του Will, ο οποίος εκτελεί χρέη φαροφύλακα σε ένα νησί. Το παιχνίδι βέβαια ξεκινάει αρκετά «βίαια», βάζοντας τον παίκτη στη διαδικασία χειρισμού ενός ιστιοφόρου εν μέσω σφοδρής κακοκαιρίας και τον Will να φωνάζει ότι πρέπει να φέρει βόλτα το σκάφος πριν το χτυπήσει ένα τεράστιο κύμα. Όλα αυτά έχουν μικρή σημασία όμως, γιατί στα επόμενα λεπτά ο Will «επιστρέφει» στο παρόν και βάζει τον παίκτη σε μια διαδικασία να κάνει δουλειές, ώστε να καταφέρει να ανάψει τον φάρο του νησιού πριν χτυπήσει η εν λόγω κακοκαιρία. Ο Will προλαβαίνει να ανάψει τον φάρο, όμως η κακοκαιρία πλήττει ανεπανάληπτα το νησί, με αρκετά σπίτια να καταρρέουν και δεκάδες ανθρώπους να αγνοούνται. Πηγαίνοντας στην πόλη, ο πρωταγωνιστής μαθαίνει ότι μέσα στους αγνοούμενους είναι και ο γιος του, που όπως όλα δείχνουν έχει εγκαταλείψει το νησί με τον παππού του για να σωθούν. Έτσι, ο Will επαναφέρει σε λειτουργία το παλιό του ιστιοφόρο (αφού το επιοδιορθώνει στην τοπική μαρίνα… εν μέσω βιβλικής καταστροφής πάντα…) και βγαίνει στα ανοιχτά για να βρει τον γιο του.

Η πρώτη ώρα του παιχνιδιού παρουσιάζει αρκετό ενδιαφέρον γιατί βάζει τον παίκτη στη διαδικασία να λύσει κάποιους (αδιάφορους) γρίφους ώστε να επαναφέρει τον φάρο του νησιού και υπάρχει μια αγωνία, καθώς μιλάει με τους κατοίκους και ψάχνει για αγνοούμενους. Η διαδικασία πλεύσης με το ιστιοφόρο είναι επίσης ενδιαφέρουσα, γιατί αφήνει τον παίκτη να χαράξει πορεία με συντεταγμένες σε χάρτη, να χειριστεί ο ίδιος το σκάφος και να το βγάλει από λιμάνι, να κατεβάσει ή να ανεβάσει πανιά και όλα αυτά μέχρι τα επόμενα λεπτά όπου παρουσιάζεται στην οθόνη το “skip sailing”. Δηλαδή το παιχνίδι από το εξώφυλλο μέχρι την πρώτη ώρα δίνει εσφαλμένα την ιδέα στον παίκτη ότι θα χειρίζεται ένα ιστιοφόρο και αυτό θα είναι από τα βασικά κομμάτια του παιχνιδιού. Spoiler alert: δεν είναι. Δεν κάνετε τίποτα παραπάνω από το να βάλετε μπροστά το σκάφος να οδηγήσετε ευθεία και το παιχνίδι θα σας πάει εκεί που πρέπει να πάτε. Το βασικό concept δηλαδή του τίτλου, χάνει την ουσία του από την πρώτη ώρα.

Η βασική διάρκεια του παιχνιδιού είναι 5 ώρες και η αλήθεια είναι ότι τελειώνει πριν καταφέρει να κουράσει, όμως το σενάριο του είναι… αχταρμάς. Ξεκινάει με τη βασική ιδέα του ιστιοφόρου και καταλήγει σε πόλεις με ομίχλη (τύπου Silent Hill), με τον χαρακτήρα να βλέπει οράματα, χρησιμοποιώντας μια μαγική λάμπα, την οποία βρίσκει τυχαία και όλα αυτά καταλήγουν να είναι αλληγορικά, καθώς ξεδιπλώνεται η κακή σχέση που είχε ο Will με τον πατέρα του. Το παιχνίδι προσπαθεί να θίξει τόσο πολλά θέματα με τόσους πολλούς τρόπους που καταφέρνει να παρουσιάσει ένα συνονθύλευμα, αφήνοντας έξω το μοναχικό ενδιαφέρον κομμάτι του: την ιστιοπλοΐα και την αλληλεπίδραση του Will με το σκάφος.

Ιστιοπλοΐα, γρίφοι και narration

Όπως αναφέρουμε πιο πάνω, η ιστιοπλοΐα καταλήγει γρήγορα «διακοσμητικό» στοιχείο και το παιχνίδι καταλήγει να δίνει βάρος στην περιορισμένη εξερεύνηση και στην επίλυση γρίφων. Όσο εξερευνεί λοιπόν ο Will και αναζητάει στοιχεία για την εξαφάνιση του γιου του, μαθαίνουμε μέσα από κασέτες για το πρόβλημα υγείας και τον θάνατο της γυναίκας του. Όλα φαίνονται πολύ ομαλά και ανθρώπινα μέχρι να βρει και να επισκευάσει μια λάμπα, με την οποία μπορεί να φωτίσει ορισμένες σκηνές, ώστε να δει αναμνήσεις άλλων χαρακτήρων, όπως της γυναίκας ή του πατέρα του. Το παιχνίδι χάνει γρήγορα την «ανθρώπινη» του υπόσταση και περνάει στο υπερφυσικό και στο αλληγορικό κομμάτι, κάτι που προσωπικά με ξένισε αρκετά.

Οι γρίφοι ως επι το πλείστον είναι κουραστικοί και αδιάφοροι και δεν βάζουν τον παίκτη στη διαδικασία σκέψης, αλλά είναι του τύπου «χάλασε αυτό, βρες τρία κλειδιά και κάνε αυτό με τη λάμπα και βγήκες». Οπότε, ιστιοπλοΐα αδιάφορη, γρίφοι αδιάφοροι, τι μένει; Το narration και η εξέλιξη της ιστορίας, τα οποία επίσης είναι αδύναμα μέχρι το φινάλε. Η μοναδική ενδιαφέρουσα στιγμή σε όλο το παιχνίδι αφορά όντως την ιστιοπλοΐα και ένα σημείο που πρέπει να αποφύγουμε κάτι φάλαινες. Όμως, δυστυχώς, δεν αρκεί.

H Unreal Engine 5 σώζει τη κατάσταση;

Οπτικά, το WILL: Follow the Light χρησιμοποιεί την Unreal Engine 5 και σε ορισμένα σημεία μπορούμε να πούμε ότι αυτό είναι εμφανές. Στην πλοήγηση με το σκάφος εν μέσω φουρτούνας δείχνει πραγματικά τα δόντια της με ωραίους φωτισμούς, εφέ βροχής και αντανακλάσεις, όμως σε όλο το υπόλοιπο παιχνίδι η ποιότητα των γραφικών είναι κάτω του μετρίου. Οριακά θυμίζει παιχνίδι προηγούμενης γενιάς, τόσο οπτικά όσο και από άποψη επιδόσεων, αφού σε ορισμένα σημεία, το PS5 αδυνατούσε να κρατήσει σταθερά υψηλά frames.

Αξίζει το Will: Follow the Light;

Δυστυχώς, η πρώτη προσπάθεια της TomorrowHead Studios δεν στέφεται από επιτυχία, καθώς το WILL: Follow the Light αδυνατεί να συγκινήσει τον παίκτη με το σενάριό του, δεν προσφέρει ενδιαφέροντες γρίφους και το όλο σκηνικό με τη βάρκα αποτυγχάνει από τα πρώτα λεπτά. Φαίνεται ότι δεν ήταν ξεκάθαρο στην εταιρεία τι τύπου παιχνίδι ήθελαν να φτιάξουν και ότι προσπάθησαν να τα βάλουν όλα μέσα και το εγχείρημα απέτυχε.

Λεπτομέρειες

Διαθέσιμο‌ ‌σε:‌ PS5, Xbox Series X|S, PC
Δοκιμάστηκε‌ ‌σε:‌ PS5
Εταιρεία‌ ‌Ανάπτυξης:‌ TommorowHead Studio
Εκδότρια‌ ‌Εταιρεία:‌ TommorowHead Studio
Είδος:‌ Adventure
Ηλικίες:‌ 3+‌
Ημ/νία‌ ‌Κυκλοφορίας:‌ 7 Μαΐου 2026
Official website:‌ link

Το παιχνίδι μάς παραχωρήθηκε από την εκδότρια εταιρεία για τις ανάγκες του review.